«The Tragedy of Macbeth»: Υποβλητικός, τρομακτικός Σαίξπηρ διά χειρός Τζόελ Κοέν

The tragedy of Macbeth Facebook Twitter
Ο Τζόελ Κοέν εμπιστεύτηκε ένα βαρυσήμαντο έργο, το έκανε δικό του χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε genre.
0

Σε σφιχτό κάδρο 4:3, εξπρεσιονιστική φωτογραφία, γυμνά σκηνικά και διάχυτη απελπισία, η κοφτερής αντίθεσης ασπρόμαυρη απόδοση του «Μάκβεθ» απηχεί το πνεύμα του βάρδου από έναν σκηνοθέτη που αντιλαμβάνεται την ωριμότητα που διανύει: χωρίς τη μόνιμη συνδρομή του αδελφού του, Ίθαν, ο Τζόελ αποφασίζει για πρώτη φορά να καταπιαστεί με κλασικό έργο, μετά από μια λαμπρή καριέρα σε όλα τα είδη, από τα γουέστερν και τα βλοσυρά δράματα ως τις κωμωδίες και τις σάτιρες.

Κι ενώ θα μπορούσε να ανοίξει την περιπέτεια σε κινηματογραφικά σχήματα και ζωντανά σκηνικά, επιλέγει να τοποθετήσει τη δράση σε σκηνική λογική στενής προοπτικής, σαν αναπαράσταση κυκλικών περιστατικών με χρονική ασυνέχεια, σεβόμενος το περιεχόμενο και τον λόγο.

Πιο κοντά στο ύφος της (πιο ψυχολογικής και βερμπαλιστικής) εκδοχής του Όρσον Γουέλς παρά στον θερμό νατουραλισμό του Ρόμαν Πολάνσκι και την ψυχεδελική υπερβολή του Τζάστιν Κερζέλ, η ιστορία του απαράμιλλου πολεμιστή, άκληρου βασιλοκτόνου της Σκωτίας και υποκινούμενου από τη δολοπλόκο σύζυγο άρπαγα του θρόνου απηχεί μια ευρύτερη κοινωνική απαισιοδοξία, μια αίσθηση ματαιότητας, όπως προκύπτει από τις επιπτώσεις της άτιμης και αυθαίρετης παρέμβασης.

Το «Tragedy of Macbeth» είναι υποβλητικό και τρομακτικό ταυτόχρονα, πνιγμένο στο κιαροσκούρο και τους κακούς οιωνούς, μ’ έναν σπουδαίο Ντενζέλ Γουόσινγκτον, φορτωμένο με τη βαριά σκιά του αναπόφευκτου – αυτό το επαναλαμβανόμενο «αύριο» που φέρνει μόνο τα χειρότερα.

Το έγκλημα και η τιμωρία αποτελούν οικεία δραματουργικά υλικά για τον Κοέν και η τραγωδία ενός αμφισβητούμενου ηγέτη με ελάχιστες παρενθέσεις χαράς και μόνιμη αγωνία για το μέλλον σε ένα έργο των αρχών του δέκατου έβδομου αιώνα, εμπνευσμένο από την περιδίνηση του πολέμου και την οσμή του θανάτου από επιδημία, είναι φυσική συνέχεια της θεματικής του Αμερικανού σκηνοθέτη, όπου ο πρωταγωνιστής, ηγετικός αν και ανασφαλής, ένας έξυπνος φυλακισμένος στις αδυναμίες του, υπολείπεται της πραγματικότητας την οποία υποτίθεται πως ελέγχει, σε έναν κόσμο με καπρίτσια και αδικίες.

«The Tragedy of Macbeth»: Υποβλητικός, τρομακτικός Σαίξπηρ διά χειρός Τζόελ Κοέν Facebook Twitter
Το συνταίριασμα του Γουόσινγκτον με τη Φράνσις Μακντόρμαντ φαντάζει σχεδόν τρυφερό, αν και πάντα συνωμοτικό και εύθραυστο

«Life is a tale told by an idiot… signifying nothing»: τι πιο κοενικό από αυτήν τη ρήση του Μάκβεθ στην πέμπτη πράξη! Το «Tragedy of Macbeth» είναι υποβλητικό και τρομακτικό ταυτόχρονα, πνιγμένο στο κιαροσκούρο και τους κακούς οιωνούς, μ’ έναν σπουδαίο Ντενζέλ Γουόσινγκτον, φορτωμένο με τη βαριά σκιά του αναπόφευκτου – αυτό το επαναλαμβανόμενο «αύριο» που φέρνει μόνο τα χειρότερα.

Επειδή οι διάλογοι είναι απογυμνωμένοι από στόμφο και μεγαλοπρέπεια, η 90λεπτη διασκευή του ούτως ή άλλως μικρού σε διάρκεια θεατρικού δεν προσφέρεται για τρανταχτές ερμηνείες και η εκφορά γίνεται κατανοητή, σχεδόν καθημερινή, επιτείνοντας ακόμη περισσότερο τον ζόφο που δημιουργεί η αντάρα της ατμόσφαιρας, με τους μουσικούς χτύπους του Κάρτερ Μπεργουέλ και τα αιφνίδια ξεσπάσματα σε έναν εφιάλτη.

Ωστόσο, υποκριτικά ξεχωρίζει το απόκοσμο οπτικοακουστικό πορτρέτο των τριών μαγισσών από τη δεξιοτέχνη ηθοποιό του physical theater και σπεσιαλίστα σε σαιξπηρικούς χαρακτήρες (η πρώτη γυναίκα που έπαιξε Λιρ) Αικατερίνη Χατζηπατέρα, γνωστή ως Κάθριν Χάντερ στους θεατρικούς κύκλους του Λονδίνου, η οποία κάνει θαύματα με τους σωματικούς μετασχηματισμούς και την οξεία φωνή της, ένα ξωτικό που αντικατοπτρίζει την ψυχή του Μάκβεθ και ξεφορτώνει τις προφητείες σαν σημάδια της πλοκής.

Η Χάντερ τροφοδοτεί αρτιότερα τον Μάκβεθ/Γουόσινγκτον στη συνειδητοποίηση της ύπαρξής του. Όποτε την αντικρίζει, συμβαίνει μεταφυσικά η συντριβή του: μοιάζει παραδομένος στο τεχνητό περιβάλλον της ταινίας και του έργου, σαν να μην του ανήκει η εξουσία που τόσο πόθησε και κατάφερε να αποσπάσει.

The tragedy of Macbeth Facebook Twitter
Ο Τζόελ Κοέν αποφασίζει για πρώτη φορά να καταπιαστεί με κλασικό έργο, μετά από μια λαμπρή καριέρα σε όλα τα είδη, από τα γουέστερν και τα βλοσυρά δράματα ως τις κωμωδίες και τις σάτιρες.

Αντίθετα, το συνταίριασμά του με τη Λαίδη/Φράνσις Μακντόρμαντ φαντάζει σχεδόν τρυφερό, αν και πάντα συνωμοτικό και εύθραυστο, σαν να κρέμεται από τη λεπτή κλωστή της αλληλοεξάρτησης και την αμαρτία της προδοσίας που τους στοιχειώνει. 

Ο Τζόελ Κοέν εμπιστεύτηκε ένα βαρυσήμαντο έργο, το έκανε δικό του χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε genre (παρά την όψη του γοτθικού θρίλερ, δεν είναι) και με την οικονομία στη διαχείριση της δράσης άφησε ακόμη περισσότερες ανάσες, αλλά και ερωτήματα, στη λύση της τελευταίας πράξης. 

Το «Tragedy of Macbeth» προβάλλεται στη streaming πλατφόρμα AppleTv+

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Civil War»: Γιατί μια ταινία δράσης έχει φρικάρει τόσο τους Αμερικανούς θεατές;

The Review / «Civil War»: Γιατί μια ταινία δράσης έχει φρικάρει τόσο τους Αμερικανούς θεατές;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος, κριτικός στο Αθηνόραμα, αναλύουν τη νέα ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ, που μόλις κυκλοφόρησε στις αίθουσες και τρομάζει τους Αμερικανούς θεατές.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ο Μανώλης Πιμπλής και η Σταυρούλα Παπασπύρου μιλούν για την αγαπημένη εκπομπή των booklovers

Οθόνες / «Βιβλιοβούλιο»: Μια διόλου σοβαροφανής τηλεοπτική εκπομπή για το βιβλίο

Ο Μανώλης Πιμπλής και η Σταυρούλα Παπασπύρου ήταν κάποτε «ανταγωνιστές». Και πια κάνουν μαζί την αγαπημένη εκπομπή των βιβλιόφιλων, τη μοναδική που υπάρχει για το βιβλίο στην ελληνική τηλεόραση, που επικεντρώνεται στη σύγχρονη εκδοτική παραγωγή και έχει καταφέρει να είναι ευχάριστη και ενημερωτική.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μην ανοίγεις την πόρτα

Οθόνες / «Μην ανοίγεις την πόρτα»: Το χειροποίητο αλλά καθόλου ερασιτεχνικό θρίλερ των Unboxholics

Η πρώτη τους ταινία είναι λογικό να αποτελεί τη συνισταμένη των επιρροών τους αλλά και τόσο παρήγορο να συνορεύει με ένα λιντσικό σύμπαν ψυχολογικού θρίλερ, αντί να αναπαράγει απότομες τρομάρες και δωρεάν ανατριχίλες. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία  στη μνήμη

Daily / The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία στη μνήμη

Σατιρικό δράμα και περιπέτεια κατασκοπίας συγχρόνως, η νέα φιλόδοξη σειρά του HBO διαθέτει, ανάμεσα στα άλλα σημαντικά της ατού, τον Παρκ Τσαν-γουκ στη σκηνοθεσία και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ σε τέσσερις διαφορετικούς ρόλους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τελικά, είναι ο Τομ Ρίπλεϊ γκέι; 

Βιβλίο / Τελικά, είναι γκέι ο Τομ Ρίπλεϊ;

Το ερώτημα έχει τη σημασία του. Η δολοφονία του Ντίκι Γκρίνλιφ από τον Ρίπλεϊ, η πιο συγκλονιστική από τις πολλές δολοφονίες που διαπράττει σε βάθος χρόνου ο χαρακτήρας, είναι και η πιο περίπλοκη επειδή είναι συνυφασμένη με τη σεξουαλικότητά του.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Pulp Fiction / Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Ο Κόπολα πούλησε τα φημισμένα αμπέλια του και σκάρωσε ένα από τα ακριβότερα στοιχήματα στην ιστορία του σινεμά. Όμως, το Φεστιβάλ Καννών των auteurs και των κινηματογραφιστών αιχμής έχει τόση ανάγκη τους καταξιωμένους δημιουργούς μιας αλλοτινής εποχής;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιώργος Αρβανίτης: «Έλεγα "είμαι καλύτερος" και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Αρβανίτης: «Πείσμωνα για να γίνω ο καλύτερος και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Από μια νιότη γεμάτη αντιξοότητες, ο τροχός για εκείνον γύρισε, η ζωή του στράφηκε στο φως και έγινε βιβλίο. Η Ευρώπη τον ανακάλυψε από τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στις ιστορίες του πρωταγωνιστούν ο Φίνος, ο Μαστρογιάνι και ο Κουροσάβα. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας που ήταν «πάντα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος» είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Εμφύλιος πόλεμος

Οθόνες / «Εμφύλιος πόλεμος»: Μυθοπλαστική εικασία ή ρεαλιστικό σενάριο;

Με μια φιλμογραφία γεμάτη ζόμπι, κλώνους και αποκυήματα φαντασίας, αυτή είναι η λιγότερο αλληγορική ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ που επιλέγει να μην εξηγήσει τις αιτίες του διχασμού, επιμένει σε μια πολιτική ασάφεια και δεν κατονομάζει τον Τραμπ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Οθόνες / Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Το laugh track στις κωμικές σειρές αντιπροσώπευε την ψευδαίσθηση μιας κοινότητας, αλλά τώρα ακόμη κι αυτή η ψευδαίσθηση έχει χάσει τη λάμψη της. Καμία σειρά με γέλιο-κονσέρβα δεν έχει κερδίσει το βραβείο Emmy καλύτερης κωμωδίας εδώ και σχεδόν 20 χρόνια.
THE LIFO TEAM
Σάκης Καρπάς: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Οθόνες / Unboxholics: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Καθώς το «Μην ανοίγεις την πόρτα», το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Unboxholics, ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες, ο Σάκης Καρπάς μας μιλά για το δάσος και άλλα πράγματα που τους τρομάζουν, για αγαπημένες ταινίες και games τρόμου, αλλά και για την άδικη δαιμονοποίηση των gamers.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των 90s;

Pulp Fiction / Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των '90s;

Είναι η δεκαετία του '90 η καλύτερη όλων στο σινεμά; Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με την κριτικό και αρθρογράφο της LiFO Ειρήνη Γιαννάκη για τη δεκαετία που ξεκίνησε με το «Pretty Woman», το «Goodfellas», το «Χορεύοντας με τους λύκους» και το «Μόνος στο σπίτι» και έκλεισε με τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», την «Έκτη αίσθηση», το «Matrix» και το «Fight Club».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Ghostwatch»: H ταινία τρόμου που προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό

Οθόνες / «Ghostwatch»: Γιατί αυτή η ταινία τρόμου προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό το 1992;

H κυκλοφορία του «Late Night with the Devil» στους κινηματογράφους ξαναφέρνει στην επικαιρότητα μια πρωτοποριακή και πέρα για πέρα ανατριχιαστική δημιουργία του BBC, που προκάλεσε πανικό και ακραίες αντιδράσεις στη Βρετανία το 1992, οδηγώντας έναν νεαρό τηλεθεατή στην αυτοκτονία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Οθόνες / Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Ο διάσημος Ελληνογάλλος σκηνογράφος του Χόλιγουντ μιλά στη LiFO για την τέχνη του, για το «Independence Day», το «Dark City», το «Poor Things» και την «Barbie», και για τότε που ο Φίντσερ του ζήτησε να του σχεδιάσει έναν δονητή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Back to Black»: Aξίζει η κινηματογραφική βιογραφία της Έιμι Γουάινχαουζ

The Review / «Back to Black»: Είναι η ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ αντάξια του μύθου της;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος είδαν την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον μέχρι τέλους, επιβίωσαν και βρέθηκαν στο στούντιο της LiFO για να συζητήσουν για την εμπειρία τους και για τα στοιχεία που κάνουν καλή μια κινηματογραφική μουσική βιογραφία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ!»

Οθόνες / Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ»

Με αφορμή τον πολυσυζητημένο «Εμφύλιο Πόλεμο» του Άλεξ Γκάρλαντ, η Αμερικανίδα ηθοποιός συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τους ρόλους που την απελευθερώνουν, για την ανάγκη να υπάρχουν γυναίκες ηγέτιδες στην πολιτική, για τα πιο ιδιαίτερα σενάρια που έχουν πέσει στα χέρια της, όπως αυτό της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ