Κάρλα Σοφία Γκασκόν: Πώς μια ιστορική πρωτιά μετατράπηκε σε ιστορικό εφιάλτη

Κάρλα Σοφία Γκασκόν: Πώς μια ιστορική πρωτιά μετατράπηκε σε ιστορικό εφιάλτη Facebook Twitter
Αμέσως μετά την υποψηφιότητά της Κάρλα Σοφία Γκασκόν για το "Εμίλια Πέρεζ" αναδύθηκαν παντού μια σειρά από παλαιότερες ρατσιστικές, ισλαμοφοβικές και «αντι-woke» αναρτήσεις της, οι οποίες έχουν εκτροχιάσει την καμπάνια όχι μόνο για την δική της υποψηφιότητα αλλά και για τις υπόλοιπες της ταινίας
0


 

ΟΤΑΝ ΚΕΡΔΙΣΕ την υποψηφιότητα για το βραβείου καλύτερης ηθοποιού στα φετινά Όσκαρ για την ερμηνεία της στην παραγωγή του Netflix «Emilia Pérez», η Κάρλα Σοφία Γκασκόν δεν έγινε μόνο το πρώτο transgender άτομο που προτάθηκε για τέτοια διάκριση, αλλά αμέσως χρίστηκε ως το απόλυτο φαβορί για το βραβείο. βραβείο υποκριτικής, αλλά και το φαβορί. Με 13 υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων για καλύτερη ταινία, διεθνή ταινία και σκηνοθεσία, το φιλμ του Ζακ Οντιάρ έλαβε τις περισσότερες υποψηφιότητες από οποιαδήποτε άλλη ταινία φέτος. Παρότι επικρίθηκε από μέρος του LGBTQ κοινού για την απεικόνιση της τρανς εμπειρίας και από τους Μεξικανούς θεατές για ένα στερεοτυπικό πορτρέτο της χώρας τους, το «Emilia Pérez» φαινόταν να ταιριάζει γάντι στη σύγχρονη αντίληψη της Ακαδημίας Κινηματογράφου που τα τελευταία χρόνια ενισχύει τις κάθε είδους ιστορικές πρωτιές.

Όπως αποδείχθηκε όμως, η Γκασκόν δεν αποτελεί ακριβώς το υπόδειγμα προοδευτικής αντίληψης που το Netflix και πολλά μέλη της Ακαδημίας υπέθεσαν ότι θα ήταν. Αμέσως μετά την υποψηφιότητά της αναδύθηκαν παντού μια σειρά από παλαιότερες ρατσιστικές, ισλαμοφοβικές και «αντι-woke» αναρτήσεις της, οι οποίες έχουν εκτροχιάσει την καμπάνια όχι μόνο για την δική της υποψηφιότητα αλλά και για τις υπόλοιπες της ταινίας. Η ίδια ζήτησε άμεσα συγγνώμη για τα εν λόγω tweets (και αρνήθηκε ότι έγραψε ένα που «έκραζε» τη συμπρωταγωνίστριά της Σελένα Γκόμεζ), λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι στο παρελθόν είχε χρησιμοποιήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως «ημερολόγιο», ότι οι απόψεις της για τους μουσουλμάνους έχουν εξελιχθεί, ότι τα συναισθήματά της είχαν παρερμηνευτεί ή αποκοπεί από τα συμφραζόμενα και ότι λυπάται για κάθε πόνο που μπορεί να προκάλεσαν τα λόγια της.

Το να προϋποθέτουμε ότι οι τρανς γυναίκες και άνδρες είναι άτομα μονολιθικά στις απόψεις τους ή ανίκανα να έχουν συντηρητικές, αντιδραστικές ή μισαλλόδοξες απόψεις, είναι απλά παράλογο.

Υπαινίχθηκε επίσης επανειλημμένα ότι η ανάδυση των tweets ήταν μέρος μιας εκστρατείας συκοφάντησης εναντίον της και εναντίον της ταινίας. «Πιστεύω ότι έχω κριθεί», δήλωσε στο ισπανόφωνο CNN. «Με έχουν καταδικάσει και με έχουν θυσιάσει και με έχουν σταυρώσει και με έχουν λιθοβολήσει χωρίς δίκη και χωρίς τη δυνατότητα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου». Μετά από αυτή τη συνέντευξη, η οποία δεν είχε «επικυρωθεί» από το Netflix, η πλαρφόρμα φέρεται να έχει σχεδόν ακυρώσει την εκστρατεία υπέρ της βράβευσης της Γκασκόν. Σύμφωνα με το Hollywood Reporter, η ίδια δεν θα παρευρεθεί πλέον στα AFI Awards, στα Critics Choice Awards, στα Producers Guild Awards (στα οποία ήταν προγραμματισμένο να είναι παρουσιάστρια) και στο Santa Barbara Film Festival.

Το προφανές ερώτημα είναι γιατί το Netflix, με το εκτεταμένο προσωπικό που διαθέτει, δεν ασχολήθηκε με τις επίμαχες αναρτήσεις της Γκασκόν πολύ πριν ξεκινήσει η κούρσα για τα Όσκαρ. Και η απάντηση φαίνεται να είναι ότι απλά δεν το θεώρησαν απαραίτητο, πιστεύοντας ότι ως τρανς γυναίκα, η Γκασκόν θα όφειλε, όπως δήλωσε η ίδια εκ των υστέρων, να κατανοεί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μειονότητες και να μην στρέφεται εναντίον τους. Όμως το να είναι κανείς τρανς είναι ζήτημα προσωπικής ταυτότητας, όχι συστήματος πολιτικών πεποιθήσεων. Το να αγωνίζεται για το δικαίωμά του να ζήσει μια αυθεντική ζωή δεν μεταφράζεται αυτόματα σε συγκεκριμένη πολιτική θέση ή ιδεολογία. Κι από τη μεριά μας, το να προϋποθέτουμε ότι οι τρανς γυναίκες και άνδρες είναι άτομα μονολιθικά στις απόψεις τους ή ανίκανα να έχουν συντηρητικές, αντιδραστικές ή μισαλλόδοξες απόψεις, είναι απλά παράλογο.

Ένα από τα σλόγκαν της επιτροπής των Όσκαρ τα τελευταία χρόνια είναι η ανάδειξη ιστοριών που ασχολούνται μ’ «αυτό που υπάρχει ανάμεσα στις βεβαιότητες». Αν μη τι άλλο, η Γκασκόν έχει ήδη καταφέρει να εκθέσει αυτό που υπάρχει ανάμεσα στις σημερινές  μας «βεβαιότητες». Αν ήταν cisgender, θα είχε ίσως ήδη σπεύσει προς υπεράσπισή της ο «αντι-woke», συμπεριλαμβανομένων του Τραμπ και του Ίλον Μασκ, καταγγέλλοντας τους προοδευτικούς του Χόλιγουντ που «ακύρωσαν» μια καλλιτέχνιδα της οποίας το έργο μόλις είχαν τιμήσει επειδή εξέφρασε δημόσια απόψεις που θεωρούν ενοχλητικές. Αλλά οι συντηρητικές δυνάμεις έχουν συσπειρωθεί πολύ καλά γύρω από την τρανσφοβία για να συμβεί κάτι τέτοιο. Ούτε μπορούν να υποστηρίξουν με επιτυχία ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα των προγραμμάτων πολυμορφίας, ισότητας και ένταξης, τα οποία ο Τραμπ έχει βάλει στο στόχαστρο. Σε ένα από τα αμφιλεγόμενα tweets της, η ίδια η Γκασκόν αποδοκιμάζει τις αντίστοιχες πρωτοβουλίες της ίδιας της Ακαδημίας σε γλώσσα που ο Τραμπ θα επικροτούσε. Αναφερόμενη στην τελετή απονομής των Όσκαρ το 2021, έγραφε: «Όλο και περισσότερο τα #Όσκαρ μοιάζουν με τελετή για ανεξάρτητες ταινίες και ταινίες διαμαρτυρίας, δεν ήξερα αν παρακολουθούσα ένα αφροκορεάτικο φεστιβάλ, μια διαδήλωση του Black Lives Matter ή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας».

Εν τω μεταξύ, οι φιλελεύθεροι που πανηγύρισαν την υποψηφιότητά της και ήταν έτοιμοι να σηματοδοτήσουν την «ιστορική πρωτιά» της, πιάστηκαν στα πράσα. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι οι προσδοκίες γύρω από τέτοιες πρωτιές και ο καθαγιασμός τους δέχθηκαν σοβαρό πλήγμα. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στην ανάδειξη μιας θετικής αφήγησης για την ανεκτικότητα και την ποικιλομορφία, αλλά όποιος το επιχειρεί θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η αφήγηση ταιριάζει γάντι στο υποκείμενο. Προς το παρόν, η πιο απρόβλεπτη κούρσα για τα Όσκαρ στην πρόσφατη μνήμη θα συνεχίσει να «υπάρχει ανάμεσα στις βεβαιότητες». Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι μετά το «σκάνδαλο» της Γκασκόν είναι ότι το ότι επειδή ένα άτομο είναι κάτι δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι και κάτι άλλο. Και επίσης ότι, καλώς ή κακώς, κανείς δεν πρέπει να χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως «ημερολόγιο».

Με στοιχεία από The Los Angeles Times

Οθόνες
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ