Μόνικα Βίτι (1931-2022): Η αγέρωχη κυρία και μοιραία κωμική ηθοποιός του ιταλικού σινεμά Facebook Twitter
Σκηνή από το «Μόντεστι Μπλέιζ» του 1966. Φωτο: 20th Century-Fox/Getty Images

Μόνικα Βίτι (1931-2022): Η αγέρωχη κυρία και μοιραία κωμική ηθοποιός του ιταλικού σινεμά

0

«Ό,τι κι αν νομίζει ο κόσμος από την κινηματογραφική μου εικόνα, δεν είμαι καθόλου μονότονη ή βαρετή», δήλωσε με ένσταση για τη δημόσια περσόνα της η γυναίκα που, όχι πολύ νωρίτερα, υποστήριζε πως το πρωί που ξυπνά, μοιάζει με τις ταινίες του Αντονιόνι, θλιμμένη και άκεφη.

Η Μόνικα Βίτι μεγάλωσε στη σκιά δυο αυστηρών γονιών, που πίστευαν πως το παλκοσένικο θα της διέφθειρε την ψυχή, και δυο αδελφών που θεωρούσε δυνατούς και ανεξάρτητους.

Ανήσυχη και νευρική, ξεχύθηκε στο θέατρο, σε πείσμα της οικογένειας και του χαρακτήρα της, παίρνοντας τον πρώτο της ρόλο στα 14 της, στο έργο La Nemica. Η φύση που έκρυβε, αυτή της χαρωπής και ενεργητικής κοπέλας, αποκαλύφθηκε στη σκηνή – την έβλεπε σαν πολύχρωμο πάρκο. Αισθανόταν ελεύθερη να κλάψει και να γελάσει, ακόμη και να γίνει αόρατη σε ένα πολυπληθές επιτελείο ηθοποιών.

Στη δεκαετία του '50 δοκίμασε την τύχη της και στο σινεμά, και πρόλαβε να ξεχωρίσει στο Le Dritte (1958), του Μάριο Αμεντόλα, ενός σκηνοθέτη κωμωδιών και μελοδραμάτων.

Με το τρίπτυχο των χαρακτήρων που υποδύθηκε στην «Περιπέτεια», τη «Νύχτα» και την «Έκλειψη», την Αποξένωση, τον Πειρασμό και την Απογοήτευση σε αντιστοιχία, κατάφερε να εκπληρώσει απόλυτα την πρόθεση του Αντονιόνι να μιλήσει ο ίδιος μέσα από τον ψυχισμό μιας γυναίκας, αντί να αποπειραθεί να μετατοπίσει το ανδρικό βλέμμα σε γυναικεία συμπεριφορά.

Παραδόξως, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι τη γνώρισε δια του θεάτρου, και πιο συγκεκριμένα στο δικό του Teatro Nuovo di Milano, και μετά από ένα σύντομο ντουμπλάζ στην Κραυγή, την έπεισε να γίνει η πρωταγωνίστριά του σε κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι εκείνη είχε στον νου της.

Τον ξετρέλανε ο αυχένας της: στο πίσω μέρος του αριστοκρατικού λαιμού της διέκρινε το flip side της γεωγραφίας ενός αινιγματικού προσώπου που θα χρησιμοποιούσε μοναδικά, σαν μεγάφωνο της απελπισμένης κραυγής, στην τριλογία που ξεκίνησε το 1960, με την Περιπέτεια. Εκεί, η Βίτι υποδύεται την Κλαούντια που τα φτιάχνει με τον φίλο της εξαφανισμένης Άνα, στην έρημη, ασπρόμαυρη, πολλαπλά μελαγχολική από τη μουσική του Τζιοβάνι Φούσκο, Λίσκα Μπιάνκα, έξω από τη Σικελία.

Μια λίστα από ενυπόγραφες επιστολές στήριξης δημιουργών και καλλιτεχνών την επομένη της καταστροφικής, σε βαθμό γιουχαΐσματος, πρεμιέρας στο Φεστιβάλ Καννών, παρηγόρησαν τον εμβρόντητο Αντονιόνι και την καταρρέουσα Βίτι, η οποία είχε εγκαταλείψει την αίθουσα στα μισά της προβολής, πνιγμένη σε αναφιλητά. 

Μόνικα Βίτι (1931-2022): Η αγέρωχη κυρία και μοιραία κωμική ηθοποιός του ιταλικού σινεμά Facebook Twitter
Η Μόνικα Βίτι και ο Μικελάντζελο Αντονιόνι στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, τον Σεπτέμβριο του 1962. Φωτο: Keystone/Hulton Archive/Getty Images

Το πείραμα συνεχίστηκε την αμέσως επόμενη χρονιά με τη Νύχτα, όπου η κοσμική, φιλοπαίγμων, ασυμμάζευτη Βαλεντίνα Γκεραρντίνι της Βίτι ενεργοποιεί τη σειρήνα του καταλυτικού ερωτισμού της, φωτίζοντας τη λανθάνουσα αλλά πραγματική κενότητα της σχέσης του ζεύγους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι-Ζαν Μορό.

Στην Έκλειψη του 1962, ούτε τα χρήματα, ούτε η ομορφιά της, ούτε ο Αλέν Ντελόν της χαρίζουν την ευτυχία – η αποστροφή της προς την επιθυμία είναι δηλωτική ήδη από την αφίσα της ταινίας, ενώ το αξέχαστο φινάλε ενσωματώνει με αυτοπεποίθηση και δεξιοτεχνία το όραμα του σκηνοθέτη για την εκκωφαντική έλλειψη συνείδησης στο κομψό αστικό περιβάλλον.

Παρότι δεν πρόδωσε την παγωνιά στον σιωπηλό πυρήνα αλλά και το φροντισμένο περίβλημα της τριλογίας του, η θερμοκρασία για το έργο του είχε στο μεταξύ ανεβεί κατακόρυφα και η Έκλειψη έγινε δεκτή με ανυπομονησία και επαίνους στις Κάννες, αποσπώντας το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής.

Η Βίτι χρίσθηκε επίσημη μούσα του, το ζεύγος εντός και εκτός πλατό συνέχισε τη συνεργασία με την αφαιρετική και πρώτη έγχρωμη ταινία του Αντονιόνι, Κόκκινη Έρημο (εκεί όπου εκστόμισε την απίστευτη ατάκα «πονάνε τα μαλλιά μου, τα μάτια, ο λαιμός, το στόμα μου!»), μέχρι το σαφώς πιο αφηγηματικό Μυστήριο του Όμπερβαλντ, στον ρόλο μιας γαλαζοαίματης, ταιριαστό με τον τίτλο της παγωμένης βασίλισσας του υπαρξιακού αδιέξοδου. 

Μόνικα Βίτι (1931-2022): Η αγέρωχη κυρία και μοιραία κωμική ηθοποιός του ιταλικού σινεμά Facebook Twitter
Στη «Νύχτα» η κοσμική, φιλοπαίγμων, ασυμμάζευτη Βαλεντίνα Γκεραρντίνι της Βίτι ενεργοποιεί τη σειρήνα του καταλυτικού ερωτισμού της.

Με το τρίπτυχο των χαρακτήρων που υποδύθηκε στην Περιπέτεια, τη Νύχτα και την Έκλειψη, την Αποξένωση, τον Πειρασμό και την Απογοήτευση σε αντιστοιχία, κατάφερε να εκπληρώσει απόλυτα την πρόθεση του Αντονιόνι να μιλήσει ο ίδιος μέσα από τον ψυχισμό μιας γυναίκας, αντί να αποπειραθεί να μετατοπίσει το ανδρικό βλέμμα σε γυναικεία συμπεριφορά.

Ως alter ego του, η Βίτι υπηρέτησε απέριττα και εκφραστικά έναν πρωτόφαντο μοντερνισμό στο σινεμά: δεν παρέκκλινε από τη φύση των ηρωίδων, δεν υπεξέφυγε του προβλήματος. Στάθηκε στο κέντρο, κοίταξε την κάμερα, (συνήθως λίγο πλάγια από το φακό) με στοχασμό και βαρύτητα, συναισθανόμενη μια δραματική αφήγηση που στηρίζεται οπτικά, κι όχι διαλογικά- εξαιρετικό δύσκολο επίτευγμα για μια ηθοποιό που προερχόταν από κλασικές σχολές, ακαδημαϊκά έργα, πολυλογάδικες κομεντί, και μηδενικές προσλαμβάνουσες αβάν γκαρντ

Το κορίτσι που διασκέδαζε τα μέλη της οικογένειάς της με αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο όταν έπεφταν οι βόμβες στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο συνέχισε να γυρίζει κωμωδίες κυρίως με σκηνοθέτη τον Μάριο Μονιτσέλι αλλά και τον Πιέτρο Τζέρμι και συμπρωταγωνιστή τον εξαιρετικά δημοφιλή Αλμπέρτο Σόρντι.

Η λιτή της ενδυματολογία στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, μια ψηλόλιγνη φιγούρα με στερεωμένα, άψογα ξανθά μαλλιά, απλά πουλόβερ και γεωμετρικά παλτό, έγινε εικόνισμα μόδας και σημείο αναφορά για το στιλ των '60s, όπως και η πολύχρωμη, υπερσέξι και, σε μια ριζική μεταμόρφωση για τον ρόλο, εντελώς χυμώδης και επικίνδυνη εγκληματίας Μόντεστι Μπλέιζ (1966) που βασίζεται στο ομώνυμο εξωφρενικό κόμικ και παρωδεί τις περιπέτειες κατασκοπίας της εποχής.

Η Βίτι δεν φάνηκε πρόθυμη να παραδοθεί στο Χόλιγουντ, ίσως επηρεασμένη από τον ορισμό που είχε δώσει για την πρωτεύουσα του σινεμά ο μέντορας Μικελάντζελο: «Είναι σα να βρίσκεσαι στο πουθενά και να μη μιλάς με κανέναν, για τίποτε». Άλλωστε η Σοφία Λόρεν και δευτερευόντως η Καρντινάλε και η Λολομπριτζίτα την πρόλαβαν, με κυμαινόμενα αποτελέσματα.

Μόνικα Βίτι (1931-2022): Η αγέρωχη κυρία και μοιραία κωμική ηθοποιός του ιταλικού σινεμά Facebook Twitter
Με τον Αλέν Ντελόν στην «Έκλειψη» (1962). Φωτο: FilmPublicityArchive/United Archives via Getty Images

Εκείνη προτίμησε την ασφάλεια της Ιταλίας και των ανθρώπων που γνώριζε και εμπιστευόταν. Είχε χτίσει το προφίλ της προσβάσιμης διανοούμενης ή, αν θέλετε, της μοιραίας κωμικού, όπως την είχε βαφτίσει ο Μονιτσέλι, της ηθοποιού που κέρδισε με σκληρή δουλειά και με σοφά υπολογισμένη έκθεση στα media την άδεια να αριστεύει σε μια σεξιστική μπαλαφάρα όπως το Βοήθησε με Αγάπη μου, να συμμετέχει αβρόχοις ποσί σε πολυπρόσωπες ευρωπαϊκές συμπαραγωγές όπως το Sweet and Sour του Ζακ Μπαρατιέ, να μην έχει κανένα πρόβλημα σε crime κωμωδίες αλά «Κύριος και Κυρία Σμιθ», όπως το Σκότωσε με Γρήγορα, Κρυώνω του Φρντσέσκο Μαζέλι ή σπονδυλωτά, μοδάτα φληναφήματα όπως το Κουαρτέτο του Σεξ, και μετά να μας εκπλήσσει κοιτάζοντας νευρικά και φιλήδονα άσχετες ποστάλ στο Φάντασμα της Ελευθερίας του Μπουνιουέλ. 

Τα τελευταία 20 χρόνια υποχώρησε σταδιακά, φόρεσε τα υπερμεγέθη, σήμα κατατεθέν γυαλιά της, μάζεψε τα τιμητικά βραβεία της και αποσύρθηκε οριστικά από το προσκήνιο πριν από μια δεκαετία, όταν η νόσος Αλτσχάιμερ προχώρησε και η Μόνικα Βίτι σταμάτησε να θυμάται, αφήνοντας σ’ εμάς τις ωραιότερες αναμνήσεις για την αξιοθαύμαστη ομορφιά της, την εντυπωσιακή της συνεισφορά της στον ορισμό της μοντέρνας κινηματογραφικής ηρωίδας και τη συνολική εικόνα μιας αγέρωχης, διακριτικής και στοχαστικής γυναίκας.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Πάολο Ντι Πάολο: Ο πιο σπουδαίος φωτογράφος της Ρώμης την εποχή της «Ντόλτσε Βίτα»

Φωτογραφία / Πάολο Ντι Πάολο: Ο πιο σπουδαίος φωτογράφος της Ρώμης την εποχή της «Ντόλτσε Βίτα»

Μια μεγάλη έκθεση στη Ρώμη αποκαλύπτει τον «χαμένο κόσμο» του μεγάλου εικαστικού φωτογράφου, ο οποίος αφού τράβηξε μερικές από τις πιο εξαίσιες φωτογραφίες της «χρυσής ιταλικής εποχής», εγκατέλειψε για πάντα την κάμερά του εξαιτίας της επέλασης των παπαράτσι
Ζαν Μορό: η πασιονάρια του γαλλικού σινεμά

Σαν Σήμερα / Ζαν Μορό: η πασιονάρια του γαλλικού σινεμά

Η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός που έζησε με έμπνευση και ενέργεια για το παρόν και πέθανε σαν σήμερα το 2017, απεχθανόταν τις μελό αναδρομές στο παρελθόν, τις γενικές ερωτήσεις και την ανοησία γενικώς
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τελικά, είναι ο Τομ Ρίπλεϊ γκέι; 

Βιβλίο / Τελικά, είναι γκέι ο Τομ Ρίπλεϊ;

Το ερώτημα έχει τη σημασία του. Η δολοφονία του Ντίκι Γκρίνλιφ από τον Ρίπλεϊ, η πιο συγκλονιστική από τις πολλές δολοφονίες που διαπράττει σε βάθος χρόνου ο χαρακτήρας, είναι και η πιο περίπλοκη επειδή είναι συνυφασμένη με τη σεξουαλικότητά του.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Pulp Fiction / Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Ο Κόπολα πούλησε τα φημισμένα αμπέλια του και σκάρωσε ένα από τα ακριβότερα στοιχήματα στην ιστορία του σινεμά. Όμως, το Φεστιβάλ Καννών των auteurs και των κινηματογραφιστών αιχμής έχει τόση ανάγκη τους καταξιωμένους δημιουργούς μιας αλλοτινής εποχής;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιώργος Αρβανίτης: «Έλεγα "είμαι καλύτερος" και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Αρβανίτης: «Πείσμωνα για να γίνω ο καλύτερος και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Από μια νιότη γεμάτη αντιξοότητες, ο τροχός για εκείνον γύρισε, η ζωή του στράφηκε στο φως και έγινε βιβλίο. Η Ευρώπη τον ανακάλυψε από τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στις ιστορίες του πρωταγωνιστούν ο Φίνος, ο Μαστρογιάνι και ο Κουροσάβα. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας που ήταν «πάντα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος» είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Εμφύλιος πόλεμος

Οθόνες / «Εμφύλιος πόλεμος»: Μυθοπλαστική εικασία ή ρεαλιστικό σενάριο;

Με μια φιλμογραφία γεμάτη ζόμπι, κλώνους και αποκυήματα φαντασίας, αυτή είναι η λιγότερο αλληγορική ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ που επιλέγει να μην εξηγήσει τις αιτίες του διχασμού, επιμένει σε μια πολιτική ασάφεια και δεν κατονομάζει τον Τραμπ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Οθόνες / Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Το laugh track στις κωμικές σειρές αντιπροσώπευε την ψευδαίσθηση μιας κοινότητας, αλλά τώρα ακόμη κι αυτή η ψευδαίσθηση έχει χάσει τη λάμψη της. Καμία σειρά με γέλιο-κονσέρβα δεν έχει κερδίσει το βραβείο Emmy καλύτερης κωμωδίας εδώ και σχεδόν 20 χρόνια.
THE LIFO TEAM
Σάκης Καρπάς: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Οθόνες / Unboxholics: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Καθώς το «Μην ανοίγεις την πόρτα», το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Unboxholics, ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες, ο Σάκης Καρπάς μας μιλά για το δάσος και άλλα πράγματα που τους τρομάζουν, για αγαπημένες ταινίες και games τρόμου, αλλά και για την άδικη δαιμονοποίηση των gamers.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των 90s;

Pulp Fiction / Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των '90s;

Είναι η δεκαετία του '90 η καλύτερη όλων στο σινεμά; Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με την κριτικό και αρθρογράφο της LiFO Ειρήνη Γιαννάκη για τη δεκαετία που ξεκίνησε με το «Pretty Woman», το «Goodfellas», το «Χορεύοντας με τους λύκους» και το «Μόνος στο σπίτι» και έκλεισε με τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», την «Έκτη αίσθηση», το «Matrix» και το «Fight Club».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Ghostwatch»: H ταινία τρόμου που προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό

Οθόνες / «Ghostwatch»: Γιατί αυτή η ταινία τρόμου προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό το 1992;

H κυκλοφορία του «Late Night with the Devil» στους κινηματογράφους ξαναφέρνει στην επικαιρότητα μια πρωτοποριακή και πέρα για πέρα ανατριχιαστική δημιουργία του BBC, που προκάλεσε πανικό και ακραίες αντιδράσεις στη Βρετανία το 1992, οδηγώντας έναν νεαρό τηλεθεατή στην αυτοκτονία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Οθόνες / Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Ο διάσημος Ελληνογάλλος σκηνογράφος του Χόλιγουντ μιλά στη LiFO για την τέχνη του, για το «Independence Day», το «Dark City», το «Poor Things» και την «Barbie», και για τότε που ο Φίντσερ του ζήτησε να του σχεδιάσει έναν δονητή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Back to Black»: Aξίζει η κινηματογραφική βιογραφία της Έιμι Γουάινχαουζ

The Review / «Back to Black»: Είναι η ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ αντάξια του μύθου της;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος είδαν την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον μέχρι τέλους, επιβίωσαν και βρέθηκαν στο στούντιο της LiFO για να συζητήσουν για την εμπειρία τους και για τα στοιχεία που κάνουν καλή μια κινηματογραφική μουσική βιογραφία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ!»

Οθόνες / Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ»

Με αφορμή τον πολυσυζητημένο «Εμφύλιο Πόλεμο» του Άλεξ Γκάρλαντ, η Αμερικανίδα ηθοποιός συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τους ρόλους που την απελευθερώνουν, για την ανάγκη να υπάρχουν γυναίκες ηγέτιδες στην πολιτική, για τα πιο ιδιαίτερα σενάρια που έχουν πέσει στα χέρια της, όπως αυτό της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η Αστυγραφία πάει σινεμά

Οθόνες / Αστυγραφίες στην οθόνη: 24 ταινίες με πρωταγωνιστή την πόλη προβάλλονται στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης

Το πρόγραμμα που έχει καταρτιστεί σε συνεργασία με την Πινακοθήκη περιλαμβάνει 24 ταινίες, μεγάλου και μικρού μήκους, μυθοπλασίας αλλά και ντοκιμαντέρ, ελληνικές και ξένες, όπου πρωταγωνιστεί η πόλη αλλά και αναγνωρίσιμοι τύποι της ανθρωπογεωγραφίας και της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Οθόνες / Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Κάμπια Νύμφη Πεταλούδα» μίλησε στη LIFO για τον γραμμικό χρόνο, για την ανάγκη να δώσουμε φωνή στα ανείπωτα και για όσα κρύβονται πίσω από αυτόν τον ιδιαίτερο τίτλο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ