Φτωχαίνει η κατηγορία «horror» στην πλατφόρμα όσο άλλα στούντιο αποσύρουν τις ταινίες τους για να τις αξιοποιήσουν στις δικές του πλατφόρμες και το Netflix δεν τις αντικαθιστά. Με αυτό ως δεδομένο, κάθε νέα προσθήκη είναι ευπρόσδεκτη, αρκεί να περνάει τη βάση. Στην περίπτωση των «Run rabbit run» και «The deep house» έχουμε δυο ταινίες που έχουν κάτι να δώσουν στον φαν του είδους, τουλάχιστον σε επίπεδο κατασκευής, κι ας καταλήγουν να προδίδονται από το σενάριό τους.
Το «Run rabbit run» μάς έρχεται από την Αυστραλία: προβλήθηκε στο περασμένο Φεστιβάλ Σάντανς και αγοράστηκε από το Netflix. Η Σάρα Σνουκ, το πρόσωπο της οποίας έγινε γνωστό σε όλους από το «Succession», πρωταγωνιστεί στον ρόλο μιας διαζευγμένης μάνας που έχασε πρόσφατα τον πατέρα της, έχει τη μητέρα τη νοσηλευόμενη σε ψυχιατρική κλινική και μια ανήσυχη κόρη, τη Μία, που αναπτύσσει στενή σχέση με ένα κουνέλι, το οποίο εμφανίζεται απρόσμενα στο κατώφλι του σπιτιού τους. «Μου λείπουν συνέχεια άνθρωποι που δεν έχω γνωρίσει», λέει η Μία, και έτσι αντιδημοφιλής που φαίνεται να είναι στο σχολείο –σκεφτείτε ότι στο πάρτι γενεθλιών της έρχεται μόνο ο πατέρας της με τη νέα του σύντροφο και το παιδί της– και έτσι απομονωμένη που είναι η μάνα φαντάζεσαι ότι όλη η ταινία συνοψίζεται σε αυτήν τη φράση και ότι θα δεις μια πολύ ωραία, μελαγχολική δημιουργία τρόμου γύρω από τη μοναξιά και την αποξένωση.
Η Ντέινα Ριντ γνωρίζει πώς να χτίσει ατμόσφαιρα και πώς να αξιοποιήσει το σύνολο του κάδρου για την παραγωγή τρόμου –μακάριοι(;) οι θεατές που εστιάζουν μόνο στο κέντρο του ή απλώς διαβάζουν υπότιτλους–, επιλέγει, όμως, την οδό της μυστικοπάθειας, τη δομή και την ανάπτυξη μιας ταινίας μυστηρίου, και δεν της βγαίνει σε καλό.
Μπα, πρόκειται απλώς για προοικονομία, για μια creepy ατάκα που είθισται να φορούν οι σεναριογράφοι ταινιών τρόμου σε απειλητικά πιτσιρίκια. Η Ντέινα Ριντ γνωρίζει πώς να χτίσει ατμόσφαιρα και πώς να αξιοποιήσει το σύνολο του κάδρου για την παραγωγή τρόμου –μακάριοι(;) οι θεατές που εστιάζουν μόνο στο κέντρο του ή απλώς διαβάζουν υπότιτλους–, επιλέγει όμως την οδό της μυστικοπάθειας, τη δομή και την ανάπτυξη μιας ταινίας μυστηρίου, και δεν της βγαίνει σε καλό.
Μια δραματουργικά αδικαιολόγητη μετακόμιση στο πατρικό σπίτι συμβαίνει αποκλειστικά ώστε μάνα και κόρη να βρεθούν στον τόπο όπου πραγματοποιήθηκε το δράμα το οποίο εμφανώς βασανίζει την πρώτη, ίσως και επειδή τα παλιά σπίτια είναι πιο τρομακτικά από τα μοντέρνα για τη Ριντ –εμείς δεν συμφωνούμε απαραίτητα–, μόνο που οι απαντήσεις και οι εξηγήσεις αργούν να έρθουν. Όσον αφορά την τελευταία σκηνή της ταινίας, αν συμβαίνει κυριολεκτικά, πρόκειται για μια κακόβουλη κατακλείδα, της σχολής «Tales from the Crypt», που δεν υποστηρίζεται ούτε από το είδος του τρόμου που εκπροσωπεί το έργο ούτε από τον τόνο του – αν εξελίσσεται στο μυαλό της ηρωίδας, δεν το λες και πολύ ευγενές από τη στιγμή που έχει προηγηθεί μια εξομολόγηση στον άνθρωπο που πρέπει.
Πλην της ατμόσφαιρας, ατού της ταινίας αποτελεί το πρωταγωνιστικό της δίδυμο, η Σάρα Σνουκ, που βουτά στην κλιμακούμενη παράνοια με… τρομακτική επιβολή εντός του κάδρου, χωρίς να καταφεύγει σε υστερικούς μανιερισμούς, όπως π.χ. η Έσι Ντέιβις στο (πολύ ανώτερο, κατά τα άλλα) «Babadook», και, κυρίως, η μικρή Λίλι ΛαΤόρρε. Πρόκειται, χωρίς ίχνος υπερβολής, για μία από τις πιο ανατριχιαστικές ερμηνείες ανηλίκου που έχουμε δει σε ταινία τρόμου. Σε κάποιες παρατεταμένες παύσεις της καταλήγεις να τρως τις παρανυχίδες σου –αξίζουν τα εύσημα και στη διεύθυνση της Ριντ γι’ αυτό–, πρόκειται μάλιστα για κανονικότατη ερμηνεία, δεν την «κλέβει» η Ριντ με reaction shots και με το μοντάζ. Κρίμα που δεν ήρθε σε καλύτερη ταινία, ευχόμαστε στη νεαρή ηθοποιό να αποκτήσει την καριέρα που φαίνεται να της αξίζει, αν κρίνουμε από την εμφάνισή της εδώ.
«Run rabbit run» | Official Trailer | Netflix
Το «Deep House», από την άλλη, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Πρόκειται για αγγλόφωνη γαλλική παραγωγή, σκηνοθετημένη από το δίδυμο που είχε υπογράψει έναν από τους βασικούς εκπροσώπους του επονομαζόμενου New French Extremity ρεύματος, το «Inside». Δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις αίθουσες, στις ΗΠΑ αγοράστηκε από τη Blumhouse Television, στη χώρα μας το πήρε το μάτι μας κάποια στιγμή ως επιλογή στις VOD λίστες των εγχώριων συνδρομητικών καναλιών –τα ψηφιακά βιντεοκλάμπ, σαν να λέμε–, συνεπώς λογαριάζεται κι αυτό για πρεμιέρα. Το ελκυστικό στοιχείο του «Deep House» είναι το concept του. Νεαρός και νεαρά σουλατσάρουν σε εγκαταλελειμμένα (και ενδεχομένως στοιχειωμένα) σπίτια και έπειτα ανεβάζουν τα βίντεο που γυρίζουν στον λογαριασμό του πρώτου, αποσπώντας χιλιάδες views. Έχοντας λάβει την πληροφορία για ένα τέτοιο σπίτι που βρίσκεται κάτω από το νερό, ετοιμάζονται για κατάδυση, με στόχο η σειρά αυτοσχέδιων εκπομπών τους να πολλαπλασιάσει τα views της.
Στοιχειωμένα πλοία και υποβρύχια έχουμε δει, στοιχειωμένο σπίτι στον βυθό της θάλασσας όμως όχι και αυτό από μόνο του είναι ικανό για να μας κινήσει την περιέργεια. Με την πρώτη σκηνή να μας δείχνει την πρωταγωνίστρια να αδυνατεί να κρατήσει την ανάσα της αρκετά ώστε να αναδυθεί στην επιφάνεια σε περίπτωση που εξαντληθεί το οξυγόνο στη φιάλη, έχει μπει και ο πρώτος σπόρος του σασπένς. H υβριδική προσέγγιση παραδοσιακού και found footage τρόμου έχει αποτέλεσμα, ενώ το υδάτινο οικιακό περιβάλλον, με τα έπιπλα και τα αντικείμενα να αιωρούνται, δίνει στην εικόνα μια φαντασματική όψη ικανή να σου σηκώσει την τρίχα χωρίς να χρειαστεί καν η κατάδειξη του μεταφυσικού στοιχείου.
Δυστυχώς, οι εκπλήξεις σταματούν μετά από περίπου πενήντα λεπτά, όταν το σενάριο καταφεύγει σε τετριμμένες λύσεις, χωρίς να υπάρχει και κάποιο άλλο θέμα πέρα από αυτό της επιβίωσης –η σοσιαλμιντιακή ματαιοδοξία έχει παραμεριστεί προ πολλού–, αφήστε που οι «τρομάρες» στην τρίτη πράξη καταλήγουν να επαναλαμβάνονται. Για πέταμα, πάντως, δεν είναι σε καμία περίπτωση, υποθέτουμε δε ότι αρκετοί από εσάς σταματήσατε να διαβάζετε το κείμενο και έχετε ήδη πατήσει το play, όταν γράψαμε για «στοιχειωμένο σπίτι στον βυθό της θάλασσας», και καθόλου δεν σας αδικούμε.
«The Deep House» | Official Trailer
