• Ένας από τους πρώτους ανθρώπους που ευχαρίστησε ο Κρίστοφερν Νόλαν ήταν η Ντόνα Λάνγκλεϊ, η γυναίκα που τον δελέασε προς τη μεριά της Universal, μετά την πικρία και την οργή που προκάλεσε στον Βρετανό σκηνοθέτη η Warner. Ο λόγος που ο Νόλαν ξεσπιτώθηκε μετά από μια τρομερή, πολυετή συνεργασία με το στούντιο των μεγάλων επιτυχιών του είναι η απογοήτευσή του από την περιφρονητική στάση που τήρησε απέναντι στις αίθουσες, τις οποίες ο ίδιος θεωρεί ακρογωνιαίο λίθο όχι μόνο της πορείας του αλλά και του σινεμά. «Ό,τι θέλεις» του είπε μάλλον η Universal και έριξε όλο της το βάρος στην προώθηση του «Οπενχάιμερ», καταφέρνοντας παράλληλα να στηρίξει και τα «Παιδιά του Χειμώνα» για τις υποψηφιότητες που τους αναλογούσαν. Η Warner δεν έχασε ακριβώς χρήματα, αλλά να που στερήθηκε τον πρώτο του, μέχρι στιγμής, οσκαρικό θρίαμβο.
Από τις σατιρικές/δηκτικές/με κλείσιμο ματιού/και λοξό βλέμμα ταινίες προτιμήθηκε σαφώς το «Poor Things» που κέρδισε στα ίσα την πλαστική κούκλα η οποία έγινε γυναίκα στα χωράφια της, δηλαδή τα κοστούμια και τα σκηνικά.
• Μπορεί η Μπάρμπι, της Warner βεβαίως, να πότισε με ροζ κάθε σπιθαμή της υδρογείου την προηγούμενη χρονιά, αλλά το promo για το concept μιας ταινίας δεν ταυτίζεται πάντα με το πώς η Ακαδημία αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα, την ιδιαιτερότητα και ίσως τη σοβαρότητα μιας ταινίας από εκείνες που φέρουν την ταμπέλα «for your consideration» για να αλιεύσουν Όσκαρ. Γέρνοντας περισσότερο προς την κατηγορία του μιούζικαλ και της κωμωδίας (φέτος δεν ήταν η χρονιά τους, το «Color Purple» σχεδόν αποκλείστηκε, πλην της Ντανιέλ Μπρουκς, υποψήφιας στον β’ ρόλο), η Μπάρμπι εκτιμήθηκε μεν, αν και όχι αρκετά, με γκρίνια από το ξεκίνημα των Όσκαρ, ελλείψει Ρόμπι στον α’ ρόλο και Γκέργουιγκ στη σκηνοθεσία. Και όπως διαφάνηκε στις Χρυσές Σφαίρες, από τις σατιρικές/δηκτικές/με κλείσιμο ματιού/και λοξό βλέμμα ταινίες προτιμήθηκε σαφώς το «Poor Things» που κέρδισε στα ίσα την πλαστική κούκλα η οποία έγινε γυναίκα στα χωράφια της, δηλαδή τα κοστούμια και τα σκηνικά.
• Στην αρχή της σεζόν των βραβείων δεν ήταν βέβαιο αν η Λίλι Γκλάντστοουν θα προκρινόταν για α’ ή β’ ρόλο. Η διάρκεια της ερμηνείας της ήταν στο ενδιάμεσο μεταξύ μιας κλασικής δευτεραγωνίστριας και ενός σαφώς καθορισμένου κυριαρχικού ρόλου. Και μία από τις αρετές που επισημάνθηκαν στη μεγαλειώδη παράστασή της στους «Δολοφόνους» ήταν η «παλικαρίσια στάση» της απέναντι στους πιο επιδεικτικούς μανιερισμούς του Λιονάρντο ντι Κάπριο. Ωστόσο αποδείχθηκε αδύναμη μπροστά στη μεταμόρφωση της «πιο πρώτος ρόλος δεν πάει» Μπέλα Μπάξτερ από την Έμα Στόουν. Αν είχε υποβληθεί ή θεωρηθεί από την Ακαδημία ως β’ γυναικείος ρόλος, η Ντέιβαϊν Τζόι Ράντολφ θα αντιμετώπιζε έναν ισάξιο ως και επικίνδυνο αντίπαλο σε μια κούρσα που κέρδισε από τα αποδυτήρια. Δεν είναι κάθε μέρα του… Άντονι Χόπκινς: την οκτάλεπτη ερμηνεία του Βρετανού στη «Σιωπή των Αμνών» που ανταμείφθηκε με Όσκαρ α’ ρόλου αντί για β’, που είχε κερδίσει από Ενώσεις Κριτικών, μόνο συγκρατημένη δεν τη λες…
• Η «Ανατομία μιας πτώσης» δεν υποβλήθηκε από τη Γαλλία ως επίσημη συμμετοχή της χώρας στην κατηγορία της Διεθνούς Ταινίας. Κάποιοι υποστηρίζουν πως αποκλείστηκε γιατί η Ζιστίν Τριέ τα «έχωσε» στην κυβέρνηση στον ευχαριστήριο λόγος της για τον Χρυσό Φοίνικα. Το «Στη Φωτιά», που εκπροσώπησε τη χώρα, ήταν μια υπέροχη επιλογή, που ωστόσο ατύχησε – συμβαίνουν αυτά. Κανείς δεν γνωρίζει αν η «Ζώνη Ενδιαφέροντος», φαβορί και μάλιστα ακλόνητο από τις πρώτες προβλέψεις, θα τα είχε καταφέρει απέναντι στην ταινία που την είχε κερδίσει ήδη στις Κάννες.
• Εφαλτήριο λανσαρίσματος εκτός των μεγάλων φεστιβάλ, τουλάχιστον για φέτος, αποδείχθηκε αδύναμο, ενδεχομένως διότι πολλοί ψηφοφόροι ταυτίζονται με τη λογική και το πνεύμα των ταινιών που προέρχονται από τις Κάννες («Ζώνη», «Ανατομία», «Δολοφόνοι»), τη Βενετία («Poor Things», «Society of the Snow»), ακόμη και Βερολίνο («Περασμένες Ζωές»). Ειδικά το γαλλικό φεστιβάλ υπερηφανεύεται για τα πλασαρίσματα και τις νίκες του και δεν είναι τυχαίο πως εδώ και κάποια χρόνια η διεύθυνσή του αποστέλλει αυτοσυγχαρητήριες επιστολές στον Τύπο, υπενθυμίζοντας στους ενδιαφερόμενους πως όσοι επιδιώκουν οσκαρική δόξα, καλό είναι να περάσουν μια βόλτα από την Κρουαζέτ.
• Αντίθετα, οι μεγάλες πλατφόρμες βασικά ηττήθηκαν. «Μαέστρο» και «Δολοφόνοι» τερμάτισαν τη βραδιά με μηδέν Όσκαρ. Ο Μάρτιν Σκορσέζε, για δεύτερη φορά μετά τον «Ιρλανδό», προτείνεται για 10 Όσκαρ και φεύγει χωρίς βραβείο, σε πείσμα της πιο ακριβής καμπάνιας που εξαπέλυσε στη βραχεία ιστορία της η AppleTV+ και της παραδοχής του θρυλικού σκηνοθέτη πως δεν ένιωσε ποτέ στούντιο να τον στηρίζει τόσο πολύ όσο το φετινό του σπιτικό. Ενδεχομένως οι ψηφοφόροι να θεώρησαν πως η στρατηγική υπήρξε πολύ επιθετική, ίσως επίσης να θέλησαν να αποφύγουν τη συνεχόμενη απόπειρα των γιγάντων του streaming να εξαγοράσουν μια κινηματογραφικότερη συνείδηση, ειδικά τη χρονιά που αντιπαρατέθηκαν με τα σωματεία ηθοποιών και σεναριογράφων για τα επιβλαβή συμβόλαια που τους πρότειναν πριν από τη λύση που τελικά βρέθηκε.
• Με τις νίκες του Χαγιάο Μιγιαζάκι, του Τζόναθαν Γκλέιζερ, της Ζιστίν Τριέ, του Χόιτε βον Χόιτεμα στη φωτογραφία, αλλά και των Βρετανών συντελεστών του «Poor Things», η Ακαδημία συστήνεται δυναμικότερα ως διεθνής οργανισμός, αποποιούμενη τις «εθνικιστικές» τάσεις του παρελθόντος, όσο της επιτρέπει η νέα σύσταση του σώματος των ψηφοφόρων. Με μέλη από πάρα πολλές χώρες, οι ψήφοι ευνοούν άρωμα Ευρώπης και Ασίας ή σκηνοθέτες, όπως ο Γουές Άντερσον και ο Κρίστοφερ Νόλαν, με στίγμα auteur και προσωπικότητα πίσω από το έργο τους. Αυτός, ο Νόλαν και το σινεμά του δηλαδή, είναι και ο κύριος λόγος που μια τόσο μεγάλη εμπορική επιτυχία της τάξης του ενός δισεκατομμυρίου εισπράξεων παγκοσμίως, όπως το «Οπενχάιμερ», έσπασε την εικοσαετή αλλεργία των Όσκαρ στα καθαρόαιμα blockbusters – από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» είχαμε να δούμε ένα πιστοποιημένα mega hit να σαρώνει στις μεγάλες κατηγορίες.
