Από τους γνωστότερους σήμερα Έλληνες εικαστικούς, οι Kalos&Klio γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη και σπούδασαν καλές τέχνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα η Κλειώ Τανταλίδου σπούδασε Ζωγραφική (summa cum laude),στο University Hanze University, Groningen, NL, Xαρακτική, Governors' State University, Chicago IL USA, και έχει MFA στα Ψηφιακά Μέσα, με πλήρη υποτροφία του University Of Chicago, IL, USA. Ο Χρήστος Καλός σπούδασε Φωτογραφία στο (Ι.Ι.Ε.Κ) E.S.P. Photography, Θεσσαλονίκη και Ζωγραφική στο Boston College UK.
Χρησιμοποιούν διάφορα μέσα στη δουλειά τους, και καταργούν τα όρια μεταξύ υψηλής και "φτηνής" τέχνης. Τα υλικά τους τα βρίσκουν online αλλά και offline - σε υπαίθριες αγορές του πλανήτη.
Εκτός από τις διεθνείς εκθέσεις στις οποίες συμμετείχαν δείχνοντας τα δικά τους έργα, οι Kalos&Klio οργανώνουν εκθέσεις στο Kalos&Klio Showroom -art project space στην Θεσσαλονίκη, παρουσιάζοντας Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Τους αγαπώ εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία. Κάθε δουλειά τους είναι διαφορετική, ταυτόχρονα πανέμορφη αλλά και βαθιά κοινωνικοπολιτική.
Σήμερα όμως έχουμε βρεθεί με αφορμή τη συμμετοχή τους στο σπουδαίο Paris Photo 2017 (στο περίπτερο Kalfayan Galleries, απ' τις 9-12 Νοεμβρίου). Εκεί θα παρουσιάσουν δύο δείγματα της νέας τους δουλειάς. Με την ευκαιρία μου έλυσαν και κάποιες απορίες που είχα πάντα...
— Αλήθεια, πώς αποφασίσατε να γίνετε εικαστικό δίδυμο;
Η πορεία μας ως εικαστικό δίδυμο ξεκίνησε πριν περίπου δώδεκα χρόνια, όταν αρχικά διαπιστώσαμε μια αντίστοιχη οπτική που είχαμε ως προς την κατανόηση του κόσμου που μας περιβάλλει, καθώς και κοινά μορφολογικά στοιχειά και πρακτικές στο έργο του καθενός μας. Μέσα από μια μακρόχρονη, επίμονη και επίπονη διαδικασία εικαστικής ζύμωσης πρόεκυψε η συνέργια μας ως Kalos&Klio, "Δυο άνθρωποι ένας καλλιτέχνης ". Ένα από τα βασικά στοιχεία της μέχρι τώρα διαδρομής μας είναι και ο συγκερασμός του Εγώ από ατομικό σε ομαδικό επίπεδο, από τον οποίο προκύπτει αυτό που σήμερα είναι το προσωπικό μας καλλιτεχνικό σύμπαν και η ουσία του εικαστικού μας έργου, η άρρηκτη σχέση της τέχνης με την καθημερινή εμπειρία.
Δουλειά της τέχνης είναι να ανοίγει ένα παράθυρο αποκαλύπτοντας το χάος όπως έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Για την επίτευξη ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι απαραίτητη η μορφή, ένας μορφοπλαστικός τρόπος που θα χτίσει το έργο, χρησιμοποιούμε συχνά μια εικαστική γλώσσα που εμπεριέχει την ομορφιά και διέπεται από τις εικαστικές αξίες και τις πολύπλοκες ισορροπίες φωτός και χρώματος που συναντά κάνεις στην τέχνη πολύ πριν κι από τον μοντερνισμό. Στήνουμε οπτικές παγίδες για να αφηγηθούμε την χαοτική ανθρώπινη συμπεριφορά, κοιτάμε πάντα τον πολιτισμό τόσο του παρελθόντος αλλά και του τρέχοντος παρόντος καθώς και της Ανατολής και της Δύσης ως ένα ενιαίο πεδίο με φωτεινή και σκοτεινή δραστηριότητα.
— Είδα μόλις τη νέα σας δουλειά, που μια πρόγευσή της παίρνουν από σήμερα οι επισκέπτες της περίφημης Paris Photo 2017... (Πάνω και κάτω είναι οι δύο εικόνες με τις οποίες συμμετέχουν.)
"Οι Ισορροπιστές της Μνήμης","The Equilibrists Of Memory" είναι μια σειρά δεκατριών ψηφιακών έργων που οικειοποιούνται τους κώδικες της φωτογραφίας πορτραίτου και αποτελούν μια ενότητα, με ένα μικρό μέρος της οποίας συμμετέχουμε στο Paris Photo.
Η σειρά αυτή είναι ο βασικός κορμός της νέα μας δουλειάς, πρόκειται για μια εγκατάσταση, με γενικό τίτλο, "Η Iσορροπία του Tρόμου", "Balance of Terror", που πραγματεύεται μεταφορικά την σύγχρονη ανθρωπολογική συνθήκη, ως μια διαχρονικά εύθραυστη ισορροπία που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, δίπλα μας πια, με τον ξεριζωμό εκατομμύριων ανθρώπων από τις εστίες τους και την φυγή προς μια κάποια νέα πατρίδα. Τα συντρίμμια αυτού του κόσμου μοιάζουν να είναι τα νέα του μνημεία.Τα δεκατρία μη-πορτρέτα, εμφανίζονται ως φαντασματικές φιγούρες που η ταυτότητα, η ηλικία και η εθνικότητα τους αποκρύπτεται κάτω από το ένα μαύρο πέπλο.
Οι μορφές στοιβάζουν και ισορροπούν τοτεμικά, με αρχαϊκό τρόπο, πάνω στο κεφάλι τους αστικά και πολιτισμικά θραύσματα, συντρίμμια από μνημεία και τοπόσημα ανακατεμένα με προσωπικά αντικείμενα, ως τα απομεινάρια μνήμης, της έννοιας της ταυτότητας, της κουλτούρας, ενός τόπου και μιας αίσθησης του ανήκειν. Οι μορφές αναδύονται από το σκοτάδι μέσα από έναν κόσμο που δεν αποκαλύπτεται αλλά υποδηλώνεται. Το σκοτάδι εδώ χρησιμοποιείται με τον αντίστροφο τρόπο από ότι στην αγιογραφία, δηλαδή την ιερή μεταφυσική του μη κόσμου, που συμβολίζει το φύλλο χρυσού πίσω από τις μορφές των αγίων, ενώ στους Ισορροπιστές της Μνήμης ο κόσμος που ασφυκτιά κρύβεται στο σκοτάδι.
— H νέα σας δουλειά μοιάζει πιο σκοτεινή σε σχέση με τις πιο ποπ και αποστασιοποιημένες προηγούμενες. Ήταν συνειδητή η απόφαση;
Όταν μπροστά στα μάτια σου συμβαίνει μια φρικτή συνθήκη, ένα έγκλημα, δεν έχεις πολλές επιλογές, ή κινείσαι ακτιβιστικά ή επιλέγεις να μην αποστρέψεις το βλέμμα σου, κατά κάποιο τρόπο στέκεσαι ως ένας "εικαστικός αυτόπτης".Σε αυτήν την σειρά των έργων διατηρούμε το πολίτικο βλέμμα όπως και στις προηγούμενες δουλειές μας, αλλά στους Ισορροπιστές της Μνήμης, υιοθετούμε μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση ενός εσωτερικού κόσμου, η εικαστική μας γλώσσα αλλάζει, χρησιμοποιούμε λιτότερα εκφραστικά μέσα φτιάχνοντας αλληγορίες με το ύφος του μαγικού ρεαλισμού.
— Τι σας εμπνέει;
Μας εμπνέει ο κόσμος γύρω μας, η ανθρώπινη δραστηριότητα σε όλες τις εκφάνσεις της, ο υλικός πολιτισμός, αλλά και η αξιοποίηση της νέας όρασης που προκύπτει από την νέα ανθρωπολογική συνθήκη του διαδικτύου. Σκεφτείτε πόσο χρόνο θα χρειαζόταν να μείνει κανείς στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, αν βέβαια κατάφερνε να έχει την πρόσβαση, για να έρθει σε επαφή με την γνώση της εποχής του, σήμερα όλα είναι εκεί αρκεί να θέλεις να τα δεις.
— Πόσο κομμάτι της ζωής σας καταλαμβάνει η ενασχόληση με την τέχνη; Τι κάνετε στο υπόλοιπο;
Η τέχνη, για εμάς, είναι ο τρόπος ζωής μας, όποτε όταν δεν κοιμόμαστε δουλεύουμε, είναι ένας τρόπος να εισπράττεις τον κόσμο, είναι ένα δημιουργικό apparatus σε διαρκή λειτουργιά.Το διάβασμα, τα ταξίδια, ο κινηματογράφος, η μουσική και η μαγειρική καταλαμβάνουν το υπόλοιπο του χρόνου μας και όλα για εμάς είναι εν δυνάμει αφορμές για νέα έργα.
— Δεν έχετε φύγει απ' την Θεσσαλονίκη. Γιατί;
Απαντάμε με τον στίχο από το τραγούδι του Curtis Μayfield, "Ηere but Ι'm Gone".
