Ο μεταμοντερνισμός και το τέλος του είναι τα κύρια θέματα του δεύτερου άλμπουμ του Die Arkitekt. Το «Death of Postmodernism» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, αν και έχει όλα όσα χαρακτηρίζουν τον ήχο του, μαξιμαλιστική διάθεση, επικές μελωδίες και τη Λένα Πλάτωνος, διαφέρει αρκετά από το ντεμπούτο του, το «Dark Colors»· είναι πιο επιθετικό και πιο μετρημένο στους γκεστ.
Συμμετέχει και εδώ η Λένα Πλάτωνος («Mirkhel»), τις φωνές τους δανείζουν επίσης ο Kareem Kalokoh στο «Rave at the Silicon» και μια Γιαπωνέζα ράπερ, η Carrie, που «τραγουδάει» στη γλώσσα της στο εναρκτήριο «Hypermodernism». Το ένα χορευτικό κομμάτι διαδέχεται το άλλο και κυριολεκτικά δεν σου μένει ανάσα μέχρι να τελειώσει.
«Είναι πιο γρήγορο σε tempo και πιο επικεντρωμένο στην τέκνο. Ο προηγούμενός μου δίσκος είχε κομμάτια που ήταν πιο αργά, μπαλάντες και ορχηστρικά sections. Αυτό είναι solid four on the floor ηλεκτρονική μουσική, με λιγότερο τραγούδι», όπως μου λέει όταν τον συναντώ στο στούντιό του στο Παλαιό Φάληρο.
«Είναι ανθρώπινη τάση να θέλουμε έτοιμες απαντήσεις στην τέχνη: “τι θέλει να πει ο ποιητής”, “πού κατατάσσεται η μουσική σου”. Η αξία της τέχνης είναι να σε κάνει να σκέφτεσαι. Με αφορά η τέχνη που σου δίνει τροφή για σκέψη και όχι μασημένη τροφή»».
Κάτι άλλο που κάνει εντύπωση είναι ότι δύσκολα μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς τις επιρροές του. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης σου δημιουργείται μια απροσδιόριστη ’90s αίσθηση, ενισχυμένη με αρκετά hyperpop στοιχεία στον τρόπο που χρησιμοποιεί τις φωνές.
«Είμαι παιδί των ’90s και έχω μεγαλώσει με αυτούς τους ήχους. Όταν ήμουν μικρός, μου έδινε ο ξάδελφός μου κάτι trance συλλογές και ενθουσιαζόμουν, οπότε αποκλείεται να μη μου πέρασαν υποσυνείδητα κάποιες επιρροές. Η hyperpop, επίσης, μου αρέσει πολύ επειδή κρύβει ένα χιούμορ όχι μόνο στο κομμάτι της αποδόμησης αλλά και στη φαινομενική απλότητα των μελωδιών της.
Έχω αρκετά ετερόκλητες επιρροές και πάντα γράφω ό,τι μου βγαίνει, χωρίς να νιώθω ότι πρέπει αναγκαστικά να το κάνω να ανήκει σε ένα μουσικό είδος. Είναι ανθρώπινη τάση να θέλουμε έτοιμες απαντήσεις στην τέχνη: “τι θέλει να πει ο ποιητής”, “πού κατατάσσεται η μουσική σου”. Η αξία της τέχνης είναι να σε κάνει να σκέφτεσαι. Με αφορά η τέχνη που σου δίνει τροφή για σκέψη και όχι μασημένη τροφή».
Όσον αφορά τη συμμετοχή της Λένας Πλάτωνος, με την οποία συνεργάζονται για δεύτερη φορά, ήταν κάτι αναμενόμενο, επειδή η οικογένειά του, όπως αναφέρει, ήταν φουλ χατζιδακικοί. «Η μουσική που ακούγαμε στο σπίτι περιστρεφόταν γύρω από τον Χατζιδάκι, έτσι ακούγαμε και τραγούδια της Πλάτωνος. Βέβαια, για να πω την αλήθεια, τα ηλεκτρονικά της τα άκουσα όταν ήμουν μεγαλύτερος. Την πρώτη φορά που άκουσα το “Γκάλοπ” π.χ. ήμουν στη Γ’ Λυκείου. Αυτό που έκανε η Λένα τότε έχει τεράστια αξία όχι μόνο επειδή ήταν γυναίκα παραγωγός αλλά και επειδή πειραματιζόταν άφοβα. Μέχρι και σήμερα το έργο της στέκεται μόνο του. Πάντοτε τη θαύμαζα γι’ αυτό».
Το πρότζεκτ «Die Arkitekt» ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, σχεδόν μέσα στην πανδημία. Με τη μουσική ασχολείται επαγγελματικά ως παραγωγός από τότε που τελείωσε το σχολείο. Η κύρια δουλειά του είναι αυτή και συνεργάζεται με διάφορους ποπ καλλιτέχνες όπως η Τάμτα. Του σχολιάζω ότι όταν πρωτοάκουσα τον τίτλο του πρότζεκτ δεν πίστευα ότι ήταν κάποιου Έλληνα δημιουργού.
Die Arkitekt - Mirkhel (ft. Lena Platonos)
«Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, κι άλλοι μου το έχουν πει – ίσως λόγω του ονόματος και του spelling. Πάντα είχα μια τρέλα με την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Αν κάποιος δει τη δουλειά μου, θα το καταλάβει. Νιώθω ότι ένα μουσικό κομμάτι είναι σαν ένα οίκημα. Λόγω της δουλειάς μου, αυτό το οίκημα το σχεδιάζω και το δομώ από το μηδέν, εξού και η αναφορά στην αρχιτεκτονική. Αρκετοί με ρωτάνε μάλιστα αν έχω σπουδάσει αρχιτεκτονική, κάτι που δεν ισχύει».
Η μάσκα που φοράει στις εμφανίσεις του λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Εμπνευσμένη από ένα fashion show του Maison Margiela το 2012, όπου τα μοντέλα φορούσαν κρυστάλλινες μάσκες, δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου γύρω από την ταυτότητά του.
«Μου είχε φανεί εντελώς αβανγκάρντ και σουρεαλιστικό το πρόσωπο να είναι καλυμμένο με κρύσταλλα. Ταυτόχρονα, έβγαζε κάτι πολύ καθαρό και σε απομάκρυνε λίγο από την αίσθηση της μάσκας που βλέπουμε π.χ. στις ταινίες τρόμου».
Η δική του είναι custom made, μια δημιουργία του Gregory Kara, του Έλληνα σχεδιαστή που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο και έχει συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα στον χώρο της ποπ, όπως η Madonna και η Lady Gaga. Φαίνεται ότι λατρεύει τη μόδα. Στο σαλόνι που καθόμαστε έχει μια στοίβα από διάφορα περιοδικά μόδας.
«Τι εννοεί ακριβώς ο τίτλος του άλμπουμ; Γιατί τέλος του μεταμοντερνισμού;» αναρωτιέμαι.
«Πριν από κάποια χρόνια διάβασα μια συνέντευξη της Μαρίνα Αμπράμοβιτς με τίτλο “Political correctness is ruining the arts”, κι αυτό με βρήκε σύμφωνο εκείνη τη στιγμή. Νιώθω ότι η woke culture, στην προσπάθειά της να φέρει μια θετική αλλαγή, φέρνει ένα ψεύτικο αποτέλεσμα.
Μας έχει κάνει να περιβαλλόμαστε από πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς που, ενώ μπορεί να λένε τις σωστές λέξεις, οι προθέσεις τους, οι απόψεις τους και οι πράξεις τους συνεχίζουν να είναι προβληματικές. Ενώ βλέπουμε, δυστυχώς, όλο και συχνότερα τι γίνεται “behind closed doors”, η προσοχή μας έχει φύγει από την ουσία και έχει πάει στην εντύπωση. Επικρατεί ένας δογματισμός που με κάνει να νιώθω ότι γυρίζουμε σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα, απλώς με άλλους όρους».
Die Arkitekt - Julian (ft. Lena Platonos)
To «The death of postmodernism» θα κυκλοφορήσει ψηφιακά άλλα και σε βινύλιο 17 Μαΐου.
orcd.co/thedeathodpostmodernism
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
