ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ φορά που η Γαλλίδα σεναριογράφος και σκηνοθέτις Λουσίλ Χατζιχαλίλοβιτς επιλέγει μαγικές ιστορίες και ασυνήθιστες φιλίες για να υποβάλλει τον θεατή σε μια ιδιότυπη κινηματογραφική ατμόσφαιρα, αντί να προσεγγίσει ορθόδοξα ή ρεαλιστικά τους χαρακτήρες της – το έκανε θαυμαστά στην καλύτερη ταινία της, το υγρό και παραμυθένιο Evolution, με τον νεαρό Νικολά που βρήκε τον αστερία και την Στέλλα, τη νοσοκόμα που του χάρισε την ελευθερία του.
Ο στόχος της ταινίας είναι να ντύσει με μια ευδιάκριτη ταυτότητα ένα εύθραυστο πλάσμα που τη χρειάζεται και ενίοτε έχει το θράσος να την απαιτεί, φτάνοντας στα άκρα για να την κατακτήσει.
Στον Πύργο από Πάγο (La Tour de Glace), η έφηβη ορφανή Ζαν δεν ανήκει πουθενά και η περιπλάνηση της στον χριστουγεννιάτικο εφιάλτη της μοναξιάς της, κάπου στις γαλλικές Άλπεις στη δεκαετία του '70, σαν από θαύμα (αφού γλιτώνει και από ένα παρακινδυνευμένο οτοστόπ) τη βγάζει στα πλατό μιας κινηματογραφικής μεταφοράς της Βασίλισσας του Χιονιού του Άντερσεν, με πρωταγωνίστρια τη φημισμένη, αινιγματική Κριστίνα βαν ντερ Μπεργκ, αφού πρώτα υιοθετεί το όνομα Μπιάνκα από μια κοπέλα που έχασε μπροστά της τη λευκή τσάντα της.
Παρεισφρέει δειλά σε έναν εκτυφλωτικά πάλλευκο κόσμο κλέβοντας ένα στολίδι από το άσπιλο φόρεμα της ηρωίδας αλλά γίνεται αντιληπτή και, από επιμονή και συγκυρία, μπαίνει ως κομπάρσος και αντικαταστάτρια στο καστ. Αντιμέτωπη με την γρανιτένια, ανέκφραστη Κριστίνα, τη βαριά της σκιά και τον σκοτεινό μύθο που υποδύεται με τρόπο αξεδιάλυτο από τον πραγματικό χαρακτήρα της, η Ζαν/Μπιάνκα δεν χάνει την ευκαιρία να γλιστρήσει σε μια πρισματική παράλληλη πραγματικότητα και να αναμετρηθεί με ένα άπιαστο είδωλο, σα να πασχίζει να δώσει διαστάσεις σε μια φιγούρα του φανταστικού.
Ο στόχος της ταινίας είναι να ντύσει με μια ευδιάκριτη ταυτότητα ένα εύθραυστο πλάσμα που τη χρειάζεται και ενίοτε έχει το θράσος να την απαιτεί, φτάνοντας στα άκρα για να την κατακτήσει, αλλά η πρόθεση της Χατζιχαλίλοβιτς παραμένει, από το αργό ξεκίνημα ως το θραυσματικό φινάλε, να σπάσει αθόρυβα την ψευδαίσθηση του παραμυθιού, δημιουργώντας μια τεράστια, παγωμένη φιλμική επιφάνεια με στραφταλιστές αντανακλάσεις και κενή ψυχή, όπως ακριβώς είναι στην ουσία της η snow queen.
Το βλέμμα πολύ εύκολα ξεφεύγει από την απελπισία της Ζαν στο μυστήριο που εκπέμπει η μυθιστορηματική καλλονή Μαριόν Κοτιγιάρ, η οποία καταφέρνει να γλιστρά από τον τραυματισμένο οίκτο στην απόλυτη μοχθηρία, σαν έξοχο γλυπτό έτοιμο να ραγίσει σε χίλια κομμάτια και να πληγώσει θανάσιμα όποιους την πλησιάζουν παραπάνω απ' όσο τους επιτρέπει.
