ΣΤΟ ΝΕΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ, ο Philip Norman –γνωστός για εξαιρετικές βιογραφίες τόσο του Πολ ΜακΚάρτνεϊ όσο και του Τζον Λένον, αλλά και για το Shout!: The Beatles in Their Generation– γράφει για το «παράδοξο» του Τζορτζ Χάρισον, ενός ανθρώπου που παρότι ήταν «ασύλληπτα και ασφυκτικά διάσημος, ταυτόχρονα ήταν υποτιμημένος, ένιωθε παραγνωρισμένος και αγωνιζόταν για αναγνώριση».
Αυτή ήταν η κεντρική αντίφαση που έκανε τον Χάρισον, συνθέτη κλασικών τραγουδιών όπως το Here Comes the Sun και το Taxman, μια τόσο συναρπαστική φιγούρα, τόσο ως Beatle όσο και μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, όπως διερευνά ο Νόρμαν στο βιβλίο, το οποίο φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο George Harrison: The Reluctant Beatle («Ο απρόθυμος Μπιτλ»).
Ο Χάρισον έζησε πολλές διαφορετικές ζωές. Ήταν ροκ σταρ. Ήταν πιστός ακόλουθος του Ινδουισμού. Ήταν ενθουσιώδης παραγωγός ταινιών που έφτασε κοντά στην οικονομική καταστροφή. Είχε αδυναμία στις γυναίκες σε βαθμό που έφτασε να κάνει σχέση με τη σύζυγο ενός πρώην συντρόφου του στους Beatles, ενώ επίσης κάποτε είχε μια «κιθαριστική» μονομαχία με τον Έρικ Κλάπτον για την Πάτι Μπόιντ, την πρώτη σύζυγο του Χάρισον, η οποία όμως «γυάλισε» στον Κλάπτον και τελικά έγινε σύζυγός του.
Ο Τζορτζ ήταν μια ζωντανή αντίφαση. Ως χίπης, καταφερόταν εναντίον του υλικού κόσμου. Κι όμως, ήταν ο πρώτος άνθρωπος –ο πρώτος ποπ σταρ, σίγουρα– που έγραψε ένα τραγούδι στο οποίο διαμαρτυρόταν για τον φόρο εισοδήματος.
Μεταξύ άλλων, στο βιβλίο του ο Νόρμαν απολογείται και για κάποιους από τους βαρείς και ανάρμοστους –για την περίσταση τουλάχιστον– χαρακτηρισμούς που είχε χρησιμοποιήσει για τον Τζορτ Χάρισον στη νεκρολογία (!) που είχε γράψει στους κυριακάτικους Times του Λονδίνου, μετά τον θάνατο του πρώην Beatle τον Νοέμβριο του 2001.
«Ήταν πολύ κακή χρονική στιγμή», παραδέχεται σήμερα μιλώντας στους New York Times. «Αυτό είναι το θέμα. Δεν είχα εντελώς άδικο όταν έλεγα ότι μπορούσε να είναι, όπως λέμε στη Βρετανία, "μίζερο τσουτσέκι" ή ότι ήταν κατά συρροή γυναικάς. Αλλά δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να το πω. Ο Τζορτζ ήταν μια ζωντανή αντίφαση. Ως χίπης, καταφερόταν εναντίον του υλικού κόσμου. Κι όμως, ήταν ο πρώτος άνθρωπος –ο πρώτος ποπ σταρ, σίγουρα– που έγραψε ένα τραγούδι στο οποίο διαμαρτυρόταν για τον φόρο εισοδήματος».
«Μπορούσε να κάνει μεγαλειώδη και ευγενή πράγματα, όπως το Concert for Bangladesh, το πρώτο μεγάλο ροκ event με συγκεκριμένο φιλανθρωπικό σκοπό. Επίσης όμως, ήταν αυτός που παραβίασε τον πρώτο νόμο των Beatles – ότι δεν πηγαίνεις με τη γυναίκα άλλου Beatle, όπως έκανε ο Τζορτζ με την πρώτη σύζυγο του πιο κολλητού του φίλου στο συγκρότημα, του Ρίνγκο. Ξόδεψε τόσα χρόνια και πολλά εκατομμύρια λίρες για την αποκατάσταση αυτής της γοτθικής παραφροσύνης (εννοεί το Friar Park, τη βικτωριανή έπαυλη του Χάρισον στο Henley-on-Thames της Αγγλίας). Και όμως, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, το υποθήκευσε για να μπορέσει να χρηματοδοτήσει την ταινία των Monty Python Life of Brian («Ένας προφήτης μα τι προφήτης»). Ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχα ακούσει ποτέ –και μάλιστα, μου το είπε αυτό η πρώτη του σύζυγος, η Πάτι Μπόιντ– να γίνεται πιο δύσθυμος και δυσάρεστος αφότου ξεκίνησε εντατικό διαλογισμό…».
Όσο για το κομμάτι Now and Then που κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα ως το υποτιθέμενο «τελευταίο τραγούδι» των Beatles, o Τζορτζ Χάρισον δεν θα ενέκρινε ποτέ την κυκλοφορία του, σύμφωνα με τον βιογράφο του: «Ο Τζορτζ ήταν αυτός που μπλόκαρε την κυκλοφορία του τη δεκαετία του 1990, όταν το υπόλοιπο υλικό από εκείνη την κασέτα που έδωσε η Γιόκο Όνο στον ΜακΚάρτνεϊ μπήκε στη συλλογή Anthology. Ο Τζορτζ επέμενε ότι δεν ήταν αρκετά καλό. Για πρώτη φορά, εισακούστηκε τότε. Τώρα όμως το κυκλοφόρησαν. Και μου φαίνεται πολύ ειρωνικό το γεγονός ότι ο μόνος ήχος που αμυδρά θυμίζει Beatles σ’ αυτό το κατασκεύασμα, μοιάζει να είναι η κιθάρα του Τζορτζ».
Με στοιχεία από The New York Times
