DUNE
Αν και το Dune εξακολουθεί να μου φαίνεται μια παρατεταμένη εισαγωγή σε ένα πολύτομο έπος που επίκειται, με βαρύ exposition και απότομο φινάλε, ακόμη και με όρους cliffhanger, είναι αναμφισβήτητη και καταφανής η ικανότητα του Ντενί Βιλνέβ να αφηγείται με οπτικοακουστική μεγαλοπρέπεια, να σχεδιάζει σοβαρούς χαρακτήρες με νόημα και background, να τιθασεύσει αχανή πλοκή, να εντάσσει διαφορετικές μυθολογίες σε ενιαίο σύμπαν, και να συνδυάζει την ηγετική αποφασιστικότητα με την ελκυστική ευαισθησία του Τιμοτέ Σαλαμέ – που για πρώτη φορά αξιοποιείται ως σκεπτόμενο pinup και για τα δυο φύλα. Ενωμένο το Dune έχει όλα τα φόντα να γίνει το magnum opus του Βιλνέβ. Επιπλέον, σε μια φάση κούρασης της Marvel (Black Widow), αφλογιστίας της DC, heavy-meta (Matrix Resurrections), αμήχανου μπερδέματος (Eternals) και μιας πολυσυμπαντικής αισιοδοξίας με αιχμή του δόρατος, και κολοσσιαία εισπρακτική επιτυχία, όπως αποδεικνύεται, τον Spider-Man, ο ρετροφουτουριστικός κόσμος του Φρανκ Χέρμπερτ είναι θεαματικά ευπρόσδεκτος.
BACURAU
Μετά το αισθησιακό, ρευστό Aquarius, κανείς δεν περίμενε ένα αιματοβαμμένο, ασυνήθιστο θρίλερ από τον Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο, τον Βραζιλιάνο σκηνοθέτη που ναι μεν ύφανε έναν πολιτικό τόνο στο υπόστρωμα του δράματος με πρωταγωνίστρια τη Σόνια Μπράγκα, αλλά στο Bacurau (ένα είδος μεγάλου πτηνού, αλλά και το μικροσκοπικό χωριό όπου εκτυλίσσεται η δράση) αντιτίθεται εμμέσως πλην σαφώς στον ξεδιάντροπο ρατσισμό του ακροδεξιού ηγέτη της χώρας του, Ζαΐρ Μπολσονάρο. Η ταινία καλεί στα όπλα μια κοινωνία με ευρεία εθνοτική και φυλετική ποικιλία, ξεκινάει με φέρετρα πεταμένα στους δρόμους και κλείνει με κανονικό πόλεμο ανάμεσα στους κατατρεγμένους και τους ψυχανώμαλους. Σίγουρα πολλά παραπάνω από ένα ακόμη ντελιριακό γουέστερν ή διακριτικά μεταμφιεσμένο σχόλιο.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ
Το κερδισμένο προνόμιο της μητρότητας και η επώδυνη διαδρομή προς τη μεγάλη αλήθεια. Από το προσωπικό στο συλλογικό, και από το στυλιζάρισμα στην ουσία, το σινεμά του Πέδρο Αλμοδόβαρ ωριμάζει όσο περνούν τα χρόνια. Βραβείο μουσικής για τον Αλμπέρτο Ιγλέσιας και ερμηνείας για την Πενέλοπε Κρουθ, από τους κριτικούς του Λος Άντζελες.
ΚΒΟ ΒΑΝΤΙΣ ΑΪΝΤΑ
Χωρίς πρόθεση αναθεώρησης της Ιστορίας, το Κβο Βάντις Άιντα είναι ένα συναρπαστικό ανθρώπινο δράμα εξαιρετικής κινηματογράφησης και δυνατής ερμηνείας από τη Γιάσνα Τζούρισιτς στον ρόλο της διερμηνέα Άιντα, που θα πρέπει να πάρει αποφάσεις ζωής και θανάτου για τον εαυτό της και την οικογένειά της κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Σρεμπρένιτσα το 1995. Νικήτρια των κυριότερων βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας, η Γιασμίλα Σμπάνιτς αφηγείται επιτακτικά και σπαρακτικά, με ασίγαστο σκηνοθετικό ρυθμό και υποδειγματικό σενάριο.
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ
Το ότι ο συγγραφέας ενός αστικού θεατρικού, άρτιου αν και ακαδημαϊκού, είχε την τόλμη να μετασκευάσει ο ίδιος το έργο του, γράφοντας ένα θρίλερ κλειστοφοβικό και αγωνιώδες, και σκηνοθετώντας τον περιορισμένο χώρο και τον μη γραμμικό χρόνο με εντελώς κινηματογραφικούς όρους, ήταν το αναπάντεχο στοίχημα της χρονιάς, που απέδωσε θριαμβευτικά. Η έκπληξη ήρθε από τον Φλοριάν Ζελέρ (βραβείο Όσκαρ και Ευρωπαϊκής Ακαδημίας) και η ερμηνεία μεγατόνων από τον Άντονι Χόπκινς.
1971, THE YEAR THE MUSIC CHANGED EVERYTHING
Σε μια χρονιά με σημαντικά μουσικά ντοκιμαντέρ, όπως το Velvet Goldmine του Τοντ Χέϊνς, το Summer of Soul του Questlove (που πάει για Όσκαρ στην κατηγορία του) και το Get Back του Πίτερ Τζάκσον, το απολαυστικό, οκτάτομο έπος του Άσιφ Καπάντια, για λογαριασμό της Apple Tv άφησε τη φάση και τη διάρκεια του οπτικοακουστικού υλικού να εξελιχθεί και με έπεισε ασυνθηκολόγητα πως το 1971 δεν ήταν μόνο το σωτήριο έτος του «What’s Going On», του «Hunky Dory», του «Sticky Fingers» και του «The Revolution will not be Televised» του Τζιλ Σκοτ Χέρον, αλλά η ώριμη και συμπυκνωμένη στιγμή που η μουσική άλλαξε τον κόσμο –και όχι το αντίστροφο– αφήνοντας ανεξίτηλο κοινωνικο-πολιτικό αποτύπωμα.
SAINT MAUD
Το ψυχολογικό θρίλερ που δεν είδαμε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες, με πρωταγωνίστρια μια θρησκόπληκτη νοσοκόμα που φροντίζει, με το ψυχικό αζημίωτο, μια πικρόχολη, άθεη πρώην χορεύτρια, είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της χρονιάς από τη Ρόουζ Γκλας, η βρετανική απάντηση στην αμερικανική ρουτίνα του είδους, με αφομοιωμένες αναφορές, ιδιαίτερη και σίγουρη γραφή, εκστατικό φινάλε, και τη Μόρβιντ Κλαρκ να τα δίνει όλα – μέχρι τελικής αναλήψεως!
TITANE
Ένα επιθετικό horror αλλάζει ταχύτητες στη μέση της ξέφρενης, αιματηρής διαδρομής μιας αδέσποτης serial δολοφόνου και ψάχνει με υπομονή την ταυτότητά της, μέσα από τη σχέση της με ένα υποκατάστατο πατέρα – καθόλου εύκολη υπόθεση. Η trans κατάθεση της Ζιλιά Ντικουρνό, ένα εκρηκτικό κοκτέiλ μυθολογικής εννοιολογίας και σινεμά ειδών, της στοίχισε πολωτικές αντιδράσεις και της χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Οι γυναίκες και οι σχέσεις από έναν μετρ του σεναρίου που προσθέτει σκηνοθετική μαγεία ανάμεσα στις γραμμές του μπανάλ. Ο 42χρονος Ριγιοσούκε Χαμαγκούτσι είναι ο σκηνοθέτης στον οποίο έχουμε στραμμένα τα μάτια μας αυτήν τη στιγμή: το Drive my Car, η ταινία που θα δούμε μέσα στο 2022, ήδη σκλάβωσε τους κριτικούς της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες, αποσπώντας το κορυφαίο βραβείο της καλύτερης ταινίας.
Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΝΟΜΑΔΩΝ
Το πορτρέτο μιας γυναίκας, μιας κοινότητας και μιας χώρας, το flip side της μετανάστευσης. Η Κλόι Ζάο δεν καταδέχεται τη φιλάνθρωπη συγκατάβαση και φωτίζει με ουσιαστική αισιοδοξία την περιπέτεια απόδρασης από το αστικό κλισέ. Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας (άρα το Moonlight και τα Παράσιτα δεν ήταν σύμπτωση), καθώς και πρώτου ρόλου για την ψυχή του φιλμ, Φράνσις Μακντόρμαντ. Ταινία-θαύμα, αξέχαστη και ανοιχτή.
