ΩΡΑΙΟ ΘΑ ΗΤΑΝ –αλλά κάπως απίθανο– να διοργανωνόταν για τη μουσική ένα συνέδριο όπως αυτό για την κινηματογραφική κριτική που διοργανώνεται στο Πάντειο αυτές τις ημέρες. Κάπως απίθανο, επειδή η μουσική κριτική φθίνει ως είδος, ακόμη κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Από τη μία, ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται τόσο, επειδή με το streaming μπορεί να διαμορφώσει άμεσα άποψη, χωρίς να χρειαστεί να διαβάσει τίποτα.
Από την άλλη, φαίνεται να έχει κουράσει το «αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, καλύτερα να μη μιλάς καθόλου». Σε μια χώρα, όμως, με τόσο μικρή μουσική βιομηχανία όπως η Ελλάδα, τουλάχιστον όσον αφορά την ανεξάρτητη σκηνή, δεν γίνεται να πεις κάτι κακό χωρίς να σου κλείσουν πόρτες, που λέει ο λόγος – ειδικά αν ασχολείσαι από χόμπι.
Γι’ αυτό βλέπουμε αρκετά συχνά τους κριτικούς να επιτίθενται σε πιο εμπορικά είδη όπως, καλή ώρα, το τραπ, μια μουσική που δεν πολυκαταλαβαίνουν και δεν χρειάζεται απαραίτητα να τους αφορά. Επιπλέον, είναι τόσο πολλές πια οι κυκλοφορίες –ακόμη και οι εγχώριες– που είναι, επίσης, αρκετά δύσκολο να τις καταγράψει κανείς, οπότε για κριτική ούτε λόγος.
Η μουσική κριτική φθίνει ως είδος, ακόμη κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε.
Maria Spivak – Big 2007 Facts (Pyrgatory Studios)
SPIVAK - Just Because
Η αναβίωση της dream pop είναι γεγονός –λίγα χρόνια πριν, είχαμε την ambient μανία– και εκεί πατάει η Spivak στο νέο της άλμπουμ που ηχογράφησε στην Κύπρο. «Cocteau Twins από τη Μεσόγειο» το περιγράφουν στο εξωτερικό, αλλά το ενδιαφέρον στρέφεται στην απερίγραπτη διασκευή του «Just Because» των Jane’s Addiction, το οποίο δεν καταλαβαίνεις καν ότι είναι διασκευή αρχικά. Απλώς ένας αιθέρια μεγαλειώδης δίσκος, από μία από τις σημαντικότερες δημιουργούς των τελευταίων χρόνων.
Bonnie Nettles - First In / First Out (self-released)
The Bonnie Nettles - First In / First Out
Είναι γνωστή η εμμονή των Bonnie Nettles με τους ήρωές τους, Primal Scream και Brian Jonestown Massacre. Έλα μου, όμως, που στη δεύτερη επίσημη δουλειά τους τελικά ακούγονται περισσότερο σαν τους Rolling Stones («Bound in Heaven») και τον David Bowie («Be Careful»). Ειρωνεία της τύχης ή κάτι εσκεμμένο; Ό,τι και αν είναι, πάντως, είναι καλοδεχούμενοι και καθόλου μα καθόλου βαρετοί, ακόμη κι αν είναι τόσο εκτός μόδας.
Gautier – In Limbo (Frontstage)
Δέκα απόλυτα ραδιοφωνικά τραγούδια που ο Στέφανος Βελισσάρης τα ετοίμαζε για τρία χρόνια και αποτελούν μια μορφή ημερολογίου, όπως μαθαίνουμε. Είναι αξιέπαινη και αρκετά δύσκολη η προσπάθειά του να κάνει σύγχρονη ποπ στα χνάρια του Harry Styles ή blue-eyed soul σαν τον James Blake στην Ελλάδα. Δεν το πετυχαίνει απόλυτα, αλλά όταν τα καταφέρνει, σε αφήνει με ένα τεράστιο χαμόγελο (Temptation).
Echo Tides - Στον δρόμο που φυτρώναν φράουλες (Veego Records)
Echo Tides – Όπως στέγνωνε το αίμα
«Κιθάρες για τα παιδιά της Rebound» χαρακτηρίζουν οι Echo Tides το τέταρτο άλμπουμ τους. Νοσταλγικά ’80s synth και new wave κόμικ πινελιές, αλλά δεν θα λέγαμε ακριβώς Rebound. Για τους φαν της «Φαντασμαγορίας» του Pan Pan, το συγκεκριμένο side-project του ακολουθεί την ίδια πετυχημένη συνταγή. Με τη συμβολή του Γιώργου Λυγουριώτη και της Καλλιόπης Μητροπούλου στα υπέροχα μελαγχολικά φωνητικά.
Vox Populi - P:UNC (Radical Breaks)
Ένας φουτουριστικός πανκ δίσκος γεμάτος με χιπ χοπ αυθάδεια, με το Ronald TR-808 στο επίκεντρο και με αμυδρές επιρροές από το Detroit, το trip hop, το drum’n’bass και το garage. Άλλοτε χορευτικός, άλλοτε downtempo με αντισυμβατικούς και καυστικούς στίχους. Ξεχωρίζει στις συνεργασίες του και σε κομμάτια όπως το «Mad Max» με τους MC Yinka, Infinik και το «Δεν βρίσκεται εδώ» με τις SWIM.
Metaman vs Dr. Rave (Inner Ear)
ΜΕΤΑΜΑΝ featuring Stelios Lalousis - Ναυάγια
Πιο χορευτικός από ποτέ ακούγεται ο Metaman σε αυτόν τον δίσκο-έκπληξη, που κυκλοφόρησε εντελώς απροειδοποίητα και στον οποίο φαίνεται να τον έχει χτυπήσει για τα καλά ο πυρετός του rave. Ο Δρ. Ρέηβ του είναι ίσως από τις πιο αναζωογονητικές μουσικές περσόνες που συναντήσαμε τελευταία. Εντελώς αθηναϊκός, παγερός αλλά όχι τόσο μοχθηρός όπως παρουσιάζεται. Αντιθέτως, σε σημεία φέρνει έναν φρέσκο αέρα σε ένα είδος που κάπως είχε κουράσει τελευταία.
Alex Κ. + Κτίρια τη Νύχτα - Alex K. + Κτίρια τη Νύχτα (Inner Ear)
Alex Κ. + Κτίρια τη Νύχτα (featuring Κίκα) - Aν Ποτέ (Official Audio)
Ο Αλέξης Καλοφωλιάς συνεργάζεται με τον Kτίρια τη Νύχτα σε ένα άλμπουμ που σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τέλους. Δούλευαν το άλμπουμ για δυο χρόνια, με το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων να έχει γίνει στα σπίτια τους και με τους δυο τους να παίζουν σχεδόν όλα τα όργανα. Το αποτέλεσμα είναι ένας απόλυτα ιδιοσυγκρασιακός δίσκος με κάποιες απίθανες συνθέσεις, όπως, π.χ., το αφαιρετικό «Αιώρηση».
Commuter – Guilt Eraser (self-released)
Τo «Guilt Eraser», το ντεμπούτο άλμπουμ των Commuter, ακολουθεί πιστά το ηχητικό ρεύμα που έχει δημιουργηθεί έξω όσον αφορά τον ροκ ήχο. Πιο συγκεκριμένα, το καναδικό και βρετανικό ποστ πανκ, αν και ακούγονται πιο παραδοσιακοί σε σύγκριση με μπάντες όπως οι Protomartyr ή οι Dry Cleaning. Πέρα από αυτά, έχουν καταφέρει να χτίσουν μια εκρηκτική, δυναμική ρυθμική παλέτα, όπως αρμόζει στο συγκεκριμένο είδος. Γενικά, άξιοι!
Nikko Patrelakis – Omni (Smallhouse Records)
Nikko Patrelakis - Omni
Η έκτη προσωπική δουλειά του Νίκου Πατρελάκη είναι ένα εντυπωσιακό, φιλόδοξο ηλεκτρονικό άλμπουμ χωρίς κάποιον ιδιαίτερο προσανατολισμό, αλλά που αποδεικνύεται ένα αρκετά δαιδαλώδες ταξίδι στην πορεία. Αυτό το αφήνει ανοιχτό σε άπειρες ηχητικές ερμηνείες. Ο ίδιος το ονομάζει «αγνωστικό» ως προς το είδος του και γιατί να διαφωνήσουμε; Απίθανη δουλειά, που απαιτεί παραπάνω από μία ακροάσεις.
Κυκλοφορούν ακόμη: Sigmataf - Μετακανονικότητα (Record DK), The Callas - Ανατολή (Inner Ear), Eddie Dark - Disko Terrorista, c.o.s.l.e.e. / papatanice - Wise Boy, Logout - τα της επιστροφής, Mazoha - Στη Χώρα Των Νεκρών (Inner Ear).
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
