Suntown rock

Πριν από λίγες μέρες, ένα κομμάτι τους είχε φτάσει στο νούμερο 14 στα indie charts BBC Radio 1, αλλά οι ίδιοι δεν φαίνεται να έχουν συναίσθηση της επιτυχίας. Από το όνομά τους είσαι σίγουρος ότι είναι νεορομαντικοί και νεογκόθικ, οι καταβολές τους είναι μέταλ και ξεκίνησαν παίζοντας διασκευές στα τραγούδια των Him. «Ήταν της μόδας τότε», λένε πίνοντας σοκολάτες, «ήταν η μπάντα που άρεσε σε όλους μας και παίζαμε πολλά κομμάτια τους. Μετά παίζαμε διάφορα τύπου Sentenced, Moonspell, με πιο γκόθικ ύφος. Αυτές ήταν οι πρώτες μας διασκευές και τα πρώτα μας δύο live έγιναν έτσι».
Όταν ακούσεις το άλμπουμ τους σε μπερδεύουν ακόμα περισσότερο. Ακούγονται σαν την πρώτη περίοδο των Radiohead (βασική τους επιρροή), ενώ στο «This one is for the children» έχουν έναν απρόσμενο γκεστ, τον Φίλιππο Πλιάτσικα, σε ένα απ' τα πιο όμορφα τραγούδια του δίσκου - και το μόνο με ελληνικό στίχο. «Δεν άκουγα ποτέ ελληνική μουσική», λέει ο Βασίλης, «πρώτη φορά άκουσα πέρσι. Και δεν εννοώ Βανδή. Δεν είναι στην παιδεία μου, ούτε και του Αρθούρου. Ούτε να τραγουδάω ξέρω ελληνικά, ούτε να σκέφτομαι και να γράφω στα ελληνικά. Με τον Πλιάτσικα, έγινε η πρόταση από τον ίδιο. Μας πρότεινε να παίξουμε πριν από κάποιες συναυλίες του και ήταν πολύ εντάξει απ' το τηλέφωνο. Είπε ότι γουστάρει και ότι θα υπάρχει καλλιτεχνική ελευθερία. Μετά έριξε την πρόταση και η εταιρεία και ο manager το θεώρησαν κάτι καλό. Είπαμε να το δοκιμάσουμε και για την προώθηση της φάσης σε ένα κοινό που ούτως η άλλως δεν θα μας άκουγε».
Μιλάνε για τον τρόπο που γνωρίστηκαν, για την εμπειρία της περιοδείας τους σε ολόκληρη την Ελλάδα (έχουν παίξει ήδη σε ένα σωρό πόλεις, από την Αλεξανδρούπολη, τις Σέρρες, την Ξάνθη, τη Λάρισα μέχρι τη Λήμνο και συνεχίζουν τις επόμενες μέρες σε Βόλο, Κέρκυρα, Κοζάνη) και σχολιάζουν, γελώντας, τη φήμη που άρχισε να διαδίδεται τον τελευταίο καιρό ότι τα κομμάτια του άλμπουμ δεν τα έγραψαν οι ίδιοι, αλλά ο ντράμερ των Matisse! «Ίσως επειδή ηχογραφήσαμε στο στούντιό του», εξηγούν.
Ο Βασίλης, ο Ορέστης, ο Αρθούρος, ο Γιάννης και η Δανάη εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ως μαθητικό γκρουπ στο Schoolwave το 2006, την ίδια χρονιά που κέρδισαν το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό του Νάκα (είχαν κάνει και ένα πέρασμα από τον διαγωνισμό και το 2004 ως πιτσιρικάδες) και έτσι βρέθηκαν στη Sony, ετοιμάζοντας το πρώτο τους EP, τo «Stories», που κυκλοφόρησε το 2008. «Ασχολούμαστε αποκλειστικά με τη μουσική», λένε. «Σπουδάσαμε και οι τέσσερις ηχοληψία, ενώ η Δανάη σπουδάζει γραφιστική. Προτεραιότητα όμως έχει η μπάντα. Για μας δεν υπήρχε ποτέ το "έχω δουλειά, δεν μπορώ". Και δεν γίνεται και αλλιώς, αν θες όντως να κάνεις κάτι. Ξέρουμε μπάντες φίλων που τους προτείνουν live και αρνούνται λόγω εξεταστικών. Τους λέμε, ρε παιδιά, αποφασίστε τι θέλετε να κάνετε».
«Το έδαφος στη Ελλάδα δεν είναι γόνιμο για μουσική σαν τη δικιά μας και δεν ήταν ποτέ», λέει ο Βασίλης. «Παρ' όλα αυτά, βλέπω κάποιου είδους βελτίωση, κάποια μεταφορά του κόσμου προς αυτήν τη φάση της μουσικής, της μπάντας, του ροκ, του πιο indie πράγματος. Και πιστεύω ότι είναι και αναπόφευκτο, έτσι κινείται όλη η παγκόσμια σκηνή και απλά είμαστε μερικά χρόνια πίσω από τους Άγγλους. Οπότε ό,τι έγινε εκεί πριν 20 χρόνια, σε μια μικρογραφία πιστεύω ότι θα γίνει και εδώ. Αυτό γίνεται σε όλα τα πράγματα από τις αρχές του αιώνα...».