Eric Duncan @Pixi

Lifo: Μας έχεις ξαναεπισκεφθεί;

Eric Duncan: Ναι έχω βρεθεί στην Ελλάδα άλλες δύο φορές, αν θυμάμαι καλά.

L: Είμαστε στον μάτι του κυκλώνα τα τελευταία χρόνια...

D: Ναι έχω ακούσει. Μια άσχημη κατάσταση σε μια σειρά άσχημων οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων ανά τον κόσμο (Ισλανδία, Ισπανία, κτλ.). Είναι δύσκολο να έχεις μια εμπεριστατωμένη άποψη για αυτά από τη στιγμή που εμείς ως λαός, δεν ξέρουμε ποτέ τι πραγματικά συμβαίνει στην κυβέρνηση.

L: Τι περιμένεις να βρεις στην Αθήνα;

D: Καταπληκτικό φαγητό, νέους φίλους και φυσικά καινούργιους δίσκους. Είχα βρει κάποια σπουδαία δισκοπωλεία την τελευταία φορά που ήμουν εκεί.

L: Μεγάλωσες στο Λος Άντζελες, αλλά μένεις στη Νέα Υόρκη. Τι αγαπάς και μισείς σε αυτά τα δύο μέρη;

D: Όντως είμαι από το Λος Άντζελες, αλλά μένω στη Νέα Υόρκη τα τελευταία 17 χρόνια. Μετακόμισα αρχικά στη Ν. Υόρκη επειδή βαριόμουν. Βαριόμουν το Λ.Α. και χρειαζόμουν μια αλλαγή. Τώρα όσο πιο πολύ μεγαλώνω, τόσο απολαμβάνω τα ταξίδια μου στο Λ.Α. Ή τώρα βαριέμαι στη Ν.Υ. ή μάλλον το Λ.Α. είναι πιο ωραίο όταν είσαι μεγάλος. Χα,χά. Δεν ξέρω. Θα μπορούσα να σου μιλάω για μέρες για τα πράγματα που αγαπώ και μισώ σε αυτές τις δύο σπουδαίες πόλεις...

L: Δηλώνεις συνεχώς παρών μουσικά, μέσω διάφορων συνεργασιών.

D: Ναι ξεκίνησα το 1998 με τους Rub Tug. Αυθεντική Νεοϋορκέζικη τρέλα. Ήμουν επίσης το μισό των Still Going που κυκλοφόρησαν στην DFA. Τώρα είμαι πολύ ενεργός στους «The Rhytm Odyssey & Dr. Dunks» που δημιούργησα μαζί με τον Dean από τους Chicken Lips. Έχουμε βγάλει πέντε singles ως τώρα και ετοιμάζουμε άλλο ένα. Οι Rub Tug έχουν επιστρέψει δυναμικά και μάλιστα θα κάνουμε τουρ στην Ιαπωνία τον επόμενο μήνα.

L: Ξεκίνησες ως dj 20 χρόνια πριν. Ποια μουσικά είδη σου άρεσαν τότε και πως έφτασες σε αυτά που παίζεις σήμερα;

D: Ξεκίνησα από το Hip-Hop στη δεκαετία του '80, όταν ακόμα ήταν μουσική για πάρτυ και όχι για κατανάλωση χασίς. Μετά στράφηκα προς τη Soul, τη Rock και το Latin. Όλα δηλαδή τα είδη που είχε «ξεσηκώσει» το Hip-Hop που άκουγα στα 80's. Μετά, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '90 ξεκίνησα να εμπλέκομαι με τη χορευτική μουσική. Και είμαι ακόμα χωμένος εκεί ως σήμερα. Ακόμα αγοράζω κάθε είδους δίσκων που μπορώ να βρω. Αλλά γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να παίζεις με βινύλιο αυτές τις ημέρες. Πολλά μέρη δεν έχουν το σωστό εξοπλισμό και επίσης όλα τα καινούργια promos έρχονται σε ψηφιακή μορφή. Οπότε προσαρμόζομαι και εγώ...

L: Πόσο cool είναι να ζεις από τη μουσική;

D: Επιβιώνω από τη μουσική και ναι είναι όντως φοβερό. Αλλά θα πρέπει να έρθεις στο Miami στο Winter Music Conference για να δεις ανθρώπους που «ζουν» από τη μουσική.