Η ΣΙΡΛΕΪ ΑΝ ΦΙΛΝΤ διέθετε το είδος της φρεσκάδας και της ομορφιάς που λάτρευε ο βρετανικός κινηματογράφος στις δεκαετίες του '50 και του '60 – είχε κάτι το αιλουροειδές, ένα είδος μοιραίας αθωότητας. Ανήκε στην ίδια γενιά με πανέμορφες ερμηνεύτριες της βρετανικής οθόνης όπως η Τζούλι Κρίστι, η Σίλβια Σιμς και η Σίρλεϊ Ίτον.
Εμφανίστηκε για λίγο το 1960 στο σκανδαλώδες τότε αλλά κατοχυρωμένο αριστούργημα σήμερα Peeping Tom («Ο ηδονοβλεψίας») του Μάικλ Πάουελ το 1960 ως μια οξύθυμη ντίβα του σινεμά (κάτι που δεν είχε καμία σχέση με τον πραγματικό της εαυτό), αλλά το μεγάλο breakthrough της έγινε πλάι στον Λόρενς Ολίβιε στο The Entertainer («Ο γελωτοποιός») του Τόνι Ρίτσαρντσον αργότερα την ίδια χρονιά, βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Τζον Όσμπορν. Συγχρόνως έπαιξε στο νεανικό Beat Girl, χαρακτηριστικό δείγμα της ποπ κουλτούρας που αναδυόταν εκείνη την εποχή.
Η κορυφαία ερμηνεία της όμως είναι σε μια άγνωστη ίσως σε πολλούς ταινία, το Lunch Hour του 1962, που διαρκεί περίπου μία ώρα και βασίζεται σε ένα μονόπρακτο του Τζον Μόρτιμερ. Η Φιλντ είναι εξαιρετική: έξυπνη, σαγηνευτική, αλλά επίσης γλυκιά, ευάλωτη και συνάμα αποφασισμένη.
Την ίδια χρονιά ανέλαβε και πάλι τον ρόλο του ελαφρώς καταπιεστικού «καλού» κοριτσιού πλάι στον Άλμπερτ Φίνεϊ στο εμβληματικό για την περίοδο «Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί» του Κάρελ Ράις από το ομώνυμο βιβλίο του Άλαν Σίλιτο.
Δύο χρόνια αργότερα, στην πρωτοποριακή ταινία επιστημονικής φαντασίας The Damned («Οι καταραμένοι») του Τζόζεφ Λόουζι, αναδεικνύει την πιο απειλητική πλευρά της και το 1966 εμφανίζεται ως σέξι νοσοκόμα πλάι στον Μάικλ Κέιν στο Alfie.
Η κορυφαία ερμηνεία της όμως σ’ εκείνη την ένδοξη περίοδο του Βρετανικού Νέου Κύματος είναι σε μια άγνωστη ίσως σε πολλούς ταινία, το Lunch Hour του 1962, που διαρκεί περίπου μία ώρα και βασίζεται σε ένα μονόπρακτο του Τζον Μόρτιμερ. Η Φιλντ είναι εξαιρετική: έξυπνη, σαγηνευτική, αλλά επίσης γλυκιά, ευάλωτη και συνάμα αποφασισμένη.
Η Σίρλεϊ Αν Φιλντ εξακολούθησε να δουλεύει και τις επόμενες δεκαετίες στο σινεμά ως μια εξαιρετική ηθοποιός χαρακτήρων με πιο χαρακτηριστικό ρόλο της ίσως αυτόν της Ρέιτσελ, στο «Ωραίο μου πλυντήριο» του Στίβεν Φρίαρς το 1985. Η παρουσία της όμως στον αφρό του Βρετανικού Νέου Κύματος, ήταν η επιτομή ενός συγκεκριμένου είδους «αγγλικότητας».
Με στοιχεία από The Guardian
