Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι

Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
0

Κυνισμός και τρυφερότητα, σκληρή πραγματικότητα, αλλά και αποτυπώσεις που θυμίζουν φαντασία μικρού παιδιού. Και πολλά ελληνικά στοιχεία. Και καλά και κακά. Αυτά είναι τα συστατικά της νέας ατομικής έκθεσης "The Lost Parthenon" του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου, που τον προσεχή Απρίλιο παρουσιάζει στη Melkart Gallery στο Παρίσι.

 Απ' ό,τι μαρτυρά και ο τίτλος της έκθεσης, ένδοξο παρελθόν και εφιαλτικό παρόν, έχουν θέση σε μια δουλειά, η οποία λόγω της θεματογραφίας, αλλά και των υλικών της θυμίζει... ρεπορτάζ. Όπως, μάλιστα, εξηγεί ο Πάτσιος, σε όλη αυτή την προσπάθεια υπήρχε η πρόθεση να καταγράφει η απόσταση μας από την βολική και κάποτε ανόητη επίκληση των «αρχαίων ημών προγόνων» και το πόσο δεν ταξιδέψαμε ούτε εκατοστό από αυτή την κατάσταση. Υπάρχει άλλο μήνυμα, πέρα από αυτή την μάλλον πικρή διαπίστωση;

 

Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
"Ruins of a new Era ", 30x40 cm, mixed media on paper 2015

Στην εποχή της κρίσης, η ήδη υποβαθμισμένη τέχνη έχει απωλέσει την εμπορική της δυναμική και τι μένει; Η συνύπαρξη μαζί της και η καθαρή ψυχαγωγία. Με τα έργα τέχνης δεν διακοσμείς απλώς έναν χώρο, ζεις και αναπνέεις μαζί τους και κάθε μέρα τα αντικρύζεις από μία νέα οπτική. 

«Το μήνυμα είναι ότι κατοικώ σ' αυτή τη χώρα και νιώθω Έλληνας κατά την αριστοτελική εκδοχή, επειδή μετέχω της ελληνικής παιδείας και όχι με όρους φαντασιακής αυτοθέσπισης. Η δουλειά ενός εικαστικού εκφράζει τον συγχρονισμό ανάμεσα στον εαυτό μου και το κοινωνικό γίγνεσθαι, αποτυπωμένα όλα σε ευτελή – και μη – υλικά. Μετουσιώνω, ανακυκλώνω και απεκδύομαι αυτό που νιώθω κι αυτό που συμβαίνει γύρω μου, γι' αυτό και η δουλειά μου είναι ένα ντοκουμέντο και μια μαρτυρία του «τώρα». Εφημερίδες, έντυπα, περιοδικά, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, κατακερματίζονται, μεταμορφώνονται και παρουσιάζουν την προσωπική μου θέση για τον κόσμο. Από την «Οδύσσεια» έως τον «Παρθενώνα», η απόσταση δεν είναι μεγάλη, αλλά σαν Έλληνες δεν ταξιδέψαμε παραπέρα».

Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
"The Lost Parthenon", 25x20 cm, mixed media on paper, 2015

—Πέρα από τη θεματική, ενδιαφέρουσα είναι και η προσέγγιση, αλλά και η μίξη των υλικών.

«Χρησιμοποιώ πληθώρα τεχνικών, ανάλογα με το περιεχόμενο του έργου. Collage, decollage, dripping, frottage, grottage, κατασκευές με ready made υλικά, φωτογραφία. Χρησιμοποιώ αρκετές τεχνικές που εφαρμόστηκαν στο dada και τον σουρεαλισμό, αν και θεωρώ το έργο μου μεταμοντέρνο, με την έννοια ότι η δουλειά μου αποτελεί έναν συγκερασμό από πλαστικές διαλέκτους. Πρόθεση μου είναι η σύνθεση ετερόκλητων στοιχείων, υλικών, τεχνικών και κυρίως εννοιών, και η δημουργία ενός τέλειου υβριδίου, μιας νέας Αρκαδίας. Αποφεύγω τα εύκολα και προφανή νοήματα, τον φτηνό εντυπωσιασμό. Αποφεύγω να δημιουργώ με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος. Επιλέγω να αργώ να ολοκληρώσω μια εικόνα και να εξωθώ στα άκρα τη διαδικασία αυτή, με σαδιστικό τρόπο απέναντι στα υλικά, αλλά και στον ίδιο μου τον εαυτό, αργώ, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι όσο το δυνατόν πιο ικανοποιητικό. Προσδοκώ αυτό που διαλαλούσε ο Νίτσε, ότι το τέλειο δεν έχει κανέναν μάρτυρα».

 

Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
"The Oracle", 35x45 cm, mixed media on paper on paper, 2014... Ο καλλιτέχνης φωτογραφημένος από την Κατερίνα Φαρφαρά για το ΓΚΡΕΚΑ

 

—Και γιατί «Χαμένος Παρθενώνας»;

 «Στη νέα δουλειά μου, η οποία χρησιμοποιεί τον Παρθενώνα, τόσο σαν σύμβολο τεχνικής αρτιότητας, όσο και σαν σύμβολο ισότητας και ισοπολιτείας, μιλάω για τον Χαμένο Παρθενώνα, επιδιώκοντας να δώσω μία αίσθηση αυτών που βιώνουμε ως Έλληνες. Αν και η τέχνη δεν λειτουργεί πάντοτε σαν ρεπορτάζ, αλλά χρησιμοποιεί εικόνες και ντοκουμέντα από το τώρα για να εκφράσει μια πιο οικουμενική κατάσταση του ανθρώπου, ωστόσο μπορεί να περιγράψει τον άνθρωπο της κάθε εποχής, το γεγονός ότι εσωτερικά παραμένει αναλλοίωτος και έχει πάντοτε τις ίδιες ανάγκες».

—Τι σημαίνει να κάνεις Τέχνη στην Ελλάδα της κρίσης ή έστω με αυτή την κατάσταση ως βαρύ σακίδιο στο εξωτερικό; 

 «Κάνω τέχνη, γιατί δεν μπορώ να ζω, χωρίς να κάνω τέχνη. Είναι δομικό στοιχείο της καθημερινότητας μου. Το να εκφράζεσαι μέσα από τα εικαστικά δεν είναι απλώς μια δουλειά, είναι τρόπος ζωής. Στην εποχή της κρίσης, η ήδη υποβαθμισμένη τέχνη έχει απωλέσει την εμπορική της δυναμική και τι μένει; Η συνύπαρξη μαζί της και η καθαρή ψυχαγωγία. Με τα έργα τέχνης δεν διακοσμείς απλώς έναν χώρο, ζεις και αναπνέεις μαζί τους και κάθε μέρα τα αντικρύζεις από μία νέα οπτική. Ανεξάρτητα από την κρίση, η πορεία ενός εικαστικού είναι δύσκολη. Η Ελλάδα δεν προσφέρεται για τέτοιες αναζητήσεις και να ευδοκιμήσει ένα εικαστικό έργο απαιτείται να ικανοποιηθεί μία πληθώρα από συνιστώσες».

 

Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
"The Opus Day",65x65 cm, mixed media on paper on paper, 2014

 

Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
."Mare nostrum", 35x45 cm, mixed media on paper,2014

 

Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
"The New Deal ",150x200 cm, mixed media on paper, 2015
Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
"untitled",18x23 cm, mixed media on paper, 2015
Ο Χαμένος Παρθενώνας του Κωνσταντίνου Ν. Πάτσιου πάει στο Παρίσι Facebook Twitter
"Aneleusis",18x23 cm, mixed media on paper, 2013

  

Info

O Κωνσταντίνος Πάτσιος σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών των Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε το 2007, και στο Rhode Island School of Design της Βοστώνης. Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει έξι ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε  σε πληθώρα ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

H σύγχρονη ελληνική κεραμική έχει πια τη δική της Μπιενάλε

Αποστολή στη Σαντορίνη / H σύγχρονη ελληνική κεραμική έχει πια τη δική της Μπιενάλε

Με έργα Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών, η 1η Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής εγκαινιάστηκε μέσα στο περίφημο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας, κοντά σε έναν από τους πιο συγκλονιστικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, το Ακρωτήρι.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η εξαιρετική περίπτωση της Phyllida Barlow που ο κόσμος της τέχνης ανακάλυψε αργά

Εικαστικά / Η εξαιρετική περίπτωση της Phyllida Barlow που ο κόσμος της τέχνης ανακάλυψε αργά

Το έργο της «RIG: untitled; blocks», με τα ανορθόδοξα υλικά και τη γλυπτική που δεν μοιάζει με τέτοια, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και τον Οργανισμό Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Φίκος - Για το εκκλησάκι του Μυταρά

Guest Editors / «Το έφτιαξε όπως το ένιωσε εκείνη τη στιγμή»: Ο Φίκος γράφει για το κλείσιμο του παρεκκλησιού του Μυταρά

Το ιδανικό θα ήταν να έχουμε μια ζωντανή παράδοση στην οποία ο καλλιτέχνης εκφράζει (την κοινωνία του) και εκφράζεται. Δυστυχώς ξεμένουμε με δύο επιλογές: από τη μια ένα καλλιτεχνικό νεκροταφείο και από την άλλη ένα δυσλειτουργικό αλλά ζωντανό έργο.
ΦΙΚΟΣ
Η Ναν Γκόλντιν ντρέπεται για όσα συμβαίνουν στη Γάζα και λέει: «Ζούμε ανατριχιαστικές εποχές μακαρθισμού»

Εικαστικά / «Ζούμε ανατριχιαστικές εποχές μακαρθισμού»: Η Ναν Γκόλντιν ντρέπεται για όσα συμβαίνουν στη Γάζα

Το έργο της Γκόλντιν «Sisters, Saints, Sibyls» καταπιάνεται με την ιστορία της μεγαλύτερης αδελφής της, της Μπάρμπαρα, ενός έξυπνου και ανυπότακτου παιδιού που στάλθηκε σε ορφανοτροφεία, αναμορφωτήρια και ψυχιατρικά ιδρύματα στην εφηβεία και αυτοκτόνησε το 1965, σε ηλικία μόλις 19 ετών.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Before and after science: Ένα έργο σύγχρονης τέχνης εναρμονίζεται με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Εικαστικά / Before and after science: Ένα έργο σύγχρονης τέχνης εναρμονίζεται με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Η εικαστικός Ίρις Τουλιάτου μάς συστήνει έναν χώρο με πλούσια ιστορία και μοναδικές συλλογές, συνδέοντας την επιστημονική γνώση με την καλλιτεχνική παρέμβαση και την αισθητηριακή εμπειρία.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια συνάντηση με τον Jonathan Meese

Εικαστικά / Jonathan Meese: «Έχουμε αρχίσει να προτιμούμε να μην έχουμε ελευθερία»

Μια συνάντηση στην Αθήνα με τον Γερμανό ζωγράφο που επιστρέφει στα παραμύθια γιατί βρίσκει τον πραγματικό κόσμο «πολύ άσχημο», με αφορμή την τρίτη του έκθεση στην γκαλερί Bernier-Eliades.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

LiFO X 2023 ΕΛΕVΣΙΣ / Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

Η Εύα Μανιδάκη και ο Ανδρέας Λόλης συζητούν με τον Χρήστο Παρίδη για όλα όσα προηγήθηκαν της δημιουργίας των in situ εγκαταστάσεων που σχεδίασαν στο πλαίσιο της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στη Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες που εξακολουθούν 60 χρόνια μετά

Εικαστικά / Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στην Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες 60 χρόνια μετά

Ένα νέο ντοκιμαντέρ εστιάζει στις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε η «σκανδαλώδης» βράβευση του αρχιερέα της ποπ αρτ Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ στην Μπιενάλε του 1964, με τη χορηγία της αμερικανικής κυβέρνησης.
THE LIFO TEAM
Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Εικαστικά / Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Η Lorenza Böttner (1959-1994) ήταν μια καλλιτέχνις που είχε έντονα βιωματική, σωματική σχέση με τη μεταμόρφωση. Μεταμόρφωσε μια ζωγραφική πρακτική σε εικαστική περφόρμανς που «βγήκε» στον δρόμο και έκανε τον δημόσιο χώρο θεατρική σκηνή για μια πολιτικοποιημένη σωματική διαφορετικότητα.
PAUL B. PRECIADO
Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Πολιτισμός / Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Το τρίτο μέρος του αφιερώματος του ΕΜΣΤ στις γυναίκες εικαστικούς, Jonathan Meese στην Bernier/Eliades, Θανάσης Τότσικας στη Rodeo, Ιωάννα Λημνιού στην Breeder και ό,τι άλλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι γκαλερί και οι χώροι τέχνης τον Μάιο.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ