ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ «Rah Tah Tah», του δεύτερου κομματιού στο όγδοο άλμπουμ του, ο Tyler the Creator ραπάρει ότι είναι «ο μεγαλύτερος, μετά τον Kenny, βλέπε Kendrick Lamar, και αυτό είναι γεγονός». Έχει κάποιο δίκιο ή, μάλλον, έχει μεγάλο δίκιο.
Το «Chromakopia», όπως το ονομάζει, είναι ένας υπερφιλόδοξος δίσκος της σχολής των κλασικών ψυχεδελικών concept-album της δεκαετίας του ’60. Μάλιστα, το κυκλοφόρησε Δευτέρα αντί Παρασκευή, και όχι στις 12 τα μεσάνυχτα, όταν αλλάζει η μέρα, αλλά στις 6 το πρωί, κάτι που δεν συνηθίζεται γενικά, ταράζοντας τα νερά της μουσικής βιομηχανίας και σπάζοντας κάθε ρεκόρ. Το άλμπουμ ανέβηκε στην κορυφή του Billboard Ηοt200 σε ελάχιστες μέρες. Αυτό είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη και κανείς δεν γνωρίζει τι αλλαγές θα φέρει στον τρόπο που κυκλοφορούν τα άλμπουμ. Κυρίως, όμως, δείχνει πόσο μετράει ως όνομα και το πόσο δημοφιλής είναι.
Θα μπορούσε κανείς να εικάσει ότι ο Tyler έχει πλάσει μία ακόμη δυστοπία αν αναλογιστεί κανείς πόσο μονοχρωματικές και μουντές εικόνες χρησιμοποιεί· ακόμα και οι ήχοι του σου δημιουργούν ένα συναίσθημα ανησυχίας.
Και όλα αυτά σε μια χρονιά που ήταν headliner στο Coachella και είχε δηλώσει ότι δεν σκόπευε να κυκλοφορήσει νέα δουλειά. Κανείς δεν γνωρίζει αν έλεγε ψέματα ή τι τον έκανε να αλλάξει γνώμη. Όπως κανείς δεν γνωρίζει στην ουσία τι σημαίνει ο όρος «chromakopia», μόνο ότι προέρχεται από την ελληνική λέξη «χρώμα»· το σύμπαν που έχει δημιουργήσει ο Tyler εδώ μόνο χρωματιστό δεν είναι. Αντίθετα, ο κόσμος του είναι στο μεγαλύτερο μέρος του γκρι, σύμφωνα με τα πρώτα βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει («Noid», «St. Chroma»). Αρκετοί εικάζουν ότι τελικά δεν έχει να κάνει τόσο με το χρώμα όσο με τον χαρακτήρα, τον Chroma the Great, τον σπουδαίο φανταστικό αρχιμουσικό από το κλασικό παιδικό βιβλίο The phantom tollbooth του Norton Juster που διευθύνει μια ορχήστρα η οποία δημιουργεί χρώματα. Ο ίδιος παίρνει την ταυτότητα του St. Chroma από το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ.
St. Chroma
Όσον αφορά το γενικότερο concept, είναι αρκετά προσωπικό. Σχετίζεται με τις εμπειρία του απ’ όταν μεγάλωνε στο Λος Άντζελες και τα μαθήματα που πήρε από τη μητέρα του ως παιδί, τα οποία κατανόησε σε πιο ώριμη ηλικία. Η μητέρα του, που ονομάζεται Bonita Smith, είναι κεντρικό πρόσωπο του άλμπουμ, συμμετέχει σε αυτό ως αφηγήτρια.
Ο Tyler εξετάζει θέματα της μέσης ηλικίας όπως η ωριμότητα, η επιθυμία να κάνει παιδιά, η μονογαμία – φέτος έκλεισε τα 33, περνάει μήπως κάποια κρίση; Μιλάει ακόμα για την προβληματική σχέση που έχει με τη φήμη όπως και για την παράνοια που αυτή μπορεί να δημιουργήσει σε κάποιον αλλά και την εμμονή με τις μάσκες. Η μάσκα που φοράει δεν διαφέρει πολύ από τη φυσική όψη του του και, φυσικά, την χρησιμοποιεί με συμβολικό τρόπο, ως μεταφορά για την διασημότητα.
Γενικά, είναι ένα περίεργο ηχητικά άλμπουμ, σχεδόν χαοτικό, που ξεχειλίζει από μουσικές ιδέες, αλλά χωρίς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στο «Noid» χρησιμοποιεί ένα sample των Νgozi Family, του σπουδαίου zamrock γκρουπ, ενώ άλλοτε γίνεται πιο ψυχεδελικός και άλλοτε πιο r’n’b («Darling, I»). Χρειάζεται αλλεπάλληλες ακροάσεις για να εστιάσεις κάπου συγκεκριμένα. Φυσικά, έχει μια σειρά από μεγάλες γκεστ εμφανίσεις, από τον Lil Wayne μέχρι τον Childish Gambino μεταξύ άλλων. Την παράσταση όμως κλέβουν οι γυναίκες σε δύο κομμάτια: στο «Sticky» οι Glorilla και Sexyy Red και στο «Balloon» η Doechii.
Θα μπορούσε κανείς να εικάσει ότι ο Tyler έχει πλάσει μία ακόμη δυστοπία αν αναλογιστεί κανείς πόσο μονοχρωματικές και μουντές εικόνες χρησιμοποιεί· ακόμα και οι ήχοι του σου δημιουργούν ένα συναίσθημα ανησυχίας. Ένα άλμπουμ που θα μπορούσα να βάλω άνετα δίπλα του είναι το «Arch Android» της Janelle Monáe, το φουτουριστικό ντεμπούτο της από το 2010, ή το ακόμα πιο πρόσφατο, το περσινό και αρκετά θαρραλέο «Let’s start here» του Lil Yachty. Μοιάζουν να είναι φτιαγμένα από την ίδια στόφα, αλλά δεν θα περίμενες κάτι λιγότερο από έναν καλλιτέχνη σαν τον Tyler the Creator.
Noid
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
