«Ο κινηματογράφος δεν είναι "περιεχόμενο" όπως το εννoούν τα media»: Ο Σκορσέζε ξαναπήρε το όπλο του

«Ο κινηματογράφος δεν είναι "περιεχόμενο" όπως το εννoούν τα media»: Ο Σκορσέζε ξαναπήρε το όπλο του Facebook Twitter
Ελάχιστοι εν ζωή σκηνοθέτες έχουν να επιδείξουν αντίστοιχο έργο και κανείς άνθρωπος στον πλανήτη δεν έχει δει τόσες ταινίες όσες ο Σκορσέζε. Φωτ.: Columbia Pictures/Sunset Boulevard/Corbis via Getty Images/Ideal Image
0



ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ εδώ και χρόνια ως θεματοφύλακας του σινεμά ο Μάρτιν Σκορσέζε (ελάχιστοι εν ζωή σκηνοθέτες έχουν να επιδείξουν αντίστοιχο έργο και κανείς άνθρωπος στον πλανήτη δεν έχει δει τόσες ταινίες όσες αυτός), ο οποίος ξαναχτυπά αυτές τις μέρες με βαρυσήμαντο άρθρο-δοκίμιό του που δημοσιεύεται στο έγκριτο περιοδικό Harper's με τίτλο «Il Maestro» και υπότιτλο «Ο Φεντερίκο Φελίνι και η χαμένη μαγεία του σινεμά».


Πράγματι, το μεγαλύτερο κομμάτι του κειμένου αποτελεί έναν συναισθηματικό φόρο τιμής στο κινηματογραφικό μεγαλείο του Φελίνι, που για τον Σκορσέζε εκπροσωπεί περισσότερους από όλους ίσως τους μεγάλους δημιουργούς, τις δυνατότητες, τη δυναμική και την πεμπτουσία του κινηματογραφικού μέσου. Τα «viral» αποσπάσματα όμως του άρθρου, που αναδημοσιεύονται δεξιά κι αριστερά στα διεθνή media, έχουν να κάνουν με την έντονη πολεμική –υπό μορφή ελεγείας– που εξαπολύει ο 78χρονος σκηνοθέτης ενάντια στη μεταχείριση που επεφύλαξαν στην κινηματογραφική τέχνη οι χαλεποί καιροί μας.

Το ζητούμενο παραμένει να γυρίζονται σπουδαίες ταινίες, κάτι που συμβαίνει, και μάλιστα από πολλές γυναίκες πλέον, αντίθετα από τις εποχές που νοσταλγεί.


Η τέχνη του σινεμά στην εποχή μας, γράφει ο Σκορσέζε, συστηματικά υποτιμάται, παραμερίζεται, εξευτελίζεται και υποβιβάζεται στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή της, σε αυτό που πλέον καλείται «περιεχόμενο», όρος που μέχρι και πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όπως σημειώνει, ακουγόταν μόνο σε σοβαρές συζητήσεις για το σινεμά, κυρίως σε αντιπαραβολή με τον όρο «φόρμα» (ή μορφή ή ύφος ή στυλ): 

«Έκτοτε χρησιμοποιείται σταδιακά όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους που κατέλαβαν τα μέσα ενημέρωσης, οι πιο πολλοί από τους οποίους δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την ιστορία της μορφής ή του περιεχομένου στην τέχνη. Το "περιεχόμενο" έγινε ένας επιχειρηματικός όρος που μπορεί να περιλαμβάνει τα πάντα, ανάμεσά τους και τις κινούμενες εικόνες πάσης φύσεως: μια ταινία του Ντέιβιντ Λιν, ένα βίντεο με μια γάτα, μια διαφήμιση, ένα sequel ταινίας με υπερήρωες, ένα επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς».

Ακολούθως, θρηνεί για τη σμίκρυνση της κινηματογραφικής εμπειρίας ως αποτέλεσμα της μετάβασής της από την αίθουσα στο σπίτι («με τον ίδιο τρόπο που η Amazon αντικατέστησε τα φυσικά καταστήματα», όπως γράφει) και τη θλιβερή διαχείριση των κλασικών αριστουργημάτων του σινεμά, που καταλήγουν σ' ένα ομοιόμορφο ρυάκι που κυλάει στα αυλάκια της κάθε μεγάλης πλατφόρμας streaming.

Έτσι είναι, δεν αντιλέγει κανείς. Τίποτα όμως δεν μένει το ίδιο για πάντα. Το ζητούμενο, ωστόσο, παραμένει να γυρίζονται σπουδαίες ταινίες, κάτι που συμβαίνει, και μάλιστα από πολλές γυναίκες πλέον, αντίθετα από τις εποχές που νοσταλγεί. Και ο ίδιος, άλλωστε, σ' αυτές τις ισοπεδωτικές πλατφόρμες έχει αναγκαστεί να καταφύγει εσχάτως, πρόπερσι με το The Irishman για το Netflix και προσεχώς με το Killers of the Flower Moon (με Ντε Νίρο - Ντι Κάπριο) για λογαριασμό του Apple TV.

Κι αν σε εκείνο το προ διετίας κείμενό του, όπου πάλι είχε ταράξει τα νερά γράφοντας ότι τα κινηματογραφικά franchises τύπου Marvel είναι θεματικά πάρκα παρά σινεμά, είχε πολλά δίκια, σ' αυτό εδώ όμως το κείμενο –στα «επίμαχα» σημεία του τέλος πάντων– θυμίζει και λίγο, με όλον τον σεβασμό, «γέρο που εξοργίζεται με σύννεφο» κατά το γνωστό meme.


Μου θύμισε επίσης τον ελεγειακό τόνο του γνωστού κομματιού του Τζίμη Πανούση, «Φασμπίντερ και ξερό ψωμί», και ειδικά τον στίχο «πόσο θ' αντέξουνε ο Μάρκος κι ο Τσιτσάνης / δεν έχουν κάνει ούτε ένα videoclip», όπου στη θέση του Μάρκου και του Τσιτσάνη (και του Μακρυγιάννη και του Μπαρμπαγιάννη του Κανατά) βρίσκονται όλα τα ιερά τέρατα που αναφέρει ο Σκορσέζε στο κείμενο του: Μπέργκμαν, Γκοντάρ, Φελίνι, Κιούμπρικ, Τριφό και όλοι οι υπόλοιποι μεγάλοι άνδρες της έβδομης τέχνης (για γυναίκα, ούτε λόγος βέβαια), το κλασικό πάνθεον, ο ίδιος κι απαράλλαχτος κανόνας που δεν έχει αλλάξει εδώ και μισό αιώνα πλέον. Μα δεν πειράζει, πατριώτες-σινεφίλ, είμαστε εφτάψυχοι...

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

8 σπαραχτικές ερωτικές ιστορίες του σινεμά για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Οθόνες / 8 σπαραχτικές ερωτικές ιστορίες του σινεμά για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Από την «Καζαμπλάνκα» μέχρι το «In the mood for love» και το «Once», αυτές είναι μερικές από τις χαρακτηριστικότερες φιλμικές ιστορίες καταραμένου ή ανεκπλήρωτου έρωτα, ιδανικές για τη σημερινή μέρα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
O γύρος του σινεμά σε 1000 λέξεις: Πώς να πιάσουμε τον παγκόσμιο κλασικό κινηματογράφο από την αρχή

Οθόνες / O γύρος του σινεμά σε 1000 λέξεις: Πώς να πιάσουμε τον παγκόσμιο κλασικό κινηματογράφο από την αρχή

Ας κάνουμε μια παρένθεση στο binge watching και στο κυνήγι της επόμενης εθιστικής τηλεοπτικής σειράς. Το σινεμά του 20ού αιώνα δεν είναι σχολική αγγαρεία και οι ταινίες αναφοράς δεν είναι μόνο μέτρο σύγκρισης για οποιοδήποτε είδος αφήγησης ακολούθησε, αλλά αποζημιώνουν βαθύτερα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ