Το «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη είναι η καλύτερη ελληνική τηλεοπτική σειρά της τελευταίας δεκαπενταετίας. Αυτό είναι μια προσωπική άποψη, την οποία συμμερίζεται πολύς κόσμος – κι άλλος τόσος διαφωνεί, με ή χωρίς επιχειρήματα. Γράφαμε πριν από περίπου έναν χρόνο ότι ελπίζαμε η σειρά να είναι πραγματικά καλή, να ανοίξει δρόμους, να καταφέρει να ενταχθεί στον κατάλογο του Netflix, να αναζωογονήσει ουσιαστικά την τηλεοπτική μυθοπλασία και να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον ενός κοινού που δήλωνε εδώ και χρόνια εμφατικά ότι «δεν έχει καν τηλεόραση στο σπίτι» – στους μήνες που μεσολάβησαν τα πέτυχε όλα αυτά.
Φτάνοντας στο Boiler, το γνωστό μπαρ στο στενό της Βλαχάβα στο Μοναστηράκι, σκεφτόμουν ότι τις άλλες δύο φορές που ο Παπακαλιάτης είχε συνεχίσει ένα τηλεοπτικό του σενάριο, εξελίσσοντάς το για δεύτερη χρονιά, στο «Κλείσε τα μάτια» και στο «Δυο μέρες μόνο» δηλαδή, ο δεύτερος κύκλος ήταν αν όχι καλύτερος, τότε σίγουρα πιο σύνθετος, πιο φιλόδοξος και πιο σκοτεινός από τον πρώτο. «Εδώ να δεις τι γίνεται! Θα δούμε όμως και μερικά πολύ φωτεινά πράγματα», θα μου επιβεβαιώσει ο ίδιος.
Τώρα, βέβαια, μιλάμε για κάτι ολότελα διαφορετικό, για σειρά που φέρει ήδη τη βούλα του Netflix, για μια ιστορία εξαρχής γραμμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να αναπτυχθεί σε τουλάχιστον δύο κύκλους, όπως μου περιέγραφε στην περσινή του συνέντευξη στη LiFO, με τις προσδοκίες όλων να είναι στον Θεό μετά το cliffhanger του Δεκεμβρίου. «Aν ο πρώτος κύκλος αφορούσε τις πράξεις των ηρώων, ο δεύτερος τούς φέρνει αντιμέτωπους με τις συνέπειες των πράξεών τους».
Το επιβλητικό κτίριο του Ιωάννη Δεσποτόπουλου έχει υποδεχθεί το συνεργείο και τους συντελεστές της σειράς για μερικές πολύ σύνθετες τεχνικά σκηνές που περιλαμβάνουν πλήρη συμφωνική ορχήστρα με πάνω από τριάντα μουσικούς, και πάνω από πενήντα extras στο κοινό. Από την underground, urban φάση του Boiler στην μπάουχαους μεγαλοπρέπεια και την ανοιχτωσιά του Ωδείου, σκέφτομαι.
«Δεν έχω προλάβει να συνειδητοποιήσω τι έχει συμβεί», αρχίζει να μου λέει. Με το που παρέδωσα τον πρώτο κύκλο μπήκα σε όλη τη διαδικασία του promo. Όταν πήρε τη σειρά το Netflix, εγώ έπρεπε να ταξιδέψω στο Λος Άντζελες, όπου όλα ήταν πολύ ωραία, πολύ εντυπωσιακά, αλλά επειδή εγώ παράλληλα έγραφα και το μυαλό μου ήταν στον δεύτερο κύκλο, δεν πρόλαβα να το ευχαριστηθώ. Μόλις γύρισα, ξεκίνησα προετοιμασία παραγωγής και μετά γύρισμα. Έχουμε, βέβαια, ένα πολύ καλό μπάτζετ, που μας δίνει χρόνο, αλλά δεν είναι το μπάτζετ του εξωτερικού, οπότε, για να διατηρούμε αυτά τα στάνταρ παραγωγής, τρέχουν όλοι επί δύο και επί τρία, κι εγώ επί πέντε και επί δέκα».
Πρώτο βασικό στοιχείο που θα καθορίσει την εξέλιξη της δράσης στη νέα σεζόν είναι το μοίρασμά της σε Παξούς και Αθήνα. Το καστ επιστρέφει σύσσωμο, αλλά μοιρασμένο ανάμεσα στα δύο locations, καθώς μετά τη δολοφονία του Χαράλαμπου (Γιάννης Τσορτέκης), ο Ορέστης (Χριστόφορος Παπακαλιάτης), η Αλεξάνδρα (Στεφανία Γουλιώτη), ο Αντώνης (Ορέστης Χαλκιάς) και η Κλέλια (Κλέλια Ανδριολάτου) έχουν φύγει από το νησί, ξεκινώντας μια νέα ζωή στην πρωτεύουσα (ή επιστρέφοντας σε μια παλιά;). Η Χάρις (Χάρις Αλεξίου), η Μαρία (Μαρία Καβογιάννη) και ο Σπύρος (Γιώργος Μπένος), ο Φάνης (Φάνης Μουρατίδης), η Σοφία (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου) και ο Μιχάλης (Αντίνοος Αλμπάνης) έχουν μείνει στους Παξούς, όμως οι εξελίξεις και οι ανατροπές θα είναι καταιγιστικές. Ένα έγκλημα σε μια τόσο μικρή κοινωνία δεν μπορεί να μένει θαμμένο για πολύ καιρό. Ο εξαιρετικός θεατρικός ηθοποιός Κώστας Μπερικόπουλος είναι η ηχηρή προσθήκη στην τόσο προσεκτικά επιλεγμένη ομάδα των ηθοποιών που επιστράτευσε ο Παπακαλιάτης σε αυτό του το εγχείρημα.
Ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου θα είναι «Μαμά» και αφηγήτρια θα είναι η Σοφία, μια και είναι η μητέρα που μαθαίνει πως το παιδί της σκότωσε έναν άνθρωπο. Όλο το επεισόδιο περιστρέφεται γύρω από τον ρόλο της μάνας και πώς διαχειρίζεται το γεγονός αυτό, ενώ παράλληλα βλέπουμε την Αλεξάνδρα που ετοιμάζεται να γίνει και αυτή μάνα.
Το πρώτο επεισόδιο θα είναι μεγάλο σε διάρκεια, σχεδόν σαν ταινία, και εξελίσσεται σε δύο χρόνους με όλους τους ήρωες να προσπαθούν να διαχειριστούν τις επιπτώσεις του φόνου. Το concept της αφήγησης κάθε επεισοδίου από την οπτική ενός από τους ήρωες, ένα από τα πιο λειτουργικά χαρακτηριστικά που απογείωσαν τη σειρά, διατηρείται και εδώ.
Το γύρισμα στο Boiler έχει ξεκινήσει από νωρίς το απόγευμα με μια ανατριχιαστική σκηνή τρομερής έντασης όπου συμμετέχει και ο Τσορτέκης –δεν θα αποκαλύψω το παραμικρό– και πρόκειται να διαρκέσει μέχρι αργά, μετά τα μεσάνυχτα. Ο Χριστόφορος μου δείχνει χαρούμενος το υλικό και μου εξηγεί πως οι δυσκολίες φέτος είναι αυξημένες, καθώς απαιτούνται γυρίσματα σε πολλές διαφορετικές τοποθεσίες, εσωτερικές και εξωτερικές, σε μια Αθήνα που βράζει από τη ζέστη και τον αυξημένο τουρισμό.
Μόνο την τρέχουσα εβδομάδα, το όρντινο περιλαμβάνει γυρίσματα σε Μεταξουργείο, Κυψέλη, Φιλοπάππου και Λαύριο – σε κάποιες περιπτώσεις σε διαφορετικά locations μέσα στην ίδια μέρα. Το πλάνο είναι να γυριστούν τα τέσσερα πρώτα επεισόδια στο διάστημα από το Απρίλιο ως τον Ιούλιο, να ολοκληρώσει παράλληλα τη συγγραφή του σεναρίου των επόμενων επεισοδίων και να επιστρέψουν στο σετ των Παξών από το φθινόπωρο.
Οκτώ με δέκα ώρες γυρίσματος για καθαρό τηλεοπτικό χρόνο διάρκειας πέντε λεπτών κατά μέσο όρο: αυτή η διαπίστωση που μου επιβεβαιώνουν οι άνθρωποι του συνεργείου είναι ενδεικτική τόσο του μεγέθους της παραγωγής όσο και της τελειομανίας του δημιουργού της. Το κλισέ που κάνει λόγο για «κινηματογραφικά στάνταρ παραγωγής» μάλλον αδικεί το «Maestro», καθώς, δυστυχώς, οι περισσότερες εγχώριες κινηματογραφικές παραγωγές γυρίζονται με πολύ πιο περιορισμένα μέσα και πόρους.
Καταρχάς, πολλές σκηνές εδώ (όπως αυτές που παρακολουθώ στο Boiler) γυρίζονται με δικάμερο, πράγμα όχι συχνό στα εγχώρια δρώμενα, αλλά συναρπαστικό να το παρακολουθείς. Έτσι το υλικό που συλλέγεται από τα διαφορετικά καδραρίσματα και μπορεί να αξιοποιηθεί με πολλούς τρόπους στο μοντάζ είναι περισσότερο.
Επεισόδιο 3, σκηνή 24, λήψη πρώτη: Ένα one man show του Ορέστη Χαλκιά. Ο νεαρός ηθοποιός που έγινε το νέο it boy μετά τον πρώτο κύκλο ακολουθεί το μουσικό του πάθος στην Αθήνα και εδώ τον παρακολουθούμε να τραγουδά σε ένα live το «No Surprises» των Radiohead, μετά τη viral ερμηνεία του στο «Τυχερό Αστέρι» του Κωνσταντίνου Βήτα, σε μία από τις πιο δυνατές και αξέχαστες σκηνές που έχουμε δει ποτέ στην ελληνική τηλεόραση.
Μεγάλη χαρά για τον Χριστόφορο, που ως γνωστόν επιμελείται προσωπικά τη μουσική που ντύνει τις δουλειές του, που αγαπά τρομερά το βρετανικό γκρουπ και κατάφερε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα για official cover του θρυλικού τραγουδιού από τον δίσκο «Ok Computer» του 1997. Άλλωστε, οι πρώτες εντυπώσεις από τη σειρά στο περσινό τρέιλερ είχαν δοθεί με μουσικό χαλί το «Creep», διασκευασμένο επίσης από την Kid Moxie.
«Το έχω πολύ ζεστά και γλυκά στην καρδιά μου το “No Surprises”, είναι ένα κομμάτι που καθόρισε τη γενιά μου και το έχω χρησιμοποιήσει ως soundtrack ξανά στο παρελθόν. Αλλά αυτήν τη φορά θα το τραγουδήσει ο Ορέστης, μαζί με το “Drew” των Goldfrapp».
Η σκηνή είναι σύνθετη, διαθέτει φουλ μπάντα, τους Part of the Theory, και πολλούς extras, πιτσιρίκια, ως επί το πλείστον clubkids, η ζέστη στον κλειστό χώρο του Boiler είναι αισθητή, κι ας έχει βραδιάσει, τα takes είναι αλλεπάλληλα, κι εγώ παρακολουθώ την ερμηνεία του Ορέστη Χαλκιά στο μόνιτορ που έχει στηθεί στο στενό έξω από το μαγαζί. Κάποια στιγμή περνά και ο Νίκος Περάκης και ανταλλάσσει μερικές ζεστές κουβέντες με τον Παπακαλιάτη.
Η παραγωγή φροντίζει να είναι «διακριτική», καταφέρνοντας να διατηρήσει την ησυχία της σε ένα τόσο κεντρικό σημείο. Λίγο αργότερα θα ακολουθήσουν σκηνές με την Κλέλια Ανδριολάτου και τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου που υποδύεται τη μητέρα της. Η νύχτα προβλέπεται μακρά.
«Είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί το “Maestro”», θα μου πει ο Ορέστης Χαλκιάς σε κάποιο διάλειμμα του γυρίσματος. Είναι κουρασμένος, αλλά τρομερά ενθουσιασμένος από την παράλληλη εξέλιξη των γυρισμάτων και την προετοιμασία του για τον πρώτο πρωταγωνιστικό του ρόλο στην Επίδαυρο με τον Ιππόλυτο του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου (σ.σ. η συνάντηση έγινε πριν από την πρεμιέρα).
«Θέλω να βρίσκομαι συνέχεια σε αυτό το σετ, περνάω υπέροχα, τους αγαπώ όλους και νομίζω πως με αγαπάνε κι αυτοί. Πάντα με χαμόγελο είμαι. Προφανώς στον πρώτο κύκλο η ομορφιά των Παξών και του ελληνικού καλοκαιριού έδιναν ένα φως. Σ’ αυτήν τη σεζόν το πράγμα όντως σκοτεινιάζει. Ο Αντώνης δεν περνάει εύκολα. Έχει φύγει σχεδόν κατατρεγμένος για να γλιτώσει από αυτό που έχει ζήσει, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να επιβιώσεις από κάτι τέτοιο χωρίς ουλές. Κάποια στιγμή αυτός ο φόνος θα πρέπει να ερευνηθεί. Έχουμε τεράστια αγωνία, αλλά δεν φοβάμαι τις υψηλές προσδοκίες γιατί τις έχουμε κι εμείς από τον ίδιο μας τον εαυτό. Θέλουμε να κάνουμε κάτι που θα είναι ακόμα καλύτερο, δουλεύουμε προς αυτή την κατεύθυνση και πρώτος ο Χριστόφορος, κάτω από τις μεγάλες φτερούγες του οποίου βρισκόμαστε όλοι. Τον εμπιστευόμαστε απόλυτα».
Ως «μια πολύ δημιουργική, φωτεινή και διασκεδαστική τρέλα» περιγράφει η Κλέλια Ανδριολάτου τη σεζόν που πέρασε – την πετυχαίνω μόλις έχει φτάσει για τις βραδινές σκηνές της, προτού ετοιμαστεί. «Ξεκίνησε με τη δεύτερη σεζόν του Μοτέλ στο Θέατρο Τέχνης, ακολούθησαν οι Πεταλούδες στο στομάχι του Κωνσταντίνου Ρήγου, τώρα επιστρέφουμε στο “Maestro”. Ανυπομονώ να δω αυτά που γυρίζουμε. Τα απόνερα του φόνου είναι εδώ, και πρέπει να δούμε πώς αντιδρά ο κάθε χαρακτήρας μετά από αυτό το συμβάν. Η Κλέλια έχει έγνοια τον αδερφό της και προσπαθεί να τον στηρίξει, να τον φροντίσει, αυτό είναι το βασικό της μέλημα. Ταυτόχρονα, πρέπει να διαχειριστεί τη σχέση της με το αγόρι της και την απόρριψη που λαμβάνει από τον Ορέστη. Είναι σε μια φάση που θα δοκιμάσει τα όριά της στην Αθήνα, είναι η πρώτη φορά που γνωρίζει νέο κόσμο, ζει τελείως καινούργια πράγματα, ενηλικιώνεται».
«Εντάξει, είναι τρομερή επιτυχία και πολύ τιμητικό για την Ελλάδα να προβάλλεται η σειρά σε όλο τον κόσμο – εκτός Ρωσίας και Κίνας βέβαια! Έχει ανοίξει ο δρόμος συνολικά για το ελληνικό content, για να έχει μια καλύτερη τύχη. Υπάρχουν σπουδαίοι Έλληνες δημιουργοί», σχολιάζει ο Στέλιος Κοτιώνης της Foss Productions, παραγωγός του «Maestro» (αλλά και του επερχόμενου «Milky Way» του Βασίλη Κεκάτου), τον οποίο συναντώ στο σετ λίγο προτού αποχωρήσω. «Ως θεατής, θα ήθελα να διαλευκανθεί η υπόθεση και να δω πώς εξελίσσονται οι ζωές των ηρώων. Ακόμα και ως ατύχημα που ήταν, ένα τέτοιο συμβάν σού αλλάζει τη ζωή. Σε αγριεύει, ενηλικιώνεσαι άγαρμπα».
Δύο εβδομάδες αργότερα βρίσκομαι στο Ωδείο Αθηνών που φιλοξενεί για ένα τριήμερο τα γυρίσματα. Είναι το μέρος όπου διδάσκει πλέον ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Παπακαλιάτης και στο οποίο θα βρεθεί για μουσικές σπουδές η Κλέλια. Το επιβλητικό κτίριο του Ιωάννη Δεσποτόπουλου έχει υποδεχθεί το συνεργείο και τους συντελεστές της σειράς για μερικές πολύ σύνθετες τεχνικά σκηνές που περιλαμβάνουν πλήρη συμφωνική ορχήστρα με πάνω από τριάντα μουσικούς, και πάνω από πενήντα extras στο κοινό. Από την underground, urban φάση του Boiler στην μπάουχαους μεγαλοπρέπεια και την ανοιχτωσιά του Ωδείου, σκέφτομαι.
Φτάνω μερικές στιγμές προτού ολοκληρωθεί η σκηνή της πρόβας. Στη συνέχεια ξεκινά η προετοιμασία της σκηνής μιας συναυλίας των μουσικών που διευθύνει ο χαρακτήρας του Ορέστη. Η εμφάνιση της Κλέλιας είναι σαφές ότι θα πυροδοτήσει τις εξελίξεις. Οι μουσικοί αλλάζουν ρούχα, ο φωτισμός γίνεται συναυλιακός, οι extras τοποθετούνται στις κερκίδες της μεγάλης αίθουσας, η κάμερα αλλάζει διαρκώς θέσεις πάνω σε dolly.
Οι επόμενες τρεις ώρες περνούν με την προετοιμασία, το στήσιμο, την πρόβα και το γύρισμα αυτής της σκηνής διάρκειας μόλις μερικών δευτερολέπτων, που δεν διαθέτει καθόλου διάλογο. «Ωραία, πάμε να το γυρίσουμε;» ακούγεται η φωνή του Χριστόφορου κάποια στιγμή. Είναι τρομερά εξαντλημένος, σήμερα είναι για εκείνον μία από τις δύσκολες ημέρες, καθώς βρίσκεται μπροστά και πίσω από την κάμερα, ερμηνεύοντας και σκηνοθετώντας. Έπειτα από κάθε λήψη τρέχει στο μόνιτορ να δει το υλικό και επιστρέφει στη θέση του, όμως αυτόματα η εξάντληση εξαφανίζεται μόλις ξεκινούν να γράφουν οι κάμερες. «Πάμε τώρα για κοντινά και λεπτομέρειες».
Ο νέος κύκλος του «Maestro», σε σενάριο και σκηνοθεσία Χριστόφορου Παπακαλιάτη, αναμένεται να προβληθεί το 2024 στο Mega και το Netflix.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
