ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΙΟ ΠΟΝΗΡΕΜΕΝΟΣ από εμένα θα έλεγε πως ο θάνατος του Rich Homie Quan προ ολίγων ημερών με έκανε να αισθάνομαι «some type of way». Και θα είχε απόλυτο δίκιο. Ο Quan ήταν από τα σπουδαιότερα κεφάλαια του ραπ των αρχών της δεκαετίας των ’10s, ένας αμετανόητος πρωτοπόρος του ήχου της Atlanta και το soundtrack των πρώτων χρόνων μου ως φοιτητή.
Το χειρότερο όμως είναι πως ήλθε να προστεθεί σε μια μακροσκελή λίστα αποθανόντων θρύλων, η οποία από τα χρόνια της επέλασης του trap και του αντίστοιχου lifestyle ολοένα και αυξάνεται.
Τι παραπάνω μπορούμε να πούμε για τον Quan που δεν το έχει πει ο ίδιος μέσα από τη μουσική του; Κι αυτός παιδί της mixtape εποχής του ραπ, μιας εποχής που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας του αμερικανικού Νότου, έκανε το 2013 το breakthrough του, εφόσον πρώτα όμως τον ανακάλυψε ο βασιλιάς των tapes, ο Gucci Mane, συμπεριλαμβάνοντάς τον σε μια κυκλοφορία.
Θα ήταν άδικο να λέγαμε πως στο trap οφείλονται όλα τα δεινά του πλανήτη. Η έξαρση της βίας, η στροφή των νέων στα σκληρά ναρκωτικά, οι συμμορίες δεν οφείλουν την ύπαρξή τους στον Jeezy και τον Juicy J. Αντιθέτως, είναι οι παθογένειες ενός συστήματος που ο πυρήνας του είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Μεγαλούργησε ωστόσο με τον Birdman και τη Rich Gang, παρέα με τον Young Thug, με τον οποίο ήταν και από τα πιο απλησίαστα δίδυμα της περιόδου. Είναι ασφαλές να πούμε ότι όλο του το swagger ο Thug το οφείλει στον Quan, καθώς μπορούμε μέσα από τα tapes του πρώτου να δούμε τις δομικές διάφορες στα flow και τις μελωδίες του πριν και μετά τη γνωριμία τους.
Rich Homie Quan - Type of Way
Το trapping όμως, δυστυχώς, και το rockstar lifestyle έχει ένα τίμημα, που ενώ σε άλλες μουσικές βιόσφαιρες, όπως της ροκ, είναι γνωστό από τα ‘70s, στο ραπ αφενός άργησε να έρθει και αφετέρου ήρθε με τη μορφή πανδημίας.
Θα ήταν άδικο να λέγαμε όμως πως στο trap οφείλονται όλα τα δεινά του πλανήτη. Η έξαρση της βίας, η στροφή των νέων στα σκληρά ναρκωτικά, οι συμμορίες δεν οφείλουν την ύπαρξή τους στον Jeezy και τον Juicy J. Αντιθέτως, είναι οι παθογένειες ενός συστήματος που ο πυρήνας του είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Είναι η ορατή γάγγραινα του ατομικού δρόμου, της προώθησης του grind culture σε ένα περιβάλλον ανελεύθερο, που ορίζεται από μονοπωλιακούς ομίλους, μιας οικονομίας που δεν καλύπτει τις βασικές ανάγκες αλλά κερδοφορεί από αυτές, μιας κοινωνίας βυθισμένης στον κοινωνικό αυτοματισμό, έρμαιο καθεστώτων εξαίρεσης.
Δεν είναι περίεργο που το trapping αναδείχθηκε στα χρόνια μετά τη μεγάλη ύφεση του 2009. Η γρήγορη ζωή είναι το υποκατάστατο μιας ζωής ανελεύθερης, ακόμη όμως, ενώ διανύουμε τη δεύτερη δεκαετία της τραπ επικαιρότητας, επιμένουμε να στρέφουμε τον φακό στο αποτέλεσμα και όχι στο αίτιο. Mac Miller, Takeoff, XXXTentacion, Juice WRLD, Lil Peep, Nipsey Hussle, Young Dolph, πόσους ακόμα θα πρέπει να χάσουμε −επώνυμους και μη− πρώτου κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα;
Όπως πολλές φορές αναφέρει ο χαρακτήρας του Kevin Costner, John Dutton, στη σειρά «Yellowstone», θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον πλανήτη, όχι πάνω σε αυτόν. Κι αυτό δεν θα μπορέσει να γίνει όσο επιμένουμε να διατηρούμε έναν κόσμο του 1%, όσο στρουθοκαμηλίζουμε στις αλλεπάλληλες κρίσεις, κολλώντας το ένα τσιρότο πάνω από το άλλο στις κακοτοπιές αιώνων.
Rich Gang - Lifestyle (Official Music Video) ft. Young Thug, Rich Homie Quan
Το ραπ είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, ένας καθρέφτης που κάποτε έδειχνε, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, τους De La Soul, τους A Tribe Called Quest, τον MF Doom, τους Fugees και τους Public Enemy. Το lifestyle του trapping είναι απλώς το γηρασμένο μας είδωλο. Αντί να καταδεικνύουμε την αντανάκλαση στον καθρέφτη, όμως, ας κοιτάξουμε στα χέρια μας να δούμε τον πραγματικό εαυτό μας.
Το gangsta rap πάντοτε ήταν επικίνδυνο. Το μάθαμε από τους NWA. Το μάθαμε από τον Malcolm X. Ας μην το κάνουμε τον αποδιοπομπαίο τράγο για όσους και όσα μας καταδυναστεύουν.
