Ο Άγγελος Παπαδημητρίου πριν από μερικές μέρες πήρε το ΚΤΕΛ για τη Θεσσαλονίκη, έφτασε αργά μέσα στη νύχτα, την επομένη έκανε μια ομιλία και επέστρεψε αυθημερόν στην Αθήνα με τον ίδιο τρόπο. Μέσα στο λεωφορείο, ο κόσμος, που τον ξέρει κυρίως από την τηλεόραση, έμεινε έκπληκτος που είχε για συνεπιβάτη μια τηλεπερσόνα. Ωστόσο, για εκείνον ήταν απολύτως φυσιολογικό να μπει στο λεωφορείο της γραμμής, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να διανοηθεί να μην αποτελεί μέρος της καθημερινότητας. Σε όλη του τη ζωή, δεν έχει πάψει να κυκλοφορεί και να διασχίζει καθημερινά το κέντρο της Αθήνας σαν να πρόκειται για το σαλόνι του.
Συνεπακόλουθα, νιώθει λες και όλοι γύρω του είναι προσκεκλημένοι του σε αυτή τη μεγάλη γιορτή που είναι η ζωή, μια υπερπαραγωγή που δεν έχει πάψει να την απολαμβάνει με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως στην πρώτη του νιότη. Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω ένα κλισέ, θα έλεγα «σαν να μην υπάρχει αύριο». Όμως, ο Άγγελος ξέρει ότι και αύριο υπάρχει και κάθε πρωί ξημερώνει ακόμα μια υπέροχη μέρα, ένα ακόμα θαύμα στη ζωή του ίδιου και των άλλων ανθρώπων!
Έχει υπάρξει εικαστικός με σημαντικές συμμετοχές σε εκθέσεις στην Ελλάδα αλλά και εκτός (για τις οποίες έχει βραβευτεί από τη διεθνή ένωση κριτικών τέχνης AICA), δημιουργώντας θαυμάσια κεραμικά, ένα είδος pop art που φλερτάρει με το ελληνικό κιτς, και εξπρεσιονιστικά πορτρέτα προσωπικοτήτων ή χαρακτήρων μέσα από τα οποία ξεγυμνώνει την ανθρώπινη αφέλεια, τη ματαιοδοξία, τη φιλαρέσκεια, την ανοησία και το μεγαλείο.
Αργότερα, στο θέατρο και στην τηλεόραση, ως ηθοποιός, ερμήνευσε ιδιόρρυθμους τύπους, επαναλαμβάνοντας περίπου το ίδιο μοτίβο με εκείνο που βρίσκουμε στα γλυπτά του, με τους δικούς του πολύ προσωπικούς κώδικες αυτοσαρκασμού και αυτοθαυμασμού. Κι ας μην αναφέρω μουσικές και τραγούδια, ταινίες (βραβείο Β’ αντρικού ρόλου για το «Ξενία» από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου) και σπουδαίες παραστάσεις με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες (βραβείο μουσικού θεάτρου Παναθήναια για την ερμηνεία του στο «Μικρόβιο του έρωτα» του Κ. Γιαννίδη).
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι άνθρωπος εύθραυστης ιδιοσυγκρασίας όπως τα γλυπτά του, συναισθηματικά γενναιόδωρος όπως οι μουσικές που αγαπάει και τα τραγούδια που ερμηνεύει. Η νέα του εγκατάσταση στην Πινακοθήκη Βορρέ αποτελεί έναν χαιρετισμό στην Ελλάδα της Κάλλας και του Καβάφη, του Αττίκ και της Στέλλας Γκρέκα.
Παρόλο που συχνά επιστρέφει στα αγαπημένα του γλυπτά-κεραμικά (όπως το περίφημο πορτρέτο του Καβάφη στην Εθνική Πινακοθήκη), εδώ και αρκετά χρόνια θεωρεί το διαδίκτυο μια σύγχρονη μορφή τέχνης. Εκεί, στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook, με τη συνέργεια του φίλου του, ποιητή και ψηφιακού δημιουργού Μύρωνα μ. Παβένου, μεταμορφώνεται καθημερινά μέσα από ψηφιακές επεμβάσεις σε ό,τι μπορεί να διανοηθεί κανείς, σχολιάζοντας με απαράμιλλο και βιτριολικό χιούμορ γεγονότα, ανθρώπους, χούγια, εμμονές, χαρές, λύπες, τέχνες και πολιτική. Πιστεύει ακράδαντα ότι αυτές οι «guest εμφανίσεις» αποτελούν καλλιτεχνική έκφραση μεγάλης αμεσότητας. Ωστόσο, αυτό το διάστημα επέστρεψε στην αγαπημένη του γλυπτική.
Η Πινακοθήκη Βορρές μόλις εγκαινίασε, με τη συμβολή της επιμελήτριας Όλγας Δανιηλοπούλου, μια σειρά εκθέσεων με γενικό τίτλο «The 365 Project», η οποία θα κρατήσει έναν χρόνο. Κάθε δύο μήνες ένας/μία καλλιτέχνης/-ιδα θα παρουσιάζει ένα νέο έργο που θα συνομιλεί με τη μόνιμη έκθεση της πινακοθήκης. Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που συμμετέχει, με το έργο-εγκατάσταση «Η δύναμη του κοινού γούστου, 2025». Αποτελείται από έναν μπουφέ με κολονάκια που συνδέονται μεταξύ τους με συρματόπλεγμα, δημιουργώντας φράκτες. Ουσιαστικά πρόκειται για μια γλυπτική μετεξέλιξη του σκηνικού που είχε υπογράψει το 2017 για την παράσταση «Ο κήπος του Ραπατσίνι» σε σκηνοθεσία της Όλιας Λαζαρίδου στο θέατρο Πορεία, το οποίο ήταν ένας κήπος που απαρτιζόταν από δηλητηριώδη φυτά.
Τι έχουν γίνει σήμερα τα δηλητηριώδη φυτά; Όπως εξηγεί ο ίδιος, «οι φράκτες προφυλάσσουν όλα όσα φυλάμε στα σπίτια μας: την ασφάλειά μας, τα συναισθήματά μας, τα ερωτικά μας, τις θρησκευτικές μας αγωνίες, τις παραδόσεις μας. Η εγκατάσταση είναι κατασκευασμένη από ξύλο και πορσελάνη, έχει φως και δύο απλίκες με τη μορφή της Μαρίας Κάλλας, η μία ως κοσμικής και η άλλη ως δραματικής ερμηνεύτριας της όπερας. Ουσιαστικά θα δείτε έναν φράκτη χρυσοποίκιλτο με πολύτιμα υλικά, πίσω από τον οποίο κρύβουμε τα όνειρά μας, τους φόβους μας και τη ζωή μας. Ένα περιφραγμένο και απροσπέλαστο μέρος όπου υπάρχει και μια πόρτα που για να την περάσεις πρέπει να χτυπήσεις το κουδούνι. Είναι ένα μέρος τόσο υπαινικτικό που εύκολα μπορεί κανείς να πηδήξει τον φράκτη και να μπει μέσα. Μια νοερή περιχαράκωση των ορίων μας».
Πορσελάνινα άνθη, εικονοστάσια, στήλες φωτός, κολονάκια με εμβληματικές εικόνες, ένα χαρούμενο πένθος μιας εποχής μεγάλης ευαισθησίας και καλλιτεχνικών συγκινήσεων την οποία ο Παπαδημητρίου γνωρίζει πολύ καλά ότι έχουμε απολέσει ανεπιστρεπτί αλλά που ο ίδιος φέρει μέσα του αναλλοίωτη. Είναι άνθρωπος εύθραυστης ιδιοσυγκρασίας όπως τα γλυπτά του, συναισθηματικά γενναιόδωρος όπως οι μουσικές που αγαπάει και τα τραγούδια που ερμηνεύει. Η νέα του αυτή εγκατάσταση στην Πινακοθήκη Βορρέ αποτελεί έναν χαιρετισμό στην Ελλάδα της Κάλλας και του Καβάφη, του Αττίκ και της Στέλλας Γκρέκα, αλλά πάνω από όλα το έργο ενός καλλιτέχνη που δεν ακολούθησε ποτέ τη μόδα, μόνο το αλάνθαστο ένστικτό του.
Δείτε το slideshow
