Αλέξης Ακριθάκης: Μια γραμμή κύμα
Μουσείο Μπενάκη
Από τις πρώτες ψυχεδελικές εικόνες του Αλέξη Ακριθάκη (1939-1994), που αποτυπώνουν το πνεύμα της δεκαετίας του ’60, την εμβληματική «βαλίτσα» του ’70, τις κατασκευές με λαμπάκια που αποδομούν τη ζωγραφική σε υλικά, ατμόσφαιρες και προθέσεις, τα εξπρεσιονιστικά τοπία και τα διεισδυτικά πορτρέτα έως τα σπαρακτικά τελευταία του έργα με τους τρόφιμους του Δρομοκαΐτειου, όπου βρέθηκε και ο ίδιος για ένα σύντομο διάστημα, η έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης: Μια γραμμή κύμα» αναδεικνύει την ευαισθησία ενός πολυσύνθετου καλλιτέχνη αλλά και μια πλευρά της δημιουργικότητάς του που μέχρι σήμερα παρέμενε άγνωστη.
Σε επιμέλεια της κόρης του, Χλόης Ακριθάκη, και του Αλέξιου Παπαζαχαρία, είναι η πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση του σημαντικού Έλληνα δημιουργού στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια και μεταξύ άλλων παρουσιάζει για πρώτη φορά στο κοινό σημαντικά έργα από ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές, αναδεικνύοντας το εύρος μίας από τις πιο αναγνωρίσιμες και ιδιοσυγκρασιακές μορφές της νεοελληνικής τέχνης.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα» εδώ.
Νίκος και Γιώργος Χουλιαράς: Άηχοι διάλογοι
Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων
Η Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων παρουσιάζει μια ιδιαίτερη έκθεση αφιερωμένη σε δύο σημαντικούς δημιουργούς με ισχυρό αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, τον ζωγράφο και λογοτέχνη Νίκο Χουλιαρά (1940-2015) και τον γλύπτη Γιώργο Χουλιαρά. Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια της έκθεσης Μαρία Σφενδουράκη: «Η περίπτωση των Νίκου και Γιώργου Χουλιαρά συνιστά ένα σπάνιο, ίσως μοναδικό παράδειγμα στην ελληνική τέχνη. Πρόκειται για δύο σπουδαίους καλλιτέχνες με κοινές οικογενειακές και πολιτισμικές καταβολές, παράλληλες πορείες και ισχυρό διά βίου αδελφικό δεσμό. Παρότι αποκλίνουν καλλιτεχνικά, ένα κοινό ρεύμα μοιάζει να υφέρπει στο έργο τους, υποδηλώνοντας έναν άηχο διάλογο ανάμεσά τους, έναν διάλογο που εκτυλίσσεται ανεξαρτήτως της φυσικής τους παρουσίας. Αποδίδοντας το ρεύμα αυτό σε ένα βαθύτερο βιωματικό και πνευματικό συντονισμό παρά σε μια άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ τους, η έκθεση αφορμάται από το κοινό πολιτισμικό, γενεαλογικό και συγκινησιακό υπόστρωμα της σχέσης τους για να φωτίσει με την επιλογή των έργων έναν κοινό, ενδεχομένως, τόπο: έναν εσωτερικό χώρο σύγκλισης που υπερβαίνει τις αισθητικές τους αποκλίσεις».
Νίκος Κανόγλου: Η απουσία του παρόντος
Ελληνοαμερικανική Ένωση
Η έκθεση «Η απουσία του παρόντος» του Νίκου Κανόγλου αποτελείται από μια ενότητα έργων όπου η ανθρώπινη και ζωική μορφή, καθώς και μυθολογικά μοτίβα, επανεμφανίζονται ως μορφές μνήμης και εμπειρίας. Στον πυρήνα της εικαστικής διαδικασίας βρίσκεται το σχέδιο και η μονοχρωμία ως θεμελιώδης αρχή του έργου, η οποία ανασυντίθεται και ενεργοποιείται εκ νέου μέσα από αλλεπάλληλες διαφάνειες και στρώσεις υλικού. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί υλικά όπως ο γραφίτης, η σινική μελάνη, οι ορυκτές σκόνες, οι νεκρές ύλες και οι επικολλήσεις. Οι μορφές ανθρώπων, ζώων και μυθικών συμβόλων δεν εμφανίζονται ως αφηγήσεις ή σκηνές αλλά ως ίχνη που μοιάζουν να έχουν περάσει από τον χρόνο. Η εικόνα δεν προσφέρεται ως στιγμιαία εντύπωση· ζητά από τον θεατή να σταθεί και να συνυπάρξει μαζί της.
Μαρία Ζερβός: Entopic Diaries - Geography of Home
Ελληνοαμερικανική Ένωση
Η Μαρία Ζερβός παρουσιάζει ένα οπτικοακουστικό έργο για το ανήκειν, τη μνήμη και τη μετακίνηση σε έναν κόσμο διαρκούς μετάβασης. Η ατομική της έκθεση «Entopic Diaries: Geography of Home», σε επιμέλεια της Κατερίνας Κοσκινά, είναι μια πεντακάναλη βιντεο-εγκατάσταση η οποία αντλεί από τα κινηματογραφικά ημερολόγια που δημιούργησε η καλλιτέχνιδα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και διερευνά την έννοια της εντοπιότητας ως μιας ρευστής, βιωματικής και διαρκώς μεταβαλλόμενης συνθήκης. Στο έργο, το σπίτι αναδύεται ως βιντεο-ημερολόγιο, καταφύγιο, τόπος μνήμης και πεδίο εσωτερικού στοχασμού. Μέσα από εικόνες εσωτερικών και εξωτερικών τοπίων, ποιήματα σε ανάγνωση από δέκα ηθοποιούς και κινηματογραφικά αποσπάσματα από το «Mulholland Drive» του Ντέιβιντ Λιντς δημιουργείται ένα πολυεπίπεδο οπτικοακουστικό περιβάλλον όπου το σώμα, η αρχιτεκτονική και το τοπίο λειτουργούν ως επιφάνειες μνήμης και αφήγησης.
Σωκράτης Φατούρος: Endangered Games
The Intermission
Βιομηχανικά υλικά που λειτουργούν ως καμβάδες πάνω στους οποίους η ζωγραφική εμφανίζεται μέσα από ίχνη, τομές και καψίματα, μετατρέποντας κάθε επιφάνεια σε πεδίο ανάγνωσης και κάθε σημάδι σε μορφή γραφής – μη αναστρέψιμες χειρονομίες που αποκαλύπτουν την εγγύτητα μεταξύ δημιουργίας και καταστροφής. Ο Σωκράτης Φατούρος, είτε εργάζεται με ασφαλτική μεμβράνη και πυρίτιδα είτε με πιο παραδοσιακά υλικά, όπως το μάρμαρο και η πορσελάνη, αναδεικνύει τις καλλιτεχνικές δυνατότητες των πρώτων υλών μέσα από ζωγραφικές και γλυπτικές πρακτικές. Επάνω στα υλικά που παρουσιάζονται στην έκθεση εμφανίζονται χαραγμένα σημάδια ζωής: φυτά κατασκευασμένα από πυρίτιδα και ανοξείδωτο ατσάλι, σώματα ζώων και ανθρώπινα μέλη αποτυπωμένα στην άσφαλτο. Μέσα από τις παρεμβάσεις του, ο καλλιτέχνης θέτει σημεία συνύπαρξης, υπενθυμίζοντας ό,τι επιμένει να υπάρχει παρά τη συνεχή πιθανότητα της εξαφάνισης. Είναι ένας στοχασμός πάνω στα ίχνη, στο τι επιβιώνει, τι διαγράφει και τι παραμένει σε κίνδυνο, που προσκαλεί τον θεατή να κινηθεί μέσα σε ένα τοπίο στο οποίο η μνήμη, η ύλη και ο χρόνος συνδιαλέγονται σε μικρή κλίμακα.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Σωκράτης Φατούρος: Endangered Games» εδώ.
Αντρέα Τζούροβιτς: Empty Hums
Bernier/Eliades
Πρόκειται για νέα σειρά έργων του καλλιτέχνη, ο οποίος βασίζεται στη χειρωνακτική εργασία και την προσωπική εμπειρία και μνήμη, μέσα από την οποία αναζητά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη γλυπτική και τη ζωγραφική, το δισδιάστατο και το τρισδιάστατο, τη λειτουργικότητα και την αφαίρεση, ανάμεσα στο εσωτερικό, το εξωτερικό και τον ενδιάμεσο χώρο. Η προσέγγισή του είναι μετα-μινιμαλιστική, καθώς το χειροποίητο, η σωματικότητα, η υλικότητα, η συναισθηματική φόρτιση και η ένταση της αφής αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία της διαδικασίας. Ο τίτλος της έκθεσης επιδιώκει τη συνάντηση ανάμεσα στο «σαν κάτι» και στο «τίποτα συγκεκριμένο», μέσα από αντικείμενα που μοιάζουν με πολλά αλλά παραμένουν συνειδητά σε μια κατάσταση αναστολής, αρνούμενα να κατασταλάξουν σε έναν ορισμό που θα οριοθετούσε τις δυνατότητές τους. Η λέξη «Hums» δεν αναφέρεται σε ήχο, αλλά σε μια ενδιάμεση κατάσταση αβεβαιότητας, γεμάτη δυνατότητες, ενώ η λέξη «Empty» υπογραμμίζει την πρόθεση του καλλιτέχνη να αποφύγει την κατασκευή αφήγησης.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Αντρέα Τζούροβιτς: Empty Hums» εδώ.
Νίκος Αλεξίου: The End - Μια σπουδή στο άπειρο
Γκαλερί Ζουμπουλάκη
Με αφορμή τη συμπλήρωση δεκαπέντε χρόνων από τον θάνατο του καλλιτέχνη, η γκαλερί επαναφέρει μια ενότητα του εμβληματικού έργου «The End» που εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2007, αναδεικνύοντας τη διαχρονική του επικαιρότητα, παρά την απόσταση που μας χωρίζει από την εποχή εκείνη. Η κεντρική εγκατάσταση και προβολή πλαισιώνονται από μια επιλεγμένη σειρά έργων του Αλεξίου. Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος σημειώνει: «Σήμερα το έργο του –ένα έργο που εικονογραφούσε ποιητικά και αρκούντως αινιγματικά το τέλος– καλείται να υπάρξει χωρίς την παρουσία εκείνου που το ενεργοποιούσε διαρκώς με τη χειρονομία και τη σκέψη του.
Η απουσία αυτή, ωστόσο, δεν μετατρέπει το “The End” σε μνημειακό κατάλοιπο· αντίθετα, καθιστά ακόμη πιο ορατή τη βασική του ιδιότητα ως χειρωνακτικής πρακτικής που λειτουργεί μέσα στον χρόνο. Τίποτε δεν κλείνει οριστικά· ό,τι επανεμφανίζεται ζει μόνο μέσα από την αναπλαισίωσή του. Για τον ίδιο, η βίωση ενός έργου τέχνης στηρίζεται σε μια “λοξή” σχέση, σε μια διαδρομή όπου το βλέμμα δεν κυριαρχεί αλλά περιπλανιέται και επιστρέφει. Ήδη σε συνέντευξη του 2007, ο Αλεξίου μιλούσε για το τέλος όχι ως κλείσιμο αλλά ως στιγμή συγκέντρωσης: πλησιάζοντας το τέλος, γίνεται σαφέστερο τι έχει προηγηθεί, καθώς το τέλος δείχνει τη διαδρομή και όχι το αντίστροφο. Σήμερα, αυτή η σκέψη αποκτά άλλη βαρύτητα. Το “The End” χωρίς τον δημιουργό του παρόντα οργανώνεται πλέον γύρω από τη μνήμη, την απουσία και το κενό, μετατοπίζοντας το βάρος από τη χειρονομία στο ίχνος». Η έκθεση αποτελεί μια εισαγωγή για την αναδρομική του Νίκου Αλεξίου που θα γίνει στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Ρέθυμνο τον Μάιο του 2026.
Κωνσταντίνος Σακελλαρίου: Χώρα της Αμφιλογίας
Kourd Gallery
Ατομική έκθεση του πρωτοεμφανιζόμενου Κωνσταντίνου Σακελλαρίου, ο οποίος αποφοίτησε πρόσφατα από τη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και ξεχωρίζει για την ορμητική εκφραστικότητα και την πλαστικότητα των μορφών του. Μένοντας πιστός σε μια λιτή χρωματική παλέτα, ο καλλιτέχνης καταφέρνει να δημιουργήσει κόσμους που συνδυάζουν το καθημερινό με το φανταστικό, ενώ οι πίνακές του συνομιλούν δημιουργικά με την παράδοση του σουρεαλισμού. Η επιμελήτρια της έκθεσης, Ελένη Βαροπούλου, σημειώνει: «Διάφορες φόρμες, σκόρπιες ή μπλεγμένες αναμεταξύ τους, εικονίζουν υβριδικά πλάσματα και μαγεμένα αγρίμια. Σκελετούς ή απολιθωμένα οστά. Αντικείμενα που έχουν εγκαταλείψει το γνώριμο περιβάλλον ενός δωματίου, τα οικεία μέρη, για να ταξιδέψουν προς το άγνωστο, χωρίς τους νόμους της βαρύτητας. Η συνάθροιση αυτή από αναπάντεχες φιγούρες, καθώς καλεί τον θεατή να ξεδιαλύνει τα αλλόκοτα συμπλέγματα, να παρατηρήσει την εφιαλτική πρόσμιξη ετερόκλητων ζωικών μορφών και να σταθμίσει τη συνάντηση του άγριου με το εξωπραγματικό και το καθημερινό, είναι ένας αναστοχασμός γύρω από τη σουρεαλιστική εποποιία που μας έχει κληροδοτήσει ο 20ός αιώνας».
Θοδωρής Ρουσόπουλος: … αγωνία της ύπαρξης…
a.antonopoulou.art
Καθώς τα θέματα του Θοδωρή Ρουσόπουλου κινούνται σε δύο μεγάλες ενότητες, τους «Ανθρώπους» και τα «Τοπία», στο κείμενό του ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής της έκθεσης Ανδρέας Ιωαννίδης επισημαίνει ότι «η πρώτη ομάδα, με τον τίτλο “Άνθρωποι”, περιλαμβάνει ολόκληρες ανθρώπινες μορφές, πορτρέτα και ανθρώπινα μέλη ατάκτως ερριμμένα, ενώ στη δεύτερη ομάδα [ο καλλιτέχνης] ασχολείται με τοπία φυσικά και αστικά. Τεχνοτροπικά, την έννοια της αγωνίας τη δηλώνει με φόρμες που δεν υπακούουν σε μια εφησυχαστική ευκλείδεια γεωμετρία, αλλά εμφανίζονται κατακερματισμένες, διασπασμένες, παραμορφωμένες, εν γένει ακατανόητες, οι οποίες με πολύ δυσκολία συγκροτούν μια αρμονική ενότητα. Αυτή την αρμονική ενότητα φαίνεται στο βάθος να αναζητά και ο ίδιος ο καλλιτέχνης με την καταγραμμένη σε πολλά έργα του εξίσωση 1+1=1, εμπνευσμένος από τον Ηράκλειτο».
Νίκος Λαγός: Raw
Γκαλερί Σκουφά
Στη νέα του δουλειά, ο Νίκος Λαγός επιστρέφει στη ζωγραφική ως πεδίο άμεσης, σχεδόν ωμής καταγραφής σκέψεων, συναισθημάτων και εμπειριών. Έργα κυρίως της τελευταίας διετίας (2024-2025) συνθέτουν ένα πυκνό εικαστικό σύμπαν, όπου λέξεις, σύμβολα, αριθμοί και εικόνες συνυπάρχουν σε μια ένταση που δεν επιδιώκει την εξήγηση αλλά τη βιωματική πρόσληψη. Όπως σημειώνει ο επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος στο κείμενό του για την έκθεση, «η ζωγραφική του Νίκου Λαγού κινείται σε πολλαπλές διαστάσεις χώρου και χρόνου, πέρα από τη λογική ερμηνεία. Σπίτια, καρδιές, σκάλες, κεραίες, σύννεφα, κρανία, σκελετοί και λέξεις –στα ελληνικά και στα αγγλικά– γεμίζουν τον ζωγραφικό χώρο, άλλοτε λειτουργώντας αυτόνομα και άλλοτε σχηματίζοντας ποιητικές ή αινιγματικές φράσεις. Αναφορές σε τραγούδια, επαναλαμβανόμενα μοτίβα και παιγνιώδεις δομές παραπέμπουν σε έναν κόσμο που μοιάζει να οικοδομείται και να αποδομείται ταυτόχρονα. Μια ζωγραφική που λειτουργεί ως καθρέφτης τόσο της ψυχολογικής του κατάστασης όσο και της συλλογικής εμπειρίας ενός αδυσώπητου παρόντος. Η “ωμότητα” του τίτλου δεν αφορά μόνο προσωπικά αδιέξοδα αλλά και την κοινωνική και οικονομική παραζάλη της εποχής μας. Ωστόσο, μέσα από αυτό το φαινομενικά χαοτικό σύμπαν αναδύονται μικρές νησίδες τρυφερότητας, χιούμορ και αυτοσαρκασμού, στοιχεία που διατρέχουν σταθερά το έργο του».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Νίκος Λαγός: Raw» εδώ.
Νίκος Σίσκος: Dessert
Sianti Gallery
Από τους πιο διεισδυτικούς πορτρετίστες της γενιάς του, ο ζωγράφος προσεγγίζει το επιδόρπιο όχι ως γαστρονομική απόλαυση αλλά ως έννοια. Έχει χαρακτήρα πρόκλησης, παιχνιδιού, σχεδόν ελαφράς ιεροσυλίας. Μια γλυκιά αμαρτία που αναζητείται με πλήρη επίγνωση της διάρκειάς της, μια στιγμή που αποσπάται από τη σοβαρότητα του κανόνα. Όπως σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης Γιώργος Μυλωνάς: «… στο “Επιδόρπιο” ο δημιουργός αγγίζει εικόνες που η εποχή γεννά πιο γρήγορα απ’ όσο προφταίνει το βλέμμα να χωνέψει. Τα “πρόσωπα” των κοινωνικών δικτύων, εκεί όπου η όψη προηγείται του βιώματος και η λάμψη του προφίλ στήνεται για την αποδοχή του κοινού… Μέσα απ’ αυτή την ειρωνική συνομιλία με τον ψηφιακό καιρό μας, ο Σίσκος πλάθει μια ζωγραφική όπου η pop γυαλάδα δεν αναπαύει το βλέμμα, παρά το τραβά βαθύτερα στον γρίφο της επιθυμίας».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Νίκος Σίσκος: Dessert» εδώ.
Βαλεντίνα Μπαρτολίνι: Belly of the fish
Callirrhoë
Μια έκθεση που αντλεί έμπνευση από πρωτο-σουρεαλιστικές πρακτικές που μετατοπίζουν την προσοχή από τον εξωτερικό κόσμο στο ασυνείδητο, επιτρέποντας στις μορφές να αναδυθούν μέσω της διαίσθησης, της ενδοσκόπησης και της προσοχής. Ο τίτλος παραπέμπει σε βιβλικές εικόνες του εσωτερικού κόσμου και της μεταμόρφωσης, όπως η κοιλιά της φάλαινας στην ιστορία του Ιωνά. Διακριτικά σουρεαλιστικές εικόνες οι οποίες παραπέμπουν στη θάλασσα, στα όνειρα και στη μήτρα ως χώρους συνεχούς μετασχηματισμού. Καθρέφτες, βουνά και υβριδικά πλάσματα που θυμίζουν φυτά, ψάρια, γάτες, πεταλούδες καθώς επαναλαμβάνονται και εξελίσσονται σε οργανικές, διαειδικές μορφές. Μέσα από αυτήν τη βιομορφική γλώσσα, τα σώματα γίνονται ρευστά και ασταθή, αιωρούμενα ανάμεσα το ζώο και στο τοπίο, χαρτογραφώντας διαδικασίες ανάπτυξης και μεταμόρφωσης. Δουλεύοντας με χρωματιστά μολύβια σε χειροποίητο χαρτί από το Νεπάλ, η Μπαρτολίνι συγκροτεί ολόκληρες μορφές από μικρές, επιμελώς τοποθετημένες τελείες. Αυτές συγκροτούν μεταβαλλόμενα εσωτερικά τοπία όπου αινιγματικά πλάσματα, κρυσταλλικά θραύσματα και χώροι μαγικού μετασχηματισμού αναδύονται σαν να «ανυψώνονται» από την επιφάνεια, θολώνοντας τα όρια μεταξύ οικείου και μυθικού.
Μεταξύ δύο και τριών μέτρων
Γκαλερί Δύο Χωριά Ακρόπολη
Μια ομαδική έκθεση που συγκεντρώνει καλλιτέχνες οι οποίοι εργάζονται με ζωγραφική, υφάσματα, μελάνι στο χαρτί, ευρεθέντα αντικείμενα και μεικτές τεχνικές – έργα που ανήκουν όλα στον τοίχο, αλλά επεκτείνονται απαλά πέρα από τις οικείες διαστάσεις της επιτοίχιας πρακτικής. Κινούμενα μεταξύ δύο και τριών μέτρων, τα έργα αυτά καταλαμβάνουν μια κλίμακα που δεν είναι ούτε μικρή ούτε μνημειακή: αρκετά μεγάλη ώστε να αλλάζει τον τρόπο συνάντησης με το έργο, αλλά ακόμη απόλυτα συνδεδεμένη με το ανθρώπινο σώμα και τις αναλογίες του. Δεν είναι νέες παραγγελίες, ούτε φτάνουν σε μνημειώδεις διαστάσεις, ωστόσο μοιράζονται την ίδια θεμελιώδη χειρονομία, την απόφαση να δημιουργηθεί κάτι λίγο μεγαλύτερο από το αναμενόμενο, μεγαλύτερο από τη συνήθεια, μεγαλύτερο από τις απαιτήσεις της αγοράς. Μια σταθερή, συνειδητή διεκδίκηση χώρου. Η ζωγραφική απλώνεται σαν πεδίο, τα υφάσματα αποκτούν αρχιτεκτονική αίσθηση, το χαρτί και το μελάνι εκτείνονται πέρα από τη σελίδα, τα ευρεθέντα υλικά συνθέτουν επιφάνειες που μετακινούν τον χώρο. Σε όλα τα μέσα, κάθε έργο διερευνά τι μπορεί να γίνει η επιτοίχια τέχνη όταν της επιτρέπεται να φτάσει σε μια κλίμακα που την υποστηρίζει αντί να την περιορίζει. Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες Χρίστος Ακορδαλίτης, Amir H. Fallah, Ζωή Γαϊτανίδου, Ιωάννα Πανταζοπούλου, Διαμαντής Σωτηρόπουλος, The Callas (Λάκης και Άρης Ιωνάς).
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Μεταξύ δύο και τριών μέτρων» εδώ.
Μαριάννα Ιγνατάκη: Soft, sharp and hollow, like their breath
CAN gallery
Η έκθεση περιλαμβάνει γλυπτά, ζωγραφικά έργα σε καμβά και σχέδια σε χαρτί, φωτίζοντας μια ώριμη και καθοριστική στιγμή στην πορεία της καλλιτέχνιδας, η οποία ανήκει σε μια γενιά γυναικών καλλιτεχνών που επαναπροσδιορίζουν τη ζωγραφική και τη γλυπτική όχι ως μέσα αναπαράστασης αλλά ως πεδία κριτικής σκέψης. Στο έργο της Μαριάννας Ιγνατάκη η έμφυλη μορφή δεν λειτουργεί ως αντικείμενο θέασης αλλά ως χώρος έντασης, μεταμόρφωσης και αντίστασης σε σταθερές κατηγορίες. Στους πίνακες και στα έργα σε χαρτί, το πορτρέτο απογυμνώνεται από κάθε ψυχογραφική βεβαιότητα. Πρόσωπα διπλά, αχνά ή καλυμμένα, βλέμματα που αποσύρονται και λεπτομέρειες που διαταράσσουν την αίσθηση της βεβαιότητας συνθέτουν εικόνες σε διαρκή ταλάντωση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Στα γλυπτά από ύφασμα και μαλλιά, συνθετικά υλικά και περούκες λειτουργούν ως τρισδιάστατες προεκτάσεις αυτής της ζωγραφικής έρευνας. Η έκθεση στο σύνολό της δεν προτείνει αφηγήσεις ούτε εικονογραφεί θέσεις. Εκθέτει μορφές σε διαρκή μετάβαση, εικόνες που αναπνέουν, αδειάζουν και επανέρχονται, και προτείνει έναν χώρο επιβράδυνσης και αντίστασης που επιτρέπει στην εικόνα να παραμείνει συνάντηση ή εμπειρία και όχι απάντηση. Έτσι, η Ιγνατάκη επανατοποθετεί τη ζωγραφική και τη γλυπτική ως χώρους όπου το σώμα μπορεί να υπάρξει ελεύθερα, χωρίς όρια και βεβαιότητες.
