Δέκα νέα τραγούδια σε στίχους του Άλκη Αλκαίου και μουσική του Μανόλη Ανδρουλιδάκη. Αυτή είναι η τυπική, σύντομη περιγραφή του νέου δίσκου του Γιάννη Κότσιρα που παρουσιάστηκε το μεσημέρι της Δευτέρας 26 Φεβρουαρίου στο αμφιθέατρο του Μουσείου Γουλανδρή στο Παγκράτι.
Πέρα όμως από την τυπική περιγραφή, ο Γιάννης Κότσιρας μας δίνει έναν δίσκο με έναν στιχουργό κι έναν συνθέτη, όπως έχει κάνει και άλλες φορές μέσα στην 30χρονη επιτυχημένη πορεία του, με τελευταία εκείνη της κυκλοφορίας των τραγουδιών που γράφτηκαν για την τηλεοπτική σειρά «Σασμός» σε μουσική του Νίκου Τερζή, με τον ερμηνευτή να υπογράφει και τους στίχους που αγαπήθηκαν από το κοινό.
Ο ερμηνευτής σε μια άκρως δημιουργική στιγμή (με διαρκείς παραγωγές νέων τραγουδιών και εμφανίσεις) κάνει μια πρόταση σε έναν δίσκο που έχει πολλά ενδιαφέροντα σημεία να σταθεί κανείς αλλά και συναίσθημα και ευγένεια. Συνδυασμό που όλο και σπανιότερα συναντάς σε καλλιτέχνες του επιπέδου και της γενιάς του Γιάννη Κότσιρα, που παρακολουθούν αμήχανοι τους νέους να ακούνε άλλα είδη μουσικής.
«Θεωρώ ότι είναι ο καλύτερός μου δίσκος» μου είπε κάποια στιγμή ο ερμηνευτής. Φράση που έχει επαναλάβει σε πρόσφατη συνέντευξή του. Δεν ξέρω αν όντως είναι ο καλύτερός του δίσκος, αλλά σίγουρα είναι ένας καλός δίσκος.
Πώς πήραν οι ζωές μας άλλο δρόμο
Στην άνοιξη μη με γυρνάς την πρώτη
Σ’ αγγίζω τρέμοντας με χέρι πότη
Και στα γαλάζια σου νερά στεγνώνω
Το «Παράθυρο στο άπειρο» θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο μέρη βάσει του ήχου του. Στα κομμάτια με μπουζούκι και σε εκείνα χωρίς. Ακούγεται κάπως άστοχος, ως και αστείος αυτός ο διαχωρισμός, αλλά είναι η διττή ταυτότητά του, όπως και η συνολική πορεία του ερμηνευτή. Τραγούδια που έχουν αυτό που θα λέγαμε «λαϊκή» κατεύθυνση και απεύθυνση και πιο «έντεχνα» κομμάτια, κοντά σε αυτό που ονομάζουμε «μπαλάντες».
Ψυχές και σώματα
Στα χαρακώματα
Και η χαρά σ’ απόσταση φωνής
Πάρε με κι όπου βγει
Λυκόφως μου κι αυγή
Μόνος δεν ανασταίνεται κανείς
Το άλμπουμ αποτελείται από κυρίως ανέκδοτους στίχους του Άλκη Αλκαίου, βγαλμένους από τον αμφίβιο στιχουργικό κόσμο του. Ο στιχουργός-ποιητής πάντα θα μνημονεύεται ως ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς του ελληνικού τραγουδιού.
Κάθε κομμάτι με ανέκδοτους στίχους του είναι μια είδηση για το τραγούδι. Τα λόγια του είναι εκείνα που βάζουν κυρίως το αισθητικό πλαίσιο και λειτουργούν ως πυρήνας του άλμπουμ, άλλωστε τα λόγια ήταν και η αφετηρία του.
Η άνοιξη γλιστράει στο καλοκαίρι
Σε θάλασσα ανήσυχη κουρνιάζεις
Που πάνε κι έρχονται μακριά κοιτάζεις
Ποστάλια, ρυμουλκά και σούπερ φέρι.
Κάποια από τα κομμάτια του δίσκου τα έχουμε ακούσει με άλλες μελοποιήσεις από άλλους ερμηνευτές. Το «Βάρδια» και το «Η άλλη όχθη» που έχει μελοποιήσει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου με ερμηνευτές τη Βερόνικα Δαβάκη και τον Πάνο Παπαϊωάννου και το «Ρόδα της Άμμου» που είχε μελοποιήσει ο Μάριος Τόκας με ερμηνευτή τον Μίλτο Πασχαλίδη με τον τίτλο «Το τραγούδι των Σειρήνων». Όλα μετά τον θάνατο του Άλκη Αλκαίου.
Ακόμα και αυτά όμως είναι τόσο διαφορετικά από τις πρώτες μελοποιήσεις, γεγονός που μαρτυρά την ισχυρή ταυτότητα αυτής της δουλειάς που λειτουργεί ως ανθοδοχείο στα λόγια του στιχουργού της «Ρόζας», του «Πάντα Γελαστοί», του «Ερωτικού», του «Πρωϊνού Τσιγάρου», πολλών αγαπημένων τραγουδιών του Σωκράτη Μάλαμα, του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, του Μίλτου Πασχαλίδη και πολλών ακόμα.
Δρόμοι και τόξα και τροχιές
Όλα χορεύουν θες δε θες
Στων αστεριών το τέμπο
Σε ποιο ποτάμι να ριχτώ
Σε ποια πελάγη ν’ ανοιχτώ
Τον ήλιο σου να βλέπω
Ένα άλλο σημείο να σταθεί κανείς στο «Παράθυρο στο άπειρο» είναι οι μουσικές του Μανόλη Ανδρουλιδάκη, ενός μουσικού και συνθέτη που έχει συνεργαστεί με πολλούς ερμηνευτές και, έχοντας χαράξει τη δική του αξιοπρόσεκτη και ταπεινή διαδρομή τις τελευταίες δύο δεκαετίες, «έσκυψε» πάνω από τους στίχους του Αλκαίου με σεβασμό και αίσθημα ευθύνης.
Πιστεύω ότι το άλμπουμ αυτό τού ανοίγει τον δρόμο και για άλλες σημαντικές συνθετικές δουλειές. Είναι προφανές ότι γράφει τις μουσικές έχοντας σαφώς κατά νου τον κόσμο και τον τρόπο του Κότσιρα αλλά και του Άλκη Αλκαίου. Γεφυρώνει τις αποστάσεις ως ταλαντούχος «εξωδικαστικός διαπραγματευτής». Το ίδιο συμβαίνει και με τις ενορχηστρώσεις του Αλέξανδρου Λιβιτσάνου, που επίσης δίνουν έναν ακόμη συνεκτικό τόνο.
Καθένας με το βράχο του και με το δαίμονά του
Όλα τα δέχεται η καρδιά
Το χάδι και τη μαχαιριά
Έρωτα πύλη της Εδέμ και γύρε του θανάτου
Αν ξέρεις άλλον ουρανό
Ξεκίνα και σ’ ακολουθώ.
«Θεωρώ ότι είναι ο καλύτερός μου δίσκος» μου είπε κάποια στιγμή ο ερμηνευτής. Φράση που έχει επαναλάβει σε πρόσφατη συνέντευξή του. Δεν ξέρω αν όντως είναι ο καλύτερός του δίσκος, αλλά σίγουρα είναι ένας καλός δίσκος. Λειτούργησαν σωστά όλα τα μέρη του και έτσι «αναπνέει» στο σήμερα με έναν αέρα παλιάς καλής παραγωγής.
Και είναι δίσκος που θα αδικηθεί από την εδώ και χρόνια καθιερωμένη τακτική της προώθησης ενός, άντε, με το ζόρι δύο τραγουδιών. Είναι δίσκος που δημιουργεί ένα περιβάλλον στο σύνολό του και η αποκοπή ενός μέρους από το σώμα του γέρνει στην πλευρά της αδικίας.
Όσοι περπάτησαν κρυφά
Στον κεραυνό και στη φωτιά
Πέταξαν όλα τα κλειδιά
Και ‘κάψαν τα χαρτιά τους
Το δρόμο πήραν των πουλιών
Μιλούν την γλώσσα των παιδιών
Και στον αλήτη που γυρνά
Χαρίζουν τα φτερά τους
Οι τρελοί αυτού του κόσμου
Το σκοτάδι και το φως μου
Κρατώντας αγκαλιά τον μεγάλο πίνακα της ζωγράφου Εμμανουέλας Δασκαλάκη με τον τίτλο «Παράθυρο στο άπειρο», φεύγοντας από το μουσείο Γουλανδρή, ο Γιάννης Κότσιρας είχε πάρει αγκαλιά κι έναν ακόμη δίσκο που αναζητά την επαφή και τους ανοιχτούς λογαριασμούς σε εποχές απανθρωπιάς.
Όπως και να έχει, εδώ μπορείτε να ακούσετε τον δίσκο στις μουσικές πλατφόρμες και να έχετε τη δική σας άποψη: https://yianniskotsiras.lnk.to/ParathiroStoApiro
