«Άμα ήτανε μια ζωγραφιά ο κόσμος όλος
θα ζωγράφιζα λουλούδια δεν θα υπήρχε δρόμος
έναν δρόμο μόνο θ' άφηνα για να 'ρθω να σε βρω
και μια πόρτα να κλειδώσω για να μείνω εδώ».
«Σε δύο μόνο μάτια,
πώς την χωράς τόση θάλασσα
Για δύο μόνο μάτια,
με χίλια κύματα πάλεψα…»
ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ μετά το 10 Year Celebration concert της Panik Records, δύο στιχάκια, από τη Ζωγραφιά (Μηδενιστής ft. Demy) και το Σε Δύο Μόνο Μάτια (του Αναστάσιου Ράμμου), ενός μουσικού κομματιού από το ξεκίνημα της εταιρείας και ενός που κυκλοφόρησε την εποχή της εκτόξευσής της στο ελληνικό μουσικό στερέωμα, έγιναν ο σπινθήρας για να γράψω δυο λόγια για την εμπειρία αυτού του event, που είχε τη δική του, τρελή, μεταμοντέρνα μαγεία.
Zoύμε πια στην εποχή που η μουσική είναι κατά κύριο λόγο μια πληροφορία, που συνήθως καταχωρούμε στις λίστες streaming μας και αν είναι αυτό μας αρέσει, τότε κολλάει πάνω μας σαν μπλούζα, αλλιώς πατάμε skip και προχωράμε στο επόμενο τραγούδι. Η συλλογή albums, τα CD και τα βινύλια υπάρχουν ακόμα, περισσότερο όμως σαν μια «αγκαλιά» προς τους επίμονους και φανατικούς συλλέκτες μουσικής αυτούς που νιώθουν την ανάγκη να αγγίζουν ότι που ακούνε.
Ένα κομμάτι στο Spotify, ένα βίντεο κλιπ που περιγράφει με κινηματογραφική αισθητική μια ιστορία που έχεις ζήσει, μια social media παρουσία που σε πείθει να σταματήσεις το σκρολάρισμα στο κινητό σου και να επικεντρωθείς σε μια ιστορία, μια αφορμή για μια ξεσηκωτική συναυλία: Αυτή είναι η εμπειρία του να απολαμβάνεις pop μουσική το 2021.
Η Panik Records πέρασε με επιτυχία τις δύσκολες στιγμές της οικονομικής κρίσης: Παρουσίασε μια μοντέρνα ποπ με «μούσες» όπως η Demy και η Ελένη Φουρέιρα. Ενέταξε στο δυναμικό της την Capital Records, το «Τώρα» της ελληνικής hip hop/trap. Διαχειρίστηκε με αξιοπρέπεια και σεβασμό τον ξαφνικό χαμό του μεγάλου της αστεριού, του Mad Clip.
Σήμερα, συμπορεύεται με την Άννα Βίσση, τη Δέσποινα Βανδή, την Καίτη Γαρμπή και ένα σωρό δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής λαϊκής και pop μουσικής. Η Panik χωρίς υπερβολή, μπορούμε να πούμε πως ορίζει την mainstream pop μουσική του Σήμερα.
«Σαν μια ζωγραφιά»: Το live για τα 10 χρόνια της Panik Records
Αν δεν βρισκόμουν στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», θα νόμιζα πως ήμουν στο Wembley: Συνολικά 30 καλλιτέχνες και 60 μουσικοί της συμφωνικής ορχήστρας «The Foux Orkestar», υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Ζαχαρίου, ανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου, σε μια συναυλία που έμοιαζε το πιο πολύχρωμο και πολυσυλλεκτικό μπουκέτο λουλουδιών του μουσικού ρεπερτορίου της εταιρείας.
Στην εισαγωγή η Demy, η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που υπέγραψε στην Panik Records, συνάντησε τη Vemily, μια ανερχόμενη, ταλαντούχα ερμηνεύτρια που ξεκίνησε κάνοντας διασκευές στο YouTube και αποτελεί μια από τις ελπίδες της Panik. Μαζί ερμήνευσαν τη «Ζωγραφιά», ένα από τα πρώτα hits της εταιρείας.
Στη συνέχεια, αυτό που παρακολούθησα με εκτόξευσε στο διανυκτερεύον πάρτι του πιο κοντινού μου γαλαξία: MELISSES, Γιώργος Παπαδόπουλος, Josephine, Light, Έλενα Τσαγκρινού, Ελένη Φουρέιρα εξαπέλυσαν –με ρυθμό διαστημικού πολυβόλου– τα beats και τα χρώματα που συνθέτουν το παρόν και το μέλλον της Panik, ενώ ο Στέλιος Ρόκκος και η Καίτη Γαρμπή σαν ήρεμες δυνάμεις, χρωμάτισαν με τις δικές τους αποχρώσεις ατόφιου χρυσαφιού τη διαχρονικότητα του ρεπερτορίου της εταιρείας.
Αποσπάσματα από το Panik Concert by Xiaomi - 10 Years Celebration
Το αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη από τον Στέφανο Κορκολή και τους Μελίνα Ασλανίδου, Δημήτρη Μπάση, Σοφία Μανουσάκη & Μπάμπη Στόκα, έκλεισε με το «Αν Θυμηθείς τ’ Όνειρο μου», σε μια ρετρό-φουτουριστική βινιέτα που απέδειξε ότι η καλή μουσική δεν έχει χρόνο, δεν έχει εποχή, ούτε καν «ημερομηνία λήξης.
Έπειτα, o Κωνσταντίνος Αργυρός με την «Αθήνα» του και το «Τελικά», ο Αντώνης Ρέμος με το «Η Ζωή Αλλιώς», ο Θοδωρής Βουτσικάκης με την «Όμορφη Ζωή» και ο FY με το «Δε Με Θέλουν» έγιναν οι επόμενες «στάσεις» στο μουσικό σαφάρι μιας σουρεαλιστικής βραδιάς, που τελείωσε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο: «Party All The Time» με Playmen, Έλενα Τσαγκρινού, Josephine και η Μαγιόρκα συνάντησε την Ίμπιζα και προκάλεσαν μποτιλιάρισμα στην Πειραιώς!
Στο φινάλε ένας γαλαξίας αστεριών συγκεντρώθηκε στη μορφή της Άννας Βίσση, που ανέβηκε στο stage για να τραγουδήσει ένα medley από τα «Ξανά Μανά», «Κι Όμως Δεν Τελειώνει», «Δώδεκα» και «Χρόνια Πολλά», το τελευταίο με τις με τις Demy, Vemily, Έλενα Τσαγκρινού και Ελένη Φουρέιρα.
Αναστάσιος Ράμμος - Σε Δυο Μόνο Μάτια
Αντί φινάλε
Στην εποχή της πανδημίας είναι λίγες οι στιγμές που νιώθεις ότι μπορείς –έστω και με το μυαλό– να χορέψεις ασταμάτητα και χωρίς φρένα, να δακρύσεις στη θύμηση ενός καλλιτέχνη που χάθηκε άδοξα (ενώ η Ελένη Φουρέιρα τραγουδάει «…ξέρεις για μας πως δεν ήρθε η ώρα» και ο στίχος αποκτά μια σχεδόν τραγική ειρωνεία), να διακρίνεις με σαφήνεια τις νέες τάσεις στο λαϊκό τραγούδι και να νιώσεις ως και λίγο έρωτα, ζωγραφισμένο «σε δύο μόνο μάτια», μέχρι η ώρα να σημάνει «Δώδεκα» και να διαπιστώσεις γιατί η Άννα Βίσση αποκαλείται «η απόλυτη ποπ σταρ». Όταν τα φώτα έσβησαν, όταν η σκηνή ερήμωσε, όλα έδειχναν να φτάνουν σε κάποιο τέλος. Ιδέα σας ήταν. Γιατί το #PanikStory μόλις ξεκίνησε…
