Υπάρχει ακόμα η έννοια του movie star;

Υπάρχει ακόμα η έννοια του movie star; Facebook Twitter
Η Marvel παραμένει το sexiest brand alive και ο πραγματικός σταρ του τρέχοντος σινεμά.
0

Ενώ τα καλλιστεία, εκτός από τα ελληνικά, δεν ανακηρύσσουν Μις Υφήλιος κοπέλα που να μην έχει χρυσό μετάλλιο σε δύο ολυμπιακά αθλήματα  και τουλάχιστον Νόμπελ αστροφυσικής, αντιδρώντας στα φεμινιστικά πυρά που δέχονται επί δεκαετίες, το περιοδικό «People» επιμένει να στεφανώνει ετησίως, γιατί έτσι θέλει και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, έναν άνδρα από τον ευρύτερο χώρο του θεάματος (ο Τζον Κένεντι ο νεότερος ήταν και celebrity) ως τον πιο σέξι του κόσμου, κρατώντας ανέπαφη μια παράδοση από τα παλιά χρόνια της πολιτικής ουδετερότητας απέναντι στα φύλα και την αντικειμενικοποίησή τους.

Πέρσι διάλεξαν τον Πολ Ραντ, έναν γλυκό τύπο που δεν γερνά ποτέ και δεν απειλεί κανέναν ‒ τον μυρμηγκάνθρωπο υποδύεται, και για τη δύναμη της ψυχής μιλά ουσιαστικά, κόντρα στο φυσικό μέγεθος. Φέτος, όμως, επανήλθαν στο κλασικό πρότυπο του υπεργραμμωμένου ήρωα με τις σμιλεμένες γωνίες και τα διαπεραστικά μπλε μάτια, δηλαδή τον Κρις Έβανς. «Δεν είναι αυτός ο σταρ, αλλά ο Κάπτεν Αμέρικα», απεφάνθη ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο οποίος σπάνια μιλά για τα politics, αλλά με την προσωπική του ματιά και τον απολαυστικό, σκόρπιο βερμπαλισμό του αναλύει την κινηματογραφική πραγματικότητα με τις διαχρονικές ποπ αναφορές του και την ευρυμάθειά του σε οτιδήποτε αφορά την ιστορία του σινεμά. Πολύ σωστά λέει λοιπόν πως απότοκη της μαρβελοποίησης της βιομηχανίας είναι πλέον η εκτόξευση των ηθοποιών που υποδύονται τους κεντρικούς χαρακτήρες στη σφαίρα της διασημότητας. Εννοεί πως οι φαν ανά τον κόσμο λατρεύουν και ποστάρουν ‒αντί να κρεμάνε πόστερ στους τοίχους‒ τον Θορ και τον Αμέρικα, ανεξάρτητα από το ποιος ακριβώς τους ενσαρκώνει ‒ διόλου τυχαία, ο Κρις Χέμσγουορθ ήταν προκάτοχος του τίτλου του «Sexiest Man Alive».

Μόνο μανδύες, σφυριά, κεραυνοί και ατσάλινες οπλές αντέχουν σε μια παρακινδυνευμένη αντιπαράθεση με τα πρόσφατα άλμπουμ του Ντρέικ και της Τέιλορ Σουίφτ ή την περιοδεία του Χάρι Στάιλς. 

Όλοι οι σταρ διαχρονικά είναι αναλώσιμοι γιατί η μπογιά τους κρατά ανάλογα με τα γούστα του κοινού και φυσικά με τις επιλογές του υλικού από μεριάς τους. Η διαφορά με τους καινούργιους είναι πως, εκτός από πρόσκαιροι, είναι και ανταλλάξιμοι. Σωστό: εκτός από τον Ρόμπερτ Ντάουνι, που συνιστά ακριβώς sexy material και ο οποίος, σύμφωνα με την παραδοχή του στούντιο, ήταν οργανικά και δημιουργικά άρρηκτα δεμένος με τον Iron Man, οι υπόλοιποι φυτρώνουν σαν κεφάλια μιας λερναίας Ύδρας που κουβαλά το μυαλό που τους συντηρεί και αποφασίζει πώς και πότε θα εμφανιστούν, αν θα συνεχίσουν ή θα εκτοπιστούν σε μακρινό γαλαξία και τελικά πόσο ικανοί είναι να ορίσουν την τύχη τους μακριά από το κόμικ σύστημα.

downey robert Facebook Twitter
Ο Ρόμπερτ Ντάουνι, σύμφωνα με την παραδοχή του στούντιο, ήταν οργανικά και δημιουργικά άρρηκτα δεμένος με τον Iron Man.

Το «People», ένα ιδιόμορφο βαρόμετρο του αμερικανικού γούστου σχετικά με το τι εστί ελκυστικός άνδρας, την τελευταία δεκαετία συνήθως διαλέγει, με μερικές εξαιρέσεις, ηθοποιούς όπως οι τραγουδιστές Μπλέικ Σέλτον, Τζον Λέτζεντ και Άνταμ Λεβίν. Αναρωτιέται κανείς ωστόσο αν θα ευνοούσε τον Τζόνι Ντεπ ή τον Χιου Τζάκμαν αν δεν είχαν μεταμορφωθεί σε Τζακ Σπάροου και Γούλβεριν αντίστοιχα. Οι εστεμμένοι το ρίχνουν στην πλάκα όταν ρωτιούνται σχετικά στα talk shows. Ο Κλούνι πειράζει τον Πιτ, ο Ντεπ έχει σκοτούρες και δεν ασχολείται, ο The Rock ευχαριστεί το κοινό και δράττεται της ευκαιρίας να διαφημίσει κάτι, οτιδήποτε, και η ομάδα των Εκδικητών απλώς περιμένει την επετηρίδα για να γιορτάσει τον επόμενο, όταν έρθει η σειρά του. (Η DC έχει αδικηθεί, απουσιάζει ο Χένρι Κάβιλ, αλλά τώρα που ο Σούπερμαν επιστρέφει δυναμικά, δεν είναι απίθανο να τον δούμε στο εξώφυλλο).

Το χιούμορ δεν αναιρεί την αρρενωπότητα μόνο στην περίπτωση του Ράιαν Ρέινολντς. Πήρε τον τίτλο του το 2010, φαντάζομαι με τη δύναμη της εμπορικής επιτυχίας του «The Proposal». Ωστόσο, την ίδια χρονιά λάνσαρε και τον Deadpool στο «X-Men» εκείνης της περιόδου, εφαρμόζοντας την κωμική περσόνα του καλοφτιαγμένου γκαφατζή που δέρνει μπαμπαλίζοντας και το αντίστροφο, σε έναν υπερήρωα ακατάλληλο, αλλά συμπαθέστατο δι’ ανηλίκους.

chalamet Facebook Twitter
O Πολ Ατρείδης παραείναι σοφιστικέ για να συναγωνιστεί τις σημαίες του πολυσύμπαντος;

Μαζί με τον Τιμοτέ Σαλαμέ είναι οι βέροι πρωταγωνιστές του εικοστού πρώτου αιώνα στο σινεμά. Διασχίζουν τα κινηματογραφικά μεγέθη, υπογράφουν με διαφορετικές εταιρείες παραγωγής γιατί έχουν δύναμη, διαθέτουν όνομα ικανό να τραβήξει το κοινό και τα φλας προς το μέρος τους και δεν ταυτίζονται οριστικά με τους χαρακτήρες που υποδύονται. Ο Σαλαμέ θα ντουμπλάρει ρόλο για πρώτη φορά στο Dune, που αποτελεί άλλου τύπου θηρίο, δεν έχει υποκύψει σε κόμικ σειρήνες, αλλά, από την άλλη, δεν είναι ακόμη ο σέξι άνδρας όπως τον φαντάζεται το «People». Επειδή μοιάζει με έφηβο; Ή ο Πολ Ατρείδης παραείναι σοφιστικέ για να συναγωνιστεί τις σημαίες του πολυσύμπαντος;

Ανάμεσα στους κατασκευασμένους σταρ του στούντιο συστήματος της χρυσής περιόδου του Χόλιγουντ και στους αυτοδημιούργητους ήρωες δράσης, όπως ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και ο Κλιντ Ίστγουντ πριν από αυτόν, υπήρξε ένα ευλογημένο κενό εξουσίας, όπου άνθησαν οι αντιήρωες. Σε πείσμα της κλασικής αντίληψης για το ποιος κυριαρχεί, ο Ρόμπερτ ντε Νίρο και ο Αλ Πατσίνο, ο Τζακ Νίκολσον και ο Έντι Μέρφι έγιναν οι ωραίοι του σινεμά, ελεύθεροι να ρισκάρουν και να δοκιμαστούν πέρα από τις συνταγές που είχαν καταρρεύσει, με τρομερή ανταπόκριση. Ο Μάρλον Μπράντο και ο Πολ Νιούμαν κατάλαβαν νωρίς πως το παλιό είχε τελειώσει και προσαρμόστηκαν ανακουφισμένοι, θριαμβευτικά.

Ακόμη και ο αυταπόδεικτα όμορφος Ρόμπερτ Ρέντφορντ χρησιμοποίησε την εξωτερική του τελειότητα για να σπείρει τις θέσεις του σε διαφορετικές ταινίες και να χτίσει το Sundance, την επιτομή της στήριξης σε ένα σύστημα αντίθετο στη λογική των studio. Κανείς δεν γνωρίζει πώς θα συμπεριφέρονταν ή αν θα είχαν χρόνο να αντιδράσουν όλοι αυτοί στην παρούσα κατάσταση της κοινωνικής δικτύωσης. Μάλλον θα είχαν απορροφηθεί σε τηλεοπτικές πλατφόρμες, γιατί το παρόν σινεμά αναδεικνύει σποραδικά και μόνο το υπερμέγεθες ταλέντο. Οι βασιλιάδες της τηλεόρασης στέκουν πιο γυμνοί χωρίς τους δράκους και τον Ράιαν Μέρφι τους, ανέστιοι έξω από το concept (θυμάστε τα ονόματα των πρωταγωνιστών/θυμάτων στο «Squid Game»;).

lawrence Facebook Twitter
«Είχα καταντήσει commodity, ένα εμπορικό προϊόν», δήλωσε πρόσφατα η Τζένιφερ Λόρενς.

Η Τζένιφερ Λόρενς αντιστάθηκε στις πλατφόρμες, αλλά παρ’ ολίγον να υποκύψει στα τραύματα της υπερέκθεσης. «Είχα καταντήσει commodity, ένα εμπορικό προϊόν», δήλωσε πρόσφατα. Το αντιλήφθηκε σχετικά αργά, αλλά όχι στο τελευταίο στάδιο, μαζεύτηκε, σταμάτησε να παρίσταται σε κάθε εκδήλωση και συνέντευξη που της ζητούσαν, αραίωσε τις δουλειές, είπε πολλά όχι, άλλαξε ατζέντη, έκανε οικογένεια και επανήλθε, λέγοντας πως όφειλε να θυμηθεί από πού ξεκίνησε, τι την ενδιέφερε εξαρχής, να μηδενίσει για να περισώσει την ακεραιότητά της και να μπορέσει να ξαναδεί καθαρά αυτά που την ενδιαφέρουν.

Η Κάτνις σχεδόν την έκαψε, και η αλήθεια είναι πως έπεσαν ταυτόχρονα οι «Αγώνες Πείνας», το Όσκαρ για τον «Οδηγό Αισιοδοξίας», ο απαιτητικός Ντέιβιντ Ο’Ράσελ και τα συμβόλαια με τους οίκους ομορφιάς ‒ τα μεγάλα φώτα της πρωτεύουσας στα ενθουσιώδη μάτια ενός 25χρονου αυθόρμητου κοριτσιού. Έχει τα χρήματα να αποσυρθεί τελείως, αντί να παραπονιέται, θα πείτε. Δεν λέει όμως αυτό και δεν γκρινιάζει ακριβώς. Εννοεί πως η εικόνα κάθε επιτυχημένου ψυχαγωγού πλέον ξεγλιστρά εύκολα από τον έλεγχό του και πολλαπλασιάζεται ερήμην του, σαν viral video που ακόμη κι αν προσπαθήσεις πολύ σκληρά, ξοδέψεις περιουσίες, αμολήσεις ντετέκτιβ και προσλάβεις τους καλύτερους διαχειριστές κρίσης δεν γίνεται να μαζέψεις. Και δεν είναι μόνο ο λόξιγκας στην καριέρα της, όπως αποκαλεί το ατυχές «Passengers» του Μόρτεν Τίλντουμ, που η Αντέλ την είχε προτρέψει να μη γυρίσει επειδή τα δράματα του Διαστήματος είναι μοδάτο σύμπτωμα, όπως κάποτε οι βαμπιρικές ρομαντσάδες, αλλά η συνειδητοποίηση πως το να αρέσεις και να ικανοποιείς με τη συχνή παρουσία σου οδηγεί μαθηματικά σε κορεσμό. Το παραδέχεται ένα γνήσιο τέκνο της Gen Z, μια δραστήρια και διακεκριμένη zoomer γεννημένη στο ψηφιακό σύμπαν και ενστικτωδώς ενήμερη για τη θέση του εαυτού της στις διαρκείς μετατοπίσεις γύρω της.

lopez Facebook Twitter
Τίποτε δεν λειτούργησε υπέρ της πρόσφατης ταινίας της Τζένιφερ Λόπεζ, όσες συνεντεύξεις και να έδωσε.

Πενήντα χρόνια πριν ίσως περίμενε να της πουν τι δρόμο πρέπει να τραβήξει. Ακόμη και οι 50άρες πλέον δρουν ακαριαία: η Τζένιφερ Λόπεζ δεν δίστασε να μαυρίσει το προφίλ της στο Ιnsta και να σβήσει εντελώς όλες τις αναρτήσεις της εκεί, αυξάνοντας παλμούς στους 200 και πλέον εκατομμύρια ακολούθους της. Βγάζει δίσκο; Μπορεί. Τίποτε όμως δεν λειτούργησε υπέρ της πρόσφατης ταινίας της, όσες συνεντεύξεις και να έδωσε. Είναι στο τσακ να περάσει στη ζώνη του ζωντανού μύθου. Σαν τη Μαντόνα, αλλά πιο προσεκτική. Συμπέρασμα; Μόνο η Τζέιν Φόντα επιβίωσε μεγαλειωδώς από φαράγγια ήττας και ωκεανούς δόξας. Κατανόησε πως η φήμη μοιάζει με την αεροβική, θέλει διατάσεις και πειθαρχία για να μη μαγκώσεις στη νοσταλγία της «προϊούσας» νεότητας. 

Για να ανακτήσεις τις δυνάμεις που κάποτε είχες στη μεγάλη γειτονιά του Χόλιγουντ, ξανασχεδιάζεις τις συνθήκες. Αλλιώς περιμένεις την επόμενη κίνηση του Κέβιν Φάιγκ. Διότι η Marvel παραμένει το sexiest brand alive και ο πραγματικός σταρ του τρέχοντος σινεμά. Μόνο μανδύες, σφυριά, κεραυνοί και ατσάλινες οπλές αντέχουν σε μια παρακινδυνευμένη αντιπαράθεση με τα πρόσφατα άλμπουμ του Ντρέικ και της Τέιλορ Σουίφτ ή την περιοδεία του Χάρι Στάιλς. 

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Οθόνες / Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Το laugh track στις κωμικές σειρές αντιπροσώπευε την ψευδαίσθηση μιας κοινότητας, αλλά τώρα ακόμη κι αυτή η ψευδαίσθηση έχει χάσει τη λάμψη της. Καμία σειρά με γέλιο-κονσέρβα δεν έχει κερδίσει το βραβείο Emmy καλύτερης κωμωδίας εδώ και σχεδόν 20 χρόνια.
THE LIFO TEAM
Σάκης Καρπάς: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Οθόνες / Unboxholics: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Καθώς το «Μην ανοίγεις την πόρτα», το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Unboxholics, ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες, ο Σάκης Καρπάς μας μιλά για το δάσος και άλλα πράγματα που τους τρομάζουν, για αγαπημένες ταινίες και games τρόμου, αλλά και για την άδικη δαιμονοποίηση των gamers.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των 90s;

Pulp Fiction / Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των '90s;

Είναι η δεκαετία του '90 η καλύτερη όλων στο σινεμά; Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με την κριτικό και αρθρογράφο της LiFO Ειρήνη Γιαννάκη για τη δεκαετία που ξεκίνησε με το «Pretty Woman», το «Goodfellas», το «Χορεύοντας με τους λύκους» και το «Μόνος στο σπίτι» και έκλεισε με τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», την «Έκτη αίσθηση», το «Matrix» και το «Fight Club».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Ghostwatch»: H ταινία τρόμου που προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό

Οθόνες / «Ghostwatch»: Γιατί αυτή η ταινία τρόμου προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό το 1992;

H κυκλοφορία του «Late Night with the Devil» στους κινηματογράφους ξαναφέρνει στην επικαιρότητα μια πρωτοποριακή και πέρα για πέρα ανατριχιαστική δημιουργία του BBC, που προκάλεσε πανικό και ακραίες αντιδράσεις στη Βρετανία το 1992, οδηγώντας έναν νεαρό τηλεθεατή στην αυτοκτονία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Οθόνες / Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Ο διάσημος Ελληνογάλλος σκηνογράφος του Χόλιγουντ μιλά στη LiFO για την τέχνη του, για το «Independence Day», το «Dark City», το «Poor Things» και την «Barbie», και για τότε που ο Φίντσερ του ζήτησε να του σχεδιάσει έναν δονητή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Back to Black»: Aξίζει η κινηματογραφική βιογραφία της Έιμι Γουάινχαουζ

The Review / «Back to Black»: Είναι η ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ αντάξια του μύθου της;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος είδαν την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον μέχρι τέλους, επιβίωσαν και βρέθηκαν στο στούντιο της LiFO για να συζητήσουν για την εμπειρία τους και για τα στοιχεία που κάνουν καλή μια κινηματογραφική μουσική βιογραφία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ!»

Οθόνες / Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ»

Με αφορμή τον πολυσυζητημένο «Εμφύλιο Πόλεμο» του Άλεξ Γκάρλαντ, η Αμερικανίδα ηθοποιός συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τους ρόλους που την απελευθερώνουν, για την ανάγκη να υπάρχουν γυναίκες ηγέτιδες στην πολιτική, για τα πιο ιδιαίτερα σενάρια που έχουν πέσει στα χέρια της, όπως αυτό της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η Αστυγραφία πάει σινεμά

Οθόνες / Αστυγραφίες στην οθόνη: 24 ταινίες με πρωταγωνιστή την πόλη προβάλλονται στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης

Το πρόγραμμα που έχει καταρτιστεί σε συνεργασία με την Πινακοθήκη περιλαμβάνει 24 ταινίες, μεγάλου και μικρού μήκους, μυθοπλασίας αλλά και ντοκιμαντέρ, ελληνικές και ξένες, όπου πρωταγωνιστεί η πόλη αλλά και αναγνωρίσιμοι τύποι της ανθρωπογεωγραφίας και της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Οθόνες / Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Κάμπια Νύμφη Πεταλούδα» μίλησε στη LIFO για τον γραμμικό χρόνο, για την ανάγκη να δώσουμε φωνή στα ανείπωτα και για όσα κρύβονται πίσω από αυτόν τον ιδιαίτερο τίτλο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Θα δούμε ποτέ στις αίθουσες το νέο, επικό αριστούργημα του Κόπολα;

Οθόνες / Θα δούμε ποτέ στις αίθουσες το νέο, επικό αριστούργημα του Κόπολα;

Ο κορυφαίος σκηνοθέτης χρηματοδότησε μόνος του την παραγωγή του φιλόδοξου “Megalopolis” που προβλήθηκε πριν μερικές μέρες σε κλειστό κύκλο επιφανών εκπροσώπων του Χόλιγουντ και τώρα βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την διανομή της με τα μεγάλα στούντιο
THE LIFO TEAM
Ο τελευταίος μιας γενιάς βιτριολικών κριτικών κινηματογράφου

Οθόνες / Ρεξ Ριντ: Ο τελευταίος μιας γενιάς βιτριολικών σινεκριτικών

Έγινε πασίγνωστος από τα κουτσομπολιά που ξεφούρνιζε και τις κακίες που έγραφε για τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ του ’60 και του ’70. Δεν έχει και την καλύτερη γνώμη για τους νέους συναδέλφους του, του καταλογίζουν ότι δεν βλέπει καν τις ταινίες που θάβει κι ότι γράφει απίστευτες ανακρίβειες - στο «Poor things» του Γιώργου Λάνθιμου έδωσε μόλις ένα αστεράκι. Υπάρχει όμως και ένα κοινό που ακόμα τον εμπιστεύεται.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ