1.
ΑΚΙΡΑ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ
Ρασομόν
1950
Ο Κουροσάβα είναι ο ποιητής της Άπω Ανατολής. Με συγκινούν βαθιά πολλές από τις ταινίες του, αλλά το «Ρασομόν», που είναι βασισμένο σε ένα διήγημα, με συγκλόνισε όταν το είδα για πρώτη φορά. Ήταν μια περίοδος της ζωής μου που προσπαθούσα να βρω σταθερά πράγματα για το αξιακό μου σύστημα, για τη ζωή μου ολόκληρη. Και ήρθε αυτή η ταινία να μου πει ότι ακόμα και στα πιο τρανταχτά γεγονότα του κόσμου −που έχουν να κάνουν με ζωή και θάνατο− η προσωπική οπτική του καθενός είναι καθοριστική. Κάθε άνθρωπος και μια διαφορετική εκδοχή της Ιστορίας.
2.
ΙΝΓΚΜΑΡ ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ
Η έβδομη σφραγίδα
1957
«Ανατριχίλα», αυτή είναι η λέξη! Είχα καταφέρει να συλλέξω, με πολύ κόπο, όλες τις ταινίες του Μπέργκμαν και αποφάσισα να τις δω όλες. Στην «Έβδομη Σφραγίδα» είδα μέσα στις παγωμένες ιστορίες του βορρά να συνδυάζεται όλη η σκοτεινή παράδοσή τους με μια βαθιά θρησκευτικότητα. Ένιωσα να με προσκαλούν να γίνω κι εγώ μέρος τους. Ένας κινηματογραφικός σαμάνος με πήρε από το χέρι για να μου δείξει μια άλλη πλευρά του κόσμου. Γιατί τελικά αυτό είναι το σινεμά. Να βλέπεις άλλες πλευρές του κόσμου.
3.
ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ
Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης
1963
Αν εξαιρέσεις το τελευταίο μέρος της, που κλείνει λίγο ανέμπνευστα, η υπόλοιπη ταινία είναι το απόλυτο δείγμα της ευφυΐας και της μοναδικότητας του Θανάση Βέγγου. Είναι το αγχολυτικό μου σε περιόδους στρες.
4.
ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΠΕΝΙΝΙ
Τζόνι Στεκίνο, ο οδοντογλυφίδας
1991
Θα μιλήσω για την ταινία μέσω μιας εμπειρίας που είχα βλέποντάς την. Είμαι στο σινεμά σε ένα αφιέρωμα στον Μπενίνι. Πρώτη ταινία του αφιερώματος είναι το «Τέρας». Δίπλα μου κάθεται μια κυρία, η οποία κάθε φορά που ο κόσμος γελάει δυνατά δείχνει να ενοχλείται. Έχει γυρίσει, μάλιστα, και έχει κάνει παρατήρηση σε κάποιους που κάθονται λίγες θέσεις πιο πίσω μας. Να μην τα πολυλογώ, μέχρι το τέλος της δεύτερης ταινίας («Τζόνι Στεκίνο») φοβήθηκα μήπως πάθει κάτι από τα γέλια. Χτύπαγε το κεφάλι της στο μπροστινό κάθισμα ουρλιάζοντας... Τόσο πολύ με εντυπωσίασε αυτό το γεγονός, που θέλω κάποια στιγμή να το κάνω μια μικρού μήκους ταινία.
5.
ΤΖΕΪΜΣ ΑΪΒΟΡΙ
Τα απομεινάρια μιας μέρας
(βασισμένο στο βιβλίο του Ιάπωνα συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο)
1993
Για την ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς. Η ταινία αποτελεί ένα σπουδαίο μάθημα για το πώς μπορείς να μεταφέρεις υποκριτικά έναν ολόκληρο κόσμο σκέψεων και συναισθημάτων, ακούγοντας απλώς τους άλλους και εκφράζοντας μόνο τα άκρως απαραίτητα.
6.
ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΝΟΛΑΝ
Τhe Dark Knight Trilogy
2005 - 2008 - 2012
Μ' αρέσουν οι σούπερ ήρωες, είτε της DC είτε της Marvel. Σ’ αυτήν την τριλογία, όμως, ο Κρίστοφερ Νόλαν πήρε την ιστορία ενός κόμικ ήρωα της DC που μέχρι τότε παρουσιαζόταν κυρίως ως διασκεδαστική ταινία δράσης και της έδωσε ένα σκοτεινό, υπαρξιακό βάθος. Οι σιωπές ήταν εξίσου σημαντικές με τις σκηνές δράσης. Εξάλλου «this is what happens when an unstoppable force meets an immovable object».
7.
ΜΠΡΑΝΤ ΜΠΕΡΝΤ
Ρατατούης
2007
Ήμουν φανατικός της Pixar πριν ακόμα γεννηθούν τα παιδιά μου. «Toy Story», «Απίθανοι», «Ψηλά στον ουρανό», «Μπαμπούλας Α.Ε.», έτρεχα να τα δω στο σινεμά, ανάμεσα σε παιδάκια και μαμάδες. Έχω αδυναμία όμως στον «Ρατατούη», όχι μόνο γιατί μ’ αρέσει πολύ το story, αλλά και για μια σκηνή που επανέρχεται στη μνήμη μου κάθε φορά που αναρωτιέμαι για τη δύναμη και το βάθος κάποιων αισθήσεων ή συναισθημάτων. Αναφέρομαι στη σκηνή με τον Ίγκο, τον κριτικό, που τρώει μια μπουκιά από ένα «απλό» φαγητό και γυρνάει κατευθείαν στην παιδική του ηλικία, μικρούλης και έκπληκτος στο κατώφλι του σπιτιού του. Νομίζω πως τα πράγματα που μας συγκινούν βαθιά μάς κάνουν να στεκόμαστε ακριβώς έτσι: μικροί και έκπληκτοι στο κατώφλι.
8.
ΠΑΒΕΛ ΠΑΒΛΙΚΟΦΣΚΙ
Ida
2013
Για τη σκηνή της αυτοκτονίας, που τη θυμάμαι λεπτό-λεπτό. Ο ρυθμός, ο χρόνος, το timing αυτής της σκηνής με καθήλωσαν. Αλλά και όλη η ταινία, με την ακρίβεια και τη λιτότητα των πλάνων της, με σαγήνευσε.
9.
ΣΟΝ ΜΠΕΪΚΕΡ
Τhe Florida Project
2017
Aυτή η ταινία μού ράγισε και ταυτόχρονα μου άνοιξε την καρδιά. Για τα απέραντα πεδία της παιδικής φαντασίας αλλά και τη φτώχεια και την εξαθλίωση της Αμερικής, στη σκιά της φωνακλάδικης φαντασμαγορίας της Disneyland.
10.
ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΓΚΛΕΪΖΕΡ
Ζώνη ενδιαφέροντος
2023
Ένα ανατριχιαστικό μάθημα για το πώς μπορείς να μιλήσεις για την απόλυτη φρίκη χωρίς να δείξεις ούτε μία σκηνή βίας. Όλα υπονοούνται, υπάρχουν στο βάθος, ακούγονται υπόκωφα και η καθαρή, άψογα κινηματογραφημένη κανονικότητα που εκτυλίσσεται σε πρώτο πλάνο είναι ασφυκτική και τρομακτική.
