Ανδρέας Αγγελιδάκης

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Η Αθήνα είναι μια πόλη που προέκυψε, δεν σχεδιάστηκε. Προέκυψε μέσα από διαφορετικές αλλαγές. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό όλων των έργων μου... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO
0

 

Συνεννοηθήκαμε να συναντηθούμε στο υπόγειο του γνωστού κτιρίου του ΕΜΣΤ επί της οδού Ρηγίλλης, ώστε να με ξεναγήσει ο ίδιος στην έκθεσή του. Περιφέρθηκα για λίγο μόνος στον κεντρικό χώρο όπου βρίσκονται τα πρώτα από τα μικρότερα έργα-αρχιτεκτονικά μοντέλα. Η επιμελήτρια της έκθεσης Δάφνη Βιτάλη, δίνοντας μερικές πρώτες περιγραφές των έργων, επέμενε να τα αποκαλεί «μελέτες», κάτι που με προβλημάτισε καθώς είχα την εντύπωση ότι ο Αγγελιδάκης δεν έχει εργαστεί ποτέ ως αρχιτέκτονας που του αναθέτουν κτίρια, σπίτια ή διακόσμηση χώρων. Σκέφτηκα προς στιγμήν ότι επρόκειτο όντως για μελέτες που στην πορεία «πειράχτηκαν» με μια διάθεση πιο δημιουργική. Μου το ξεκαθάρισε λίγο αργότερα ο ίδιος.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO


«Έχω εργαστεί ελάχιστα ως αρχιτέκτονας, όταν για ένα διάστημα το στούντιό μου είχε γίνει αρχιτεκτονικό γραφείο, και, όντως, δεν θα τα αποκαλούσα μελέτες αλλά έργα» μου λέει και συνεχίζει: «Οι διαφορετικές ιδιότητες –καλλιτέχνης, αρχιτέκτονας, επιμελητής, σχεδιαστής εκθέσεων– όσο περνάει ο καιρός ανακατεύονται και συχνά γίνονται κομμάτια της ίδιας ταυτότητας. Η αρχιτεκτονική λειτουργεί για μένα ως εργαλείο. Θα δεις παρακάτω μία ολόκληρη εγκατάσταση από σχεδιασμό έκθεσης που είχα κάνει για το ΔΕΣΤΕ, που τώρα είναι αυτόνομο έργο τέχνης».

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Ο χώρος κυριαρχείται τόσο πολύ από ήχους, που νομίζεις ότι έχεις βρεθεί σε μια εγκατάσταση ήχων. Όλοι προέρχονται από διάφορα βίντεο τα οποία ο καλλιτέχνης έχει συνειδητά αφήσει να διαχέονται στον χώρο. Οι περισσότεροι, όμως, ακούγονται από το βίντεο «Τριλογία της Αθήνας»: κελαϊδίσματα πουλιών, μουσικές, ρουλέτα καζίνο. Τρεις περιπτώσεις εμβληματικών κτιρίων μεγάλης σημασίας τόσο για το καλλιτεχνικό σύμπαν του Αγγελιδάκη όσο και για την πόλη της Αθήνας. Το κτίριο της ζυθοποιίας ΦΙΞ όπου θα μεταφερθεί το ΕΜΣΤ, το καζίνο Μον Παρνές στην Πάρνηθα και η πολυκατοικία «Χαρά» στην Πατησίων. Σε αυτά η αρχική χρήση άλλαξε και ο καλλιτέχνης τα «οικειοποιήθηκε», επεμβαίνοντας με τον δικό του τρόπο για να τα αναγάγει σε αυτόνομα έργα τα οποία τώρα, στην τρέχουσα έκθεση, αλληλοσυμπληρώνονται. «Σε γοητεύουν κτίρια που κάποτε έσφυζαν από ζωή; Που ίσως τώρα βρίσκονται παροπλισμένα και εγκαταλελειμμένα;» τον ρωτάω. «Όχι απαραίτητα που να έσφυζαν από ζωή. Το κτίριο του ΦΙΞ είναι πιο πολύπλοκη κατάσταση. Με ενδιέφερε η ιστορία του. Σχεδιάστηκε από τον Ζενέτο το '50 για να μπορεί να επιμηκυνθεί, να μεγαλώσει μέσα στην πόλη, αλλά όταν έκλεισε η επιχείρηση, γκρέμισαν το μισό. Με ενδιέφερε ακριβώς το γεγονός ότι ο Ζενέτος το έκτισε για να μεγαλώνει και ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε να το καταστρέψει. Μου έχει μείνει στη μνήμη από παιδί, που το έβλεπα μέσα από το αυτοκίνητο, όποτε περνούσαμε σαν ένα διαστημόπλοιο, κάτι τελείως εξωπραγματικό. Όταν αποφασίστηκε ότι θα πάει εκεί το ΕΜΣΤ, άρχισε να με ενδιαφέρει η συνεχής μετάλλαξη του κτιρίου. Όσον αφορά το καζίνο του Μον Παρνές, οι λόγοι που με ενδιαφέρει είναι εντελώς διαφορετικοί. Το έχτισε η κυβέρνηση Καραμανλή με χρηματοδότηση του Σχεδίου Μάρσαλ, για να αποδείξει ότι η ελληνική οικονομία πήγαινε καλά. Υπήρχαν και πόστερ με την Ακρόπολη, την Επίδαυρο και το Μον Παρνές που έλεγαν "Greek Economy". Το Μον Παρνές είχε ένα "ένδοξο" παρελθόν, το οποίο στην πραγματικότητα ήταν εικονικό, όπως και η ελληνική οικονομία – γιατί ως επιχείρηση δεν λειτούργησε ποτέ. Οι Έλληνες δεν ήθελαν να πάνε διακοπές στο βουνό αλλά στην παραλία. Έτσι, πέρασε από πολλά στάδια χρεοκοπίας. Χρεοκόπησε ως ξενοδοχείο, χρεοκόπησε ως καζίνο, άλλαξε χέρια, και τώρα έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο και λένε ότι θέλουν να το γκρεμίσουν για να το ξαναχτίσουν στο ύφος του μοντερνισμού – μια κινέζικη νοοτροπία. Πάντως, το κτίριο που διαφήμιζε την οικονομία ακολούθησε την πορεία που πήρε η οικονομία. Με το κτίριο "Χαρά" δεν είχα επαφή, αν και ήξερα το ζαχαροπλαστείο με το ίδιο όνομα που είναι δίπλα του. Πρόκειται για μια τεράστια πολυκατοικία, ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο με χώρους αναψυχής. Τώρα που πια οι άνθρωποι φεύγουν, το έκανα να περπατάει και να πηγαίνει κι αυτό στο βουνό.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO

Αντίθετα, το Μον Παρνές, που είναι σε βουνό, στο βίντεο εκρήγνυται, τεμαχίζεται σε θραύσματα – άπειρα κομμάτια τα οποία σιγά-σιγά κατοικούνται και μπορούν να λειτουργήσουν καλύτερα. Τρία κτίρια του μοντερνισμού, λοιπόν, που δείχνουν ότι η ιστορία ως κίνημα δεν έφερε αυτά που υποσχόταν αλλά κάτι άλλο, που είναι η Αθήνα». «Και τι είναι η Αθήνα;» ρωτάω αυθόρμητα. «Η Αθήνα είναι μια πόλη που προέκυψε, δεν σχεδιάστηκε. Προέκυψε μέσα από διαφορετικές αλλαγές. Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό όλων των έργων μου. Κτίρια που δεν σχεδιάστηκαν αλλά προκύπτουν μέσα από πολλές αλλαγές. Μπορεί να είναι κολλάζ από διαφορετικά πράγματα, μπορεί να είναι ένα κτίριο που εξελίσσεται, που αλλάζει» μου απαντάει.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Ο χώρος κυριαρχείται τόσο πολύ από ήχους, που νομίζεις ότι έχεις βρεθεί σε μια εγκατάσταση ήχων. Όλοι προέρχονται από διάφορα βίντεο τα οποία ο καλλιτέχνης έχει συνειδητά αφήσει να διαχέονται στον χώρο... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Στην κυρίως αίθουσα, τα έργα-ιδεατά κτίρια είναι συχνά αλλόκοτες κατασκευές που δεν μπορείς να φανταστείς ως πραγματικές κατοικίες αλλά περισσότερο ως φαντασιακά κτίσματα μέσα από τα οποία ο Αγγελιδάκης θέλει κάτι να δηλώσει. Παρατηρώ το «Hand House», έργο του 2011, στο οποίο ένα χέρι στηρίζει ένα κατάλυμα πάνω από μια κοιλάδα, ενώ τρεις άνθρωποι το πλησιάζουν. Είναι και το έργο της αφίσας της έκθεσης και θυμίζει λίγο μια φουτουριστική εκδοχή της πρωτόγονης κατοικίας της πυρηνικής οικογένειας. Του το λέω και σχολιάζει: «Το μισό σπίτι είναι σπηλιά και το άλλο μισό pavilion στον αέρα. Με ενδιαφέρει το πρωτόγονο, το άχρονο». Το «πάντρεμα» πρωτόγονου και μοντέρνου το βλέπεις και σε άλλα έργα, όπως το «Ντολμέν» του 2008, όπου επάνω σ' έναν βράχο, ο οποίος στηρίζεται σε τρεις μικρότερους, βρίσκονται δύο γεννήτριες, αλλά και το «Shell House» του 2014. «Το κοχύλι ως κατοικία είναι το αρχαιότερο σπίτι στον πλανήτη» μου λέει και προχωράμε σε αυτό που αποκαλεί «Συννεφόσπιτο».

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Δεν είναι η μόνη εκδοχή σπιτιού σε μορφή σύννεφου και είναι η δική του αναφορά στα αυθαίρετα που κατέκλυσαν την Ελλάδα του '80 και του '90. «Έχτιζαν τον σκελετό από τσιμέντο για να τον κατοχυρώσουν και μετά τον έκλειναν με νάιλον. Σπίτια στον αέρα και μέσα στη φύση».

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Προχωράμε στα ενδότερα της έκθεσης και μπαίνουμε μέσα σε ένα δωμάτιο που είναι σαν οντάς και καλύπτεται από κιλίμια, χαλιά και διάφορα υφαντά, κατάχαμα αλλά και στους τοίχους του. Το αποκαλεί «Crash Ρad» (καβάτζα), ξεκίνησε ως Feeder, εγκατάσταση μέσα στην γκαλερί Breeder, αλλά, εν τέλει, εκτέθηκε στα προ-εγκαίνια της Μπιενάλε του Βερολίνου μόλις τον φετινό Ιανουάριο. Στον τοίχο ένα κολλάζ το οποίο θυμίζει και λίγο γκραβούρα μιας Ελλάδας ειδυλλιακής, από την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης, όπου μέσα σε ένα αρχαίο μνημείο βρίσκονται ένας αστός κι ένας φουστανελοφόρος.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Ο Αγγελιδάκης συνδέει το έργο με τη σημερινή κρίση: «Η Ελλάδα απελευθερώθηκε από δύο συστήματα. Τους αλά φράνκα, που ήταν μορφωμένοι και οραματίζονταν μια Ελλάδα ιδανική σε σχέση με την αρχαιότητα, και τους φουστανελοφόρους, που ήταν πολεμιστές και δεν ήξεραν τίποτα για την Αρχαία Ελλάδα. Το 2010 βρήκα μια υδατογραφία του καφενείου "Η Ωραία Ελλάς", που στη μισή οι αλά φράνκα, ντυμένοι με ρεντιγκότες, παίζουν μπιλιάρδο και πίνουν μπίρα και στην άλλη μισή οι φουστανελοφόροι πίνουν ρακί και παίζουν τάβλι. Οι φουστανελοφόροι έμειναν έξω από την πρώτη κυβέρνηση και αυτή η διαμάχη κράτησε ολόκληρο τον 19ο αιώνα. Όταν το 1897 χρεοκοπήσαμε, πήραμε δάνειο από τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία και ιδρύθηκε ένας οργανισμός για να το ελέγχει – αυτός είναι ο οργανισμός που εξελίχθηκε στο ΔΝΤ. Στο "Crash Pad" τα χαλιά αντιπροσωπεύουν τον Κολοκοτρώνη και τους φουστανελοφόρους, ενώ τα έπιπλα, λευκές κατασκευές με προσθήκες από παλιατζίδικα, έχουν τις διαστάσεις και τις αναλογίες ενός εστιατορίου», μου εξηγεί ώστε να κάνω τις αναγωγές στη σημερινή κρίση και τη συνεχιζόμενη αντιπαλότητα των δύο πλευρών. Το έργο συμπληρώνεται από 3-D γκραβούρες αρχαίων ναών ή τους Στύλους του Ολυμπίου Διός που έχει «ντύσει» με χρωματιστά χαλιά.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Ξαπλώνουμε επάνω σε δομικά υλικά που στην πραγματικότητα είναι πλαστικά στρώματα στα οποία έχει αποτυπώσει το χρώμα του μπετόν. Όλο αυτό το αποκαλεί «Soft Ruin» και είναι έργο του 2006. Παράλληλα, παρακολουθούμε ένα βίντεο που δίνει πληροφορίες για το είδος των ρυθμίσεων που πρέπει να κάνει κάποιος για να ρίξει ένα κτίριο. Μετά ακολουθεί μια παράγκα που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για σχεδιασμό έκθεσης του ΔΕΣΤΕ, ενώ, απέναντι, μια χρυσή κουρτίνα μας οδηγεί στο πρώτο μέρος της εγκατάσταση «Ιόλας», έργο αφιερωμένο στον σπουδαίο έμπορο τέχνης και διεθνή προσωπικότητα Αλέξανδρο Ιόλα. Καθόμαστε σε δύο καρέκλες επικαλυμμένες με ταπετσαρία στο χρώμα του χρυσού, αναφορά στις χρυσές καρέκλες και στους χρυσούς τοίχους του σπιτιού του Ιόλα, και παρακολουθούμε ένα βίντεο όπου ο Αγγελιδάκης έχει χρησιμοποιήσει αρχειακό υλικό της ΕΡΤ κι έχει επεξεργαστεί και μετατρέψει σε 3-D animation. Κι εδώ παίζει με την ιδέα του κτιρίου και της εξέλιξής του. Η θρυλική έπαυλη στην Αγία Παρασκευή, στην οποία ο Ιόλας συνεχώς πρόσθετε δωμάτια για να αποθηκεύει τα έργα τέχνης που έφερνε από το εξωτερικό και ήλπιζε να γίνει μια μέρα μουσείο μοντέρνας τέχνης, κατέληξε ερείπιο και τα έργα έκαναν φτερά. Στο animation το φάντασμα του Ιόλα επιστρέφει και προσθέτει κι άλλα δωμάτια.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Τα malls, όπου ο κόσμος πήγαινε να ψωνίσει, ήταν σαν διανομείς προϊόντων. Τώρα που ο ίδιος κόσμος ψωνίζει από το Ίντερνετ δεν θα χρειάζεται τα malls, οπότε ποιο είναι το προάστιο και ποιο το σπίτι της εποχής του Ίντερνετ; Επίσης, δεν ξέρεις από πού έρχονται τα προϊόντα του Ίντερνετ, δεν υπάρχει πια κέντρο... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Ο Αγγελιδάκης, πριν από δέκα περίπου χρόνια, μπήκε λαθραία στη ρημαγμένη έπαυλη λόγω ενός άρθρου που έγραφε τότε για την ιταλική «Casa Vogue». Ανάμεσα στα αποκαΐδια και στις ακαθαρσίες βρήκε την προσωπική ατζέντα του Ιόλα, που περιείχε τα τηλέφωνα προσωπικοτήτων όπως ο Ντυσάμπ, ο Μαγκρίτ και η Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Η ίδια ατζέντα είναι μέρος του επόμενου βίντεο, ενώ μια μακέτα αναπαριστά την περίφημη «λευκή βιβλιοθήκη» που υπήρχε μέσα στο σπίτι ως έργο τέχνης.

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Η μεγάλη εγκατάσταση που συναντάμε μέσα στο σκοτάδι έχει τίτλο «System of Objects» (αναφορά στη μελέτη του 1968 του Ζαν Μποντριγιάρ για την κατανάλωση) και αποτελείται από σπιτάκια κατασκευασμένα από γυψοσανίδες, τα οποία έπαιξαν ρόλο προσθηκών σε έκθεση στο ΔΕΣΤΕ. Μου εξηγεί: «Είναι σαν ένα ταφικό δωμάτιο για κάθε έργο. Λόγω του τίτλου της έκθεσης, θέλησα να βρίσκεται μέσα στο σκοτάδι, ώστε αν μπει κάποιος ανυποψίαστος, να νομίζει ότι το μουσείο έχει ήδη κλείσει και μεταφερθεί».

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


Ίσως η πλέον ενδιαφέρουσα βίντεο-εγκατάσταση είναι το «Domesticated Mountain» του 2012, ένα σπίτι φτιαγμένο από εκατοντάδες χαρτόκουτα, και βασίζεται στην ιστορία κι εξέλιξη των αμερικανικών προαστίων, της Suburbia. Μου εξηγεί πως τα αμερικανικά προάστια δημιουργήθηκαν χάρη στους αυτοκινητόδρομους και στην κατανάλωση. Λέει: «Τα malls, όπου ο κόσμος πήγαινε να ψωνίσει, ήταν σαν διανομείς προϊόντων. Τώρα που ο ίδιος κόσμος ψωνίζει από το Ίντερνετ δεν θα χρειάζεται τα malls, οπότε ποιο είναι το προάστιο και ποιο το σπίτι της εποχής του Ίντερνετ; Επίσης, δεν ξέρεις από πού έρχονται τα προϊόντα του Ίντερνετ, δεν υπάρχει πια κέντρο».

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Οι μετεξελίξεις των κτιρίων που έχει καταγράψει, η καθοριστική επιρροή του Ίντερνετ και, τέλος, οι νέες οικονομικές συνιστώσες, όλα φαινόμενα που αλλάζουν τις συνήθειες των ανθρώπων διαπλανητικά και αναπόφευκτα των κτιρίων μέσα στα οποία ζούμε, περνάνε στη δουλειά του Ανδρέα Αγγελιδάκη κι αποτελούν μέρος της νέας αρχής τον 21ο αιώνα... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO


«Εν τέλει κάθε τέλος είναι όντως μια νέα αρχή;» τον ρωτάω, αν και για το ΕΜΣΤ είναι σαφές, μια κι έχει προγραμματιστεί η μεταφορά του. «Σίγουρα! Αλλά προσωπικά με ενδιέφερε να μιλήσω με τον τρόπο μου για το οποιοδήποτε τέλος μιας κατάστασης και την αρχή μιας νέας» απαντάει. Οι μετεξελίξεις των κτιρίων που έχει καταγράψει, η καθοριστική επιρροή του Ίντερνετ και, τέλος, οι νέες οικονομικές συνιστώσες, όλα φαινόμενα που αλλάζουν τις συνήθειες των ανθρώπων διαπλανητικά και αναπόφευκτα των κτιρίων μέσα στα οποία ζούμε, περνάνε στη δουλειά του Ανδρέα Αγγελιδάκη κι αποτελούν μέρος της νέας αρχής τον 21ο αιώνα. 

Ανδρέας Αγγελιδάκης Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν /LIFO
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Άνοιξε το πολυαναμενόμενο πρώτο μουσείο μετανάστευσης

Εικαστικά / Fenix: Το πρώτο μουσείο μετανάστευσης άνοιξε στο Ρότερνταμ

Τι κοινό έχουν ένα πλοίο που κατασχέθηκε από τη Λαμπεντούζα, ένα κομμάτι του Τείχους του Βερολίνου και δύο γιγάντιες φωτεινές μπλε παντόφλες; Όλα βρίσκουν τη θέση τους στο νέο μουσείο της Ολλανδίας που επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στη μετανάστευση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
O Χρήστος Οικονόμου και ο Ζώης Γέρος ξέρουν περισσότερα απ’ όσα περίμενα για την Τζένη Χειλουδάκη

Εικαστικά / O Χρήστος Οικονόμου και ο Ζώης Γέρος ξέρουν περισσότερα απ’ όσα περίμενα για την Τζένη Χειλουδάκη

O Χρήστος Οικονόμου και ο Ζώης Γέρος είναι δυο νεαροί ζωγράφοι και δυο πολύ καλοί φίλοι. Τους έφερε κοντά η αγάπη για τη μυθολογία, την τέχνη και μια ανεξήγητη εμμονή με την Τζένη Χειλουδάκη. Τα έργα τους πραγματεύονται το τραύμα με τρόπο ωμό και βαθύ. Παρά τα όσα θα πίστευαν πολλοί, διαψεύδουν τις φήμες που τους θέλουν ζευγάρι…
ΙΩΝΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
Μυστήρια του σύμπαντος και σύγχρονα έργα τέχνης σε μια έκθεση στο Αστεροσκοπείο Αθηνών

Εικαστικά / Μυστήρια του σύμπαντος και σύγχρονα έργα τέχνης σε μια έκθεση στο Αστεροσκοπείο Αθηνών

Η έκθεση με τίτλο «Κοσμική Σκόνη/Άγνωστες Γαίες» αντλεί έμπνευση από την προσωπικότητα και το έργο του Γερμανού αστρονόμου Ιούλιου Σμιτ, διευθυντή του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών κατά τον 19ο αι., και μας προσκαλεί να περιηγηθούμε ανάμεσα σε μακρινούς πλανήτες και σε γήινα, απτά υλικά.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Καραβάτζιο: Κανείς δεν είχε ζωγραφίσει έτσι πριν από αυτόν

Guest Editors / Καραβάτζιο: Κανείς δεν είχε ζωγραφίσει έτσι πριν από αυτόν

Η έκθεση «Caravaggio 2025» αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία για τους λάτρεις της τέχνης να έρθουν σε επαφή με τον ρεαλισμό και τη συναισθηματική δύναμη του ανυπέρβλητου καλλιτέχνη του μπαρόκ, ο οποίος επαναπροσδιόρισε την εικαστική αφήγηση και έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης ζωγραφικής.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου ανάγει το κοινό γούστο σε καλλιτεχνική χειρονομία μεγάλης δυναμικής 

Εικαστικά / Το νέο έργο του Άγγελου Παπαδημητρίου είναι ένα εικονοστάσι για τα όνειρά μας

Ο αγαπημένος καλλιτέχνης επιστρέφει με ένα νέο έργο-εγκατάσταση στην Πινακοθήκη του Μουσείου Βορρέ, έναν χαιρετισμό στην Ελλάδα της Κάλλας και του Καβάφη, του Αττίκ και της Στέλλας Γκρέκα· μιας εποχής μεγάλης ευαισθησίας που έχει πια χαθεί.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Γιατί να κοιτάμε τα ζώα; Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή

Εικαστικά / Η πρώτη μεγάλη έκθεση για τα δικαιώματα των ζώων στο ΕΜΣΤ

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έκθεση που έχει διοργανώσει το ΕΜΣΤ και για την πρώτη μεγάλη έκθεση με θέμα την ευημερία των ζώων διεθνώς, στην οποία συμμετέχουν περισσότεροι από 60 καλλιτέχνες από 25 χώρες (από Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Αμερική) – πάνω από 200 έργα καταλαμβάνουν όλους τους ορόφους του μουσείου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Romaine Brooks: Συμφωνία σε γκρι από μια ξεχασμένη κυρία της ζωγραφικής

Εικαστικά / Romaine Brooks: Η ζωγράφος με το ανδρόγυνο στυλ που έσπασε όλα τα ταμπού της εποχής της

Μια πρωτοπόρος καλλιτέχνιδα που έζησε μια συναρπαστική και αντισυμβατική ζωή, μέσα στη δίνη των «Roaring Twenties», δημιουργώντας τέχνη πέρα από τα κυρίαρχα ρεύματα του καιρού της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Allspice» στο Μουσείο Ακρόπολης: Mια έκθεση για τις αρπαγές, τις λεηλασίες, τις διώξεις των πολιτισμών

Εικαστικά / «Allspice» στο Μουσείο Ακρόπολης: Mια έκθεση για τις αρπαγές, τις λεηλασίες, τις διώξεις των πολιτισμών

Ο Michael Rakowitz, χρησιμοποιώντας αντισυμβατικές προσεγγίσεις, ανοίγει έναν διάλογο με έργα συγκινητικά, φανερά πολιτικά, υπενθυμίζοντάς μας την επανάληψη οδυνηρών γεγονότων της Ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κατερίνα Βαγενά: «Δεν καταλαβαίνω γιατί φερόμαστε λες και το να μεγαλώνεις είναι αρρώστια»

Οι Αθηναίοι / «Δεν έκανα την Κιμωλία για τα λεφτά αλλά για να δείξω αυτό που είμαι»

Eίναι η ιδιοκτήτρια της Κιμωλίας, του art café που έγινε σημείο αναφοράς στην Πλάκα. Δηλώνει αυτοδίδακτη στα πάντα και πιστεύει στη δύναμη των ανθρώπων να ξαναγεννιούνται. Η Κατερίνα Βαγενά είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΛΙΑΚΑΚΟΥ
CHECK ANTISOCIAL

Εικαστικά / Antisocial: Η Φρόσω Πίνη έφερε την τέχνη σε ένα θρυλικό αθηναϊκό αφτεράδικο

Στη στοά της Λεωκορίου, στου Ψυρρή, η Φρόσω με αφοσίωση δίνει ζωή σε έναν χώρο τέχνης που κάνει τους Αθηναίους να φτάνουν στην Cantina Social πιο νωρίς απ’ ό,τι είχαν συνηθίσει — και έτσι, τουλάχιστον, έχουν μαζί τους τα γυαλιά ηλίου· just in case.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Ximena Maldonado Sánchez: «cardón, carmín y ola»

Εικαστικά / «Τα έργα μου δεν είναι φωτογραφίες, ούτε καρτ ποστάλ»

Η 26χρονη Μεξικανή ζωγράφος Ximena Maldonado Sánchez παρουσιάζει σε μία νέα έκθεση στην γκαλερί Bernier/Eliades στην Αθήνα μια τοπιογραφία με κάκτους, υπόγεια νερά και το κόκκινο του πάθους, που θυμίζει έντονα την πατρίδα της.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ένας Μάιος γεμάτος τέχνη: Όλες οι εκθέσεις που δεν πρέπει να χάσεις

Εικαστικά / Ένας Μάιος γεμάτος τέχνη: 24 εκθέσεις που αξίζει να δείτε

Οικολογία, αποικιοκρατία, εξουσία, η σχέση μας με τα ζώα, μετανάστευση, ρατσισμός: Η εικαστική κίνηση της Αθήνας σήμερα αναδεικνύει τα φλέγοντα και επίκαιρα θέματα που απασχολούν τους σύγχρονους εικαστικούς.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μπάμπης Ρετζεπόπουλος: Ένας ανένταχτος, εκλεκτικός και ασυμβίβαστος καλλιτέχνης

Εικαστικά / Η αθώα, ανόθευτη, παιδική ματιά στο έργο του Μπάμπη Ρετζεπόπουλου

Η Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων τιμά με μία αναδρομική έκθεση τον, γνωστό και ως Babis R., ζωγράφο και χαράκτη, έναν ανένταχτο καλλιτέχνη που, πέρα από το πολύτιμο εικαστικό του έργο, μάς άφησε παρακαταθήκη την ακεραιότητά του και την απροκατάληπτη στάση του απέναντι στην τέχνη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
H εκρηκτική συνάντηση του Francis Bacon με τον Peter Beard

Σαν σήμερα / Φράνσις Μπέικον: «Σιχαίνομαι εννιά στις δέκα ζωγραφιές που βλέπω, ανάμεσά τους και τις δικές μου»

Σαν σήμερα το 1992 πεθαίνει ο σπουδαίος αιρετικός Βρετανός ζωγράφος και ανατόμος της ανθρώπινης υπαρξιακής αγωνίας. Ο Βασίλης Κιμούλης είχε μεταφράσει αποκλειστικά για τη LIFO αποσπάσματα από τις εκρηκτικές συνομιλίες του Μπέικον με τον φωτογράφο Peter Beard.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ
Η Κιμώνα τα μεσάνυχτα γίνεται γάτα

Εικαστικά / Όταν η Κιμώνα ήταν μικρή έκλεβε τους μαγνήτες του παππού της, του γλύπτη Takis

Η τοσοδούλα γκαλερί Red Carpet, με το τέλειο γκράφιτι στον τοίχο, ξεχωρίζει από μακριά στην οδό Σολωμού. Κόρη της εικαστικού Λυδίας Βενιέρη και εγγονή του γλύπτη Takis, η ιδιοκτήτριά της, η Κιμώνα, φιλοξενεί 7 καλλιτέχνες σε 15 τετραγωνικά. Όταν της μιλούν για τα Eξάρχεια τα μάτια της βγάζουν καρδούλες.
ΤΖΟΥΛΗ ΑΓΟΡΑΚΗ
Άγγελος Μεργές: Οff season παραθεριστές με χρώματα που εκπέμπουν ηλεκτρισμένη ενέργεια

Εικαστικά / Παραθεριστές ή πρόσφυγες; Οι αινιγματικές φιγούρες του Άγγελου Μεργέ

Ο 36χρονος Έλληνας ζωγράφος, με έδρα τη Ζυρίχη, εκθέτει στην γκαλερί Καλφαγιάν έργα του με διφορούμενες –έντονα χρωματισμένες και ηλεκτρισμένες– ανθρώπινες φιγούρες σε off season παραλίες, που θυμίζουν ήρωες του Αντονιόνι.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Leigh Bowery: ακόρεστη όρεξη για έρωτα και υψηλή τέχνη από την καλτ φιγούρα που σημάδεψε μια εποχή

Nothing Days / Leigh Bowery: Ακόρεστη όρεξη για έρωτα και υψηλή τέχνη από την καλτ φιγούρα που σημάδεψε μια εποχή

Ο εκκεντρικός καλλιτέχνης που ο Boy George είχε χαρακτηρίσει ως «μοντέρνα τέχνη με πόδια» έζησε μια περιπετειώδη ζωή με εκατοντάδες συνευρέσεις στις τουαλέτες του Λονδίνου, δημιουργώντας ταυτόχρονα τέχνη με τα μοναδικά καλτ κοστούμια του που σημάδεψαν μια γενιά σχεδιαστών και εξακολουθούν να εμπνέουν.
M. HULOT