"H αγαπημένη μου τεχνική είναι να δημιουργώ μια ιστορία"
Το χρονικό διάστημα ανάμεσα στον Ιανουάριο του 2007 και τον Φεβρουάριο του 2009, 25 νέοι άνθρωποι και έφηβοι αυτοκτόνησαν στην πόλη Bridgend στην νότια Ουαλία. Όλοι εκτός απο έναν κρεμάστηκαν. Ο φωτογράφος Dan Wood γεννήθηκε και μεγάλωσε στην «πόλη χωρίς ελπίδα» όπως την αποκαλεί αφιερώνοντας την σειρά «Suicide Machine» στους κατοίκους της πόλης του. Ο Dan Wood συνεχίζει σήμερα να ζει στο Bridgend. Ας ακούσουμε τι έχει να πει στο LIFO.gr
Γιατί έγινες φωτογράφος;
Έγινα κατά τύχη. Το να τραβώ φωτογραφίες πάντα ήταν μέρος της ζωής μου από μικρή ηλικία, περισσότερο απλά στιγμιότυπα τραβώντας από ένα σημείο. Είμαι αυτοδίδακτος και δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να πάω στο πανεπιστήμιο/κολλέγιο έτσι δεν ήμουν σίγουρος τι πρόκειται να γίνει. Ξεκίνησα να ασχολούμαι σοβαρά με την φωτογραφία όταν ήμουν κομμάτι της skate κουλτούρας και απλά ερωτεύτηκα κάτι που στην πορεία έγινε εντελώς εθιστικό, μαθαίνοντας να εκφράζω τον εαυτό μου μέσω αυτής- παραμένω ενθουσιασμένος και εκστασιασμένος με την φωτογραφία τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Πες μας κάποια πράγματα για την ιδέα πίσω από την σειρά «Suicide Machine»
Στην πραγματικότητα, το Suicide Machine επρόκειτο να είναι μια σύγχρονη μελέτη πάνω στην κουλτούρα του skateboarding στο Bridgend. Μετά την γέννηση της κόρης μου η αφήγηση ξεκίνησε να αναπτύσσεται και άρχισα να αναρωτιέμαι πως θα έμοιαζε για εκείνη το να μεγαλώνει εδώ, στην «πόλη χωρίς ελπίδα». Το Bridgend έχει γίνει συνώνυμο με την τραγωδία μετά τον κατακλυσμό εφηβικών αυτοκτονιών για μια περίοδο πάνω από πέντε χρόνια. Έτσι ξεκίνησα να καταγράφω την πόλη και τους ανθρώπους για πάνω από 3 χρόνια και ήμουν περίεργος σχετικά με το τελικό υλικό της δουλειάς μου. Από την αρχή ήθελα να είμαι όσο ειλικρινής μπορούσα και να μην φωτογραφίσω το προβλέψιμο κυνικό υλικό- έτσι λοιπόν φωτογράφισα περισσότερο τις ηλιόλουστες μέρες δίνοντας ένα αποτέλεσμα γεμάτο χρώμα.
Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας μια αξέχαστη εμπειρία από το τελευταίο σου ταξίδι στην Ισλανδία;
Ο αδερφός μου ήθελε να επισκεφτεί μια παραλία στον Βορρά για να δει τα βράχια από βασάλτη που βρίσκονται εκεί-θα ήταν ένα ταξίδι 100 χιλιομέτρων γύρω από μια μικρή χερσόνησο. Είχε δυνατή χιονοθύελλα για μέρες όμως πήγαμε γιατί είχαμε ένα 4 Χ 4 όχημα. Όταν ξεκινήσαμε τα πράγματα ήταν εντάξει όμως μετά από μια απόσταση 20 χιλιομέτρων το χιόνι κάλυπτε όλο και περισσότερο το δρόμο και γινόταν σκληρότερο, παρόλα αυτά συνεχίσαμε.
Ο δρόμος έγινε επικίνδυνος και αρχίσαμε να γινόμαστε νευρικοί(ιδιαίτερα ο αδερφός μου καθώς εγώ οδηγούσα) όμως ήταν αργά να επιστρέψουμε διότι είχαμε διασχίσει πάνω από την μισή διαδρομή. Ήμασταν μόνοι μας χωρίς κάποιο σπίτι/κοινότητα να υπάρχει εκεί κοντά με τα πάντα παγωμένα και με δυνατό αέρα. Συνεχίσαμε για άλλα 40 χιλιόμετρα με 40-60 εκατοστά χιόνι και σποραδικά κομμάτια πάγου. Αυτό που έκανε τρομακτικό αυτό που ζούσαμε ήταν ότι θα έπρεπε να οδηγήσω αρκετά γρήγορα γιατί στην αντίθετη περίπτωση θα κολλούσαμε στον πάγο-ήταν πολύ τρομακτικό.
Πιστεύεις ότι στο είδος της φωτογραφίας που κάνεις χρειάζεται να ανακαλύψεις μια δυνατή ιστορία ή να δημιουργήσεις ο ίδιος;
Και τα δύο ισχύουν, όμως υποθέτω ότι η αγαπημένη μου τεχνική είναι να δημιουργώ μια ιστορία. Μου αρέσει πολύ ο τρόπος με τον οποίο χτίζεται και σχηματίζεται η αφήγηση, είναι πολύ συναρπαστικό όταν όλα ξεκινούν στο κατάλληλο μέρος και αρχίζουν να σου προκαλούν αίσθηση,
Ένα top5 με τους αγαπημένους φωτογράφους και ένα σύντομο σχόλιο για τον καθένα
1.
William Eggleston
2.
Mary Ellen Mark
3.
Alec Soth
4.
Trent Parke
5.
Todd Hido
Πριν μερικά χρόνια είχα δει το ντοκιμαντέρ «Swansea Love Story» σχετικά με τους ναρκομανείς του Swansea. Κάποιες από τις εικόνες σου μου θύμισαν το Bridgend. Υπάρχουν ομοιότητες στις ζωές των ανθρώπων μεταξύ των δυο πόλεων;
Υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες, και υποθέτω ότι η απόσταση 20 μιλιών που απέχει το Swansea από το Bridgend τις ενισχύουν. Έζησα στο Swansea για τρία χρόνια την δεκαετία του ενενήντα και πραγματικά απόλαυσα την ζωή εκεί. Είναι το όμορφο κομμάτι της Ουαλίας και οι άνθρωποι είναι πολύ φιλικοί- έκανα μερικούς καλούς φίλους στο Swansea. Σήμερα είναι μια θαυμάσια πόλη. Έχουν γίνει πολλά έργα ανάπλασης και αναζωογόνησης της περιοχής την τελευταία δεκαετία και η skate κουλτούρα της είναι σε συνεχή άνθιση. Έχει βέβαια τα προβλήματα της όπως κάθε πόλη.
Τι σου έμαθε η ζωή μετά τα σαράντα;
Έμαθα ότι ο χρόνος περνάει γρηγορότερα, ότι το σώμα μου τραυματίζεται και πονάει περισσότερο και ότι τώρα ενδιαφέρομαι περισσότερο για την ιστορία από ότι συνήθιζα μέχρι σήμερα. Πιστεύω ότι γερνάω.
Ποιος είναι ο εχθρός της skate κουλτούρας;
Τέλεια ερώτηση και φυσικά η απάντηση είναι μία: Όποιος φοράει κουστούμι!
Ολοκλήρωσε τις φράσεις
Η ζωή μου είναι… ένα rollercoaster
Η φωτογραφία είναι… το ναρκωτικό μου
Η ευτυχία.… βρίσκεται πάντοτε στην επόμενη γωνία
Διάβασες ποτέ ένα βιβλίο που σε άλλαξε;
«O φύλακας στη σίκαλη» του J.D Salinger ήταν ένα βιβλίο που ξύπνησε κάτι βαθύτερο που υπήρχε μέσα μου. Αισθανόμουν διαφορετικά μετά την ανάγνωση του και δεν μπορώ να εξηγήσω πραγματικά το γιατί
Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας μια φωτογραφία σου με κάτι πολύ αγαπημένο σου(πρόσωπο, αντικείμενο, ζώο ο,τιδήποτε)
Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν απο τον Dan Wood για αποκλειστική χρήση απο το LIFO.gr
Περισσότερα για τον Dan Wood στο site του
