Εδώ και αρκετά χρόνια ο Θοδωρής Βουτσικάκης έχει ξεχωρίσει για τις συνεργασίες µε σπουδαίους δημιουργούς, για την πορεία του στο μουσικό θέατρο, για την καλλιτεχνική του έκφραση καθώς και το χτίσιμο μιας προσωπικής μελωδικής ταυτότητας. Τον συναντώ σ’ ένα καφέ της Πλατείας Δεξαμενής. Όση ώρα συζητάμε συνειδητοποιώ ότι παραμένει ένας άνθρωπος σεμνός, ανοιχτός, ευγενικός αλλά και ανήσυχος. Για τον ίδιο είναι ένα διαφορετικό καλοκαίρι, αφού πριν από λίγο καιρό έχασε τη μητέρα του.
Την ίδια στιγμή, όσον αφορά την επαγγελματική του πορεία, βρίσκεται σε μια παραγωγική περίοδο, αφού επανέρχεται δυναμικά με τη δεύτερη δισκογραφική σύμπραξή του με τη στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου, ερμηνεύοντας το «Πρώτο μου τριαντάφυλλο». Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, του αρέσει τα τραγούδια του να γίνονται μια ανεξίτηλη ανάμνηση στο πέρασμα του χρόνου, ενώ ονειρεύεται κάποια στιγμή να μπορεί να ζήσει σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα.
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του τραγουδιού από την Panik Oxygen, που αποτελεί διασκευή μιας παραδοσιακής μελωδίας της Αρμενίας, συζητήσαμε για τη μουσική, την απώλεια, τη συνεργασία του με τη Λίνα Νικολακοπούλου, την εποχή μας αλλά και γιατί ακόμα στην Ελλάδα θεωρούνται θέματα συζήτησης τα αυτονόητα, όπως για παράδειγμα η ψήφιση του νομοσχεδίου για την ισότητα στον γάμο.
«Νιώθω ελεύθερος μέσα από το τραγούδι, διότι έχω αποκωδικοποιήσει τι είναι αυτό που αισθάνομαι. Άλλωστε, μέσα από το τραγούδι ανακάλυψα ποιος πραγματικά είμαι».
— Τι καλοκαίρι είναι αυτό για σένα;
Περίεργο. Διαφορετικό. Μεγάλες αλλαγές συμβαίνουν στη ζωή μου. Προσπαθώ να ξαναδιαβάσω πτυχές του εαυτού μου σε σχέση με την απώλεια, ενώ επιχειρώ να δώσω απαντήσεις στο γιατί κάνω κάποια πράγματα όλα αυτά τα χρόνια. Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί τραγουδάω, γιατί αγαπώ, ώστε μέσα από αυτήν τη διαδικασία αναστοχασμού να μάθω καλύτερα όσα συγκροτούν τον χαρακτήρα μου.
— Τι απάντηση έχεις δώσει στο «γιατί τραγουδάω»;
Μέχρι πρότινος έλεγα ότι δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς να ερμηνεύει μουσικά κομμάτια. Τώρα κάτι έχει αλλάξει. Νιώθω ελεύθερος μέσα από το τραγούδι, διότι έχω αποκωδικοποιήσει τι είναι αυτό που αισθάνομαι. Άλλωστε, μέσα από το τραγούδι ανακάλυψα ποιος πραγματικά είμαι.
— Μετά από μια δεκαετία στον χώρο της μουσικής, τι είναι αυτό που θες να αλλάξεις;
Την εσωτερική ανάγκη να συντονίζομαι με το δικό μου παρόν αλλά και όσα συμβαίνουν γύρω μου.
— Έχασες πρόσφατα τη μητέρα σου. Τι είναι αυτό που μας μαθαίνει η απώλεια;
Έχουν περάσει περίπου έξι μήνες από τον θάνατο της μητέρας μου και συνειδητοποιώ ότι μετά από αυτό το θλιβερό γεγονός, είδα τη ζωή μου αλλιώς. Νομίζω ότι μετά την απώλειά της νιώθω ότι παρακολουθώ τα πάντα σαν να τα αντικρίζω για πρώτη φορά. Όλα μου φαίνονται διαφορετικά. Και αναμφίβολα όλο αυτό που έχει συμβεί είναι κάτι που με έχει αλλάξει.
— Τι σου λείπει περισσότερο από εκείνη;
Ακόμη δεν μπορώ να ξεπεράσω την αγωνία του τηλεφώνου. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε κάποια σημαντικά προβλήματα υγείας και παρόλο που έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τον θάνατό της, ξυπνώ ακόμη με την έγνοια ότι μπορεί να χτυπήσει το τηλέφωνο και να ακούσω κάτι δυσάρεστο. Αυτή η αγωνία με το τηλέφωνο μπορεί να είναι πολλές φορές κάτι φορτικό, παρεμβατικό ή πιεστικό, ωστόσο, όταν παύει να υπάρχει αυτός ο κώδικας επικοινωνίας, αισθάνεσαι ότι κάτι σου λείπει. Είναι και αυτό μια μορφή παρουσίας.
— Ποια είναι η τελευταία φράση που θυμάσαι από εκείνη;
Όταν είχε ακόμη πλήρη συνείδηση αυτού που συνέβαινε, γύρισε και μου είπε: «Είμαι έτοιμη». Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Μια συγκλονιστική σκηνή που θυμάμαι μέσα σε ένα γκρίζο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
Θοδωρής Βουτσικάκης - Το Πρώτο Μου Τριαντάφυλλο
— Επιστρέφεις δισκογραφικά με το τραγούδι «Το πρώτο μου τριαντάφυλλο» σε στίχους της σπουδαίας Λίνας Νικολακοπούλου. Πες μας λίγα λόγια για αυτό.
Μετά τη δισκογραφική σύμπραξή μου µε τον βραβευμένο µε Όσκαρ Ιταλό συνθέτη Nicola Piovani, ανακάλυψα σε αυτό το μουσικό κομμάτι έναν νέο δρόμο. Ουσιαστικά, μέσα από αυτό το παραδοσιακό τραγούδι της Αρμενίας κάτι καινούργιο φώτισε μέσα μου, αντίστοιχης έντασης και δυναμικής. Ξετύλιξε ένα νέο κουβάρι με την αγαπημένη μου Λίνα, η οποία πάντοτε δημιουργεί έναν ήρωα. Κάθε φορά περιμένω με ανυπομονησία να δω σε ποια φάση του ταξιδιού βρίσκεται αυτός ο ήρωας που έχει φανταστεί. Ολόκληρος ο δίσκος θα κυκλοφορήσει το ερχόμενο φθινόπωρο.
— Τι σκέψεις σου έρχονται στο μυαλό όταν ερμηνεύεις αυτό το μουσικό κομμάτι;
Μου θυμίζει όλη την ένταση, την ομορφιά αλλά και το αγκάθι που είχε το πρώτο μου φιλί σε ένα στενό της Πλάκας.
— Τι αφήνουν μέσα μας οι πρώτοι έρωτες;
Σε εξελίσσουν και σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
— Έχεις κάνει ψυχοθεραπεία;
Ναι, και το έκανα πριν νιώσω ότι θα μου χρειαστεί. Στην πορεία ανακάλυψα γιατί μου ήταν αναγκαία η ψυχοθεραπεία. Ήταν ένα ερέθισμα για να καταλάβω κάποιους ανθρώπους πολύ κοντινούς μου, με στόχο να βρω απαντήσεις στο τι είναι αυτό που δεν τους αφήνει να πορεύονται σε mood ησυχίας. Βρήκα, τουλάχιστον, τους λόγους που προτιμώ να παραμένω εγώ σε συνθήκη ηρεμίας και γαλήνης.
— Ποια ήταν η πιο θορυβώδης στιγμή της ζωής σου;
Συνειδητά έχω επιλέξει την ησυχία, αλλά όχι ότι δεν υπήρχαν θορυβώδεις στιγμές στη ζωή μου. Το θετικό είναι, όμως, ότι δεν με κλόνισαν.
— Ένα μεγάλο λάθος;
Αργώ να πάρω αποφάσεις, γιατί μου είναι δυσβάστακτες οι εντάσεις.
— Έχεις χάσει ανθρώπους από δίπλα σου;
Ναι, με την έννοια ότι τους έχω αφήσει να φύγουν. Και δεν τους κράτησα επειδή ήταν αυτό που ήθελα. Ευτυχώς σε αυτήν τη φάση της ζωής μου έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που επιθυμώ.
— Ποιες συνεργασίες σε καθόρισαν;
Σίγουρα αυτή με τη Λίνα Νικολακοπούλου. Μια γυναίκα υπερβατική. Μια προσωπικότητα που για μένα εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης. Και επειδή τη λάτρευα πριν ακόμη τη γνωρίσω, μου έκανε το τεράστιο δώρο να μη με απογοητεύσει καθόλου όταν την πρωτοσυνάντησα και ήρθαμε πιο κοντά. Δεν είναι αυτονόητο, αλλά όταν συμβαίνει σού δίνει ελπίδα. Κι αυτό το χρωστώ στη Λίνα. Επίσης, η συνεργασία μου με τον Δημήτρη Μαραμή και προφανώς η συνεργασία με τον Nicola Piovani.
— Με ποιον θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν τα κατάφερες;
Με τον Μάνο Χατζιδάκι. Μια τεράστια μορφή, που έχει πάντα τη μοναδική ικανότητα να αλλάζει τη θερμοκρασία του χώρου. Μου προκαλεί βαθιά συναισθήματα και επιδιώκω να τον ακούω όταν θέλω να ξεφύγω από κάτι στο οποίο αισθάνομαι κλειδωμένος. Όταν είσαι κοντά στον Χατζιδάκι, τα πράγματα οδεύουν προς τον σωστό δρόμο.
— Τι εποχή είναι αυτή που ζούμε;
Νιώθω ότι έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας. Ζούμε σε μια επικίνδυνη περίοδο, με την έννοια ότι έχουμε απωλέσει την κατεύθυνσή μας. Είμαστε μουδιασμένοι όσον αφορά τον τρόπο που εκλαμβάνουμε τα γεγονότα. Υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα, αλλά ταυτόχρονα κυριαρχεί και πολύς εγωκεντρισμός.
— Ένα παιδί ξυλοκοπείται από τον πατέρα του στην Ελλάδα του 2024 επειδή του ανακοίνωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Τι συναισθήματα σου δημιουργεί αυτό το γεγονός;
Δεν ξέρω αν με προβληματίζει πιο πολύ το ίδιο το γεγονός ή η απάθεια των υπολοίπων. Προφανώς αυτή η εξέλιξη είναι αυταπόδεικτα τραγική, αλλά στη δική μου κοσμοθεωρία είναι το ίδιο θλιβερό όταν δεν ασχολείται κανείς με αυτό. Όλα διαρκούν όσο κρατά ένα story στο Instagram. Κι αναρωτιέμαι: πώς συνεχίζεται η ζωή μας; Κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια μας στον ξυλοδαρμό ενός παιδιού επειδή τυγχάνει να του αρέσει ένα αγόρι και όχι μια κοπέλα;
— Πώς είδες την ψήφιση του νομοσχεδίου για την ισότητα στον γάμο;
Δεν καταλαβαίνω τι συζητάμε ακριβώς. Πώς είναι δυνατόν να είναι θέμα δημόσιου διαλόγου αυτό το νομοσχέδιο; Ποιο είναι το κυρίως ζήτημα; Να μη χαλάσουμε το αφήγημα της «αγίας» ελληνικής οικογένειας; Ε, προφανώς και δεν είναι «αγία» η ελληνική οικογένεια. Και το ότι πρέπει να συζητάμε για το αυτονόητο των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελεί βασικό πρόβλημα για την κοινωνία μας.
— Τι είναι για σένα η μουσική;
Ένα μέσο ελευθερίας και απόλυτης έκφρασης.
— Πιο σημαντικό είναι να αγαπάς ή να αγαπιέσαι;
Και τα δυο.
— Τι θεωρείς σημαντικό στη ζωή;
Να μην αφήνουμε τις μέρες μας να περνούν άδικα και άσκοπα. Να δίνουμε νόημα στην ύπαρξή μας.
Nicola Piovani - Λίνα Νικολακοπούλου - Θοδωρής Βουτσικάκης - Όμορφη Ζωή
Η επόμενη συναυλία του Θοδωρή Βουτσικάκη είναι στη Μονή Λαζαριστών στις 3 Σεπτεμβρίου.
