Το μικρό χωριό του Ισημερινού που κατασκευάζει τα αυθεντικά panama hats, ηττήθηκε από τις απομιμήσεις

Το panama hat θεωρείται η ποίηση των καπέλων, ένα μικρό διακριτικό, αλλά ξεκάθαρο σύμβολο αναμφισβήτητα κομψού στιλ για άνδρες και γυναίκες. Μια υπογράμμιση της παρουσίας του κατόχου του με τον πιο φίνο τρόπο. Είναι δε τα καπέλα με τη μεγαλύτερη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη: από τον Σον Κόνερι και τον Άντονι Χόπκινς, μέχρι τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, όλοι έχουν μία εμβληματική σκηνή, ένα καρέ γοητείας, φορώντας ένα panama hat. 

Μόνο που το θρυλικό καπέλο περνά δύσκολες στιγμές. Τα αυθεντικά panama hats κατασκευάζονται σε ένα μικρό χωριουδάκι στο Εκουαδόρ και - ναι - είναι ακριβά. H τιμή ενός χειροποίητου καπέλου μπορεί να κυμαίνεται από τα 50 δολάρια και να φτάνει τα 200, ανάλογα με τις απαιτήσεις του πελάτη ή της εταιρείας που τα διακινεί στην παγκόσμια αγορά. 

Η κρίση βέβαια πάει μερικά χρόνια πίσω και ήταν και ο λόγος που το 2012 η Unesco είχε εντάξει τα panama hats στη λίστα με τα προστατευόμενα πολιτισμικά προϊόντα, με το επιχείρημα ότι η κατασκευή τους είναι μία τέχνη με μυστικά που περνάνε από γενιά σε γενιά.

Facebook Twitter

Αυτό ακριβώς το "τσιμπημένο" κόστος ήταν και ο λόγος, που όπως πλέον καταγγέλλουν οι τεχνίτες, τα panama hats έπεσαν "θύμα" απανωτών αντιγραφών, κυρίως από κινέζικες και κορεάτικες εταιρείες και πλέον πωλούνται προς 5 ή 8 δολάρια το κομμάτι. Είναι, όμως, απομιμήσεις. Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτό. Οι απομιμήσεις έχουν φέρει οικονομικό μαρασμό στο χωριό του Εκουαδόρ, που συνολικά βγάζει 50.000 δολάρια από τη χειροποίητη παραγωγή καπέλων.  

Η κρίση βέβαια πάει μερικά χρόνια πίσω και ήταν και ο λόγος που το 2012 η Unesco είχε εντάξει τα panama hats στη λίστα με τα προστατευόμενα πολιτισμικά προϊόντα, με το επιχείρημα ότι η κατασκευή τους είναι μία τέχνη με μυστικά που περνάνε από γενιά σε γενιά. 

Ωστόσο, ούτε αυτό βοήθησε, καθώς ο ανταγωνισμός της κινεζικής βιομηχανίας αποδείχθηκε πανίσχυρος και τώρα, όπως δήλωσαν και σε σχετικό ρεπορτάζ του BBC κάποιοι από τους τελευταίους ιδιοκτήτες βιοτεχνιών σε λίγο καιρό θα αναγκαστούν να κλείσουν, μη μπορώντας να αντεπιτεθούν ούτε σε επίπεδο μαζικής παραγωγής, αλλά ούτε και σε ό,τι αφορά τις τιμές.