Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η Ελένη Ράντου αφηγείται τη ζωή της στη LIFO

Γεννήθηκε στο Αιγάλεω, μένει στον Χολαργό. Πιστεύει πως όσο καλά αντανακλαστικά έχει στο θέατρο, τόσο κακά έχει στις σχέσεις της.
Οι ηθοποιοί δεν είμαστε μόνοι μας. Είμαστε ό,τι νομίζουν οι άλλοι πως είμαστε. Από κει και πέρα μπερδεύεσαι. Δεν ξέρεις τι αρέσει στους άλλους και τι αρέσει σε σένα. Φωτο: Χρήστος Σαρρής / LIFO

Μεγάλωσα στο Αιγάλεω. Ήταν μια εργατική συνοικία, με όλα τα καλά της γειτονιάς, με παιδιά που παίζανε στους δρόμους, με σχολείο που ήταν έτοιμο να πέσει και δεν μας αφήνανε να βγούμε στο προαύλιο, γιατί θα μας πλάκωνε το υπόστεγο.

 

• Τέλειωσα τη Γαλλική Φιλολογία με την πρώτη. Η ορκωμοσία μου έγινε το πρωί και το βράδυ είχα πρεμιέρα στη Στρίγγλα που έγινε αρνάκι στο Εθνικό. Μπορώ να πω ότι στη Γαλλική ψιλοξέχασα και τα γαλλικά που ήξερα. Έπληξα. Σε αντίθεση με το θέατρο, που πήγα να το κάνω για πλάκα και είδα ότι έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

 

• Στο Εθνικό ήμουν αλεξιπτωτίστρια, ένα ούφο. Μου ήταν αδιανόητο ότι θα ήμασταν σε ένα κτίριο με ένα κίτρινο φωτάκι απέξω. Ξέρεις, μπαίνανε πολλοί φαντάροι, γιατί νομίζανε ότι ήταν μπουρδέλο, εμείς ήμασταν με τα κορμάκια του χορού και με τα σπαθιά και εκείνοι μας ρωτούσαν πόσο πάει. Γινόταν δουλειά στο Εθνικό, υπήρχε μεράκι, αλλά πολλά τα κατάλαβα αργότερα. Την ώρα που τα ζούσα ήταν λίγο περίεργα: δεν είχα φανταστεί ότι θα έκανα αυτοσχεδιασμό με θέμα το σκουλήκι!

 

Με καταπίεζε αφόρητα το να πρέπει να κάνω την ωραία. Ακόμα και τώρα, αν υπάρχει ρόλος που πρέπει να 'μαι και γκόμενα με σκοτώνει που πρέπει να φοράω τακούνια δέκα ώρες την ημέρα. Δεν έχω αυτό τον ναρκισσισμό, έχω έναν χειρότερο, να θέλω να είμαι σπουδαία και χρήσιμη.

 

• Από το Εθνικό ακόμα άρχισα την τηλεόραση. Στο πρώτο έτος της σχολής έγινε μια ακρόαση από τον Βασίλη Γεωργιάδη, έναν συγκλονιστικό σκηνοθέτη, που είχε κάνει τα Κόκκινα Φανάρια, ο οποίος με διάλεξε να παίξω σε ένα σίριαλ, το «Ουράνιο Τόξο». Έκανα μια κοπέλα είδωλο της νεολαίας μέσα σε drugs και παρέες περίεργες. Είχε κι ένα ηρωικό φινάλε: έπαιρνε μια μηχανή χιλιάρα και πήγαινε να γνωρίσει τον κόσμο. Ήταν ένας Τζέιμς Ντιν θηλυκός. Η κουρσάρα! Για κάποιον ανεξήγητο λόγο και το σίριαλ έκανα και δεν με έδιωξαν από το Εθνικό. Τους επόμενους που δούλεψαν τους έδιωξαν. Δεν ξέρω γιατί. Τι κωλοφαρδία ήταν αυτή!

 

• Θεατρικά, μέχρι να φτιάξω δικό μου θίασο, ένιωθα ξένη κι ανεπιθύμητη ως προς τον τρόπο δουλειάς: στο Εθνικό, με θιάσους που συνεργάστηκα αργότερα. Mάθαινα, αλλά πάντα ήμουν ξένη. Ως κωμικός είχα ένα τεράστιο πρόβλημα: μέχρι και πριν από 20 χρόνια, το να είσαι κωμικός -νέα και νόστιμη- σήμαινε ότι παίζεις τις γκομενίτσες με το μίνι, ότι δείχνεις μπουτάκια. Ήταν περισσότερο θέμα εμφάνισης. Με καταπίεζε αφόρητα το να πρέπει να κάνω την ωραία. Ακόμα και τώρα, αν υπάρχει ρόλος που πρέπει να 'μαι και γκόμενα με σκοτώνει που πρέπει να φοράω τακούνια δέκα ώρες την ημέρα. Δεν έχω αυτό τον ναρκισσισμό, έχω έναν χειρότερο, να θέλω να είμαι σπουδαία και χρήσιμη.

 

Καπνίζω δυο πακέτα τσιγάρα την ημέρα. Καλά θα κάνω να το κόψω, αλλά θέλω να το αποφασίσω μόνη μου. Νιώθω ότι οι Αμερικανοί έχουν τις δικές τους νευρώσεις και πρέπει όλος ο πλανήτης να τις αποκτήσει. Φωτο: Χρήστος Σαρρής / LIFO
Καπνίζω δυο πακέτα τσιγάρα την ημέρα. Καλά θα κάνω να το κόψω, αλλά θέλω να το αποφασίσω μόνη μου. Νιώθω ότι οι Αμερικανοί έχουν τις δικές τους νευρώσεις και πρέπει όλος ο πλανήτης να τις αποκτήσει. Φωτο: Χρήστος Σαρρής / LIFO

 

• Σε αυτήν τη φάση της ζωής μου ξέρω πολύ λιγότερα πράγματα από όταν ήμουν 18 χρόνων. Τότε ήξερα τι ήθελα και ήξερα ότι έχω εισπράξει πολλή απόρριψη κι αυτό ήταν ένα όπλο μου. Ένα δεύτερο παιδί τρώει την απόρριψη του ότι έρχεται δεύτερο. Δεν υπάρχει κανένας ενθουσιασμός - από 'κει και πέρα συνέβη να μην είμαι και πολύ ευπαρουσίαστη ως παιδάκι. Για κάποιον λόγο, που μπορεί να ήταν προσωπικός, ένιωσα ανεπιθύμητη. Αυτό ήταν ένα βασικό όπλο για πολλά πράγματα: από τον θυμό μου μέχρι τα κόκκινα μαλλιά μου. Έτσι έφτιαχνα θεωρίες, ότι κάποιοι χώροι μού είναι ανεπιθύμητοι, ενώ ουσιαστικά ήθελα πολύ να 'μαι μέσα σε αυτούς.

 

• Κοιτώντας πίσω, διάλεξα ένα επάγγελμα που θα πάλευα να γίνω αρεστή και επιθυμητή. Η γνώμη των έξω είναι το μεγάλο μου όπλο και η μεγάλη αλυσίδα που με δένει στον λαιμό. Οι ηθοποιοί δεν είμαστε μόνοι μας. Είμαστε ό,τι νομίζουν οι άλλοι πως είμαστε. Από κει και πέρα μπερδεύεσαι. Δεν ξέρεις τι αρέσει στους άλλους και τι αρέσει σε σένα. Δεν ξέρω αν μου αρέσει πλέον το «Κωνσταντίνου και Ελένης» ή απλώς αρέσει πολύ στον κόσμο. Πού να ξέρω; Εγώ το μόνο που αναπολώ ήταν ότι πέρασα ωραία. Όλο το υπόλοιπο το 'χει φτιάξει ένας κόσμος. Πού να ξέρω αν είναι καλό;

 

• Στο «Κωνσταντίνου και Ελένης» δεν υπήρχε μέρα που να μην κλαίγαμε για τρεις ώρες από τα γέλια. Δεν ήταν καμία καλλιτεχνική προσπάθεια. Καμιά φορά λες: «Κοίτα τώρα, κάνω δουλειές για τις οποίες ματώνω και δεν υπάρχει το ένα χιλιοστό της αποδοχής που είχα γι' αυτό το πράγμα, το οποίο δεν με κούρασε καθόλου».

 

• Όσο καλά αντανακλαστικά έχω στο θέατρο, τόσο κακά έχω στις σχέσεις μου.

 

Ζούσαμε όλο αυτό το υλιστικό πράγμα, που τα πάντα ήταν χρήμα. Ε, στο τελείωμα αυτού του τρόπου ζωής σού λένε ότι τέλειωσε και το χρήμα. Είναι τέλος εποχής. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Είναι σαν να μου λες ότι θα βγει ένα κόμμα που θα λύσει το θέμα με το λιώσιμο των πάγων στους πόλους. Θα μείνουμε ωραίοι παρατηρητές μέχρι το τέλος αυτής της εποχής να φέρει την αρχή μιας άλλης.

 

• Πρέπει ο άλλος να ουρλιάξει για να καταλάβω ότι με κλέβει. Να 'χει βάλει τα χέρια του στην τσάντα μου, κι αφού μου λείπουν όλα, τότε θα το καταλάβω. Έχω τεράστιες αντοχές και ο άλλος σου λέει: «Αντέχεις. Ε, πάρε κι αυτή, πάρε και την άλλη». Δεν είναι καλό να έχεις τόσες αντοχές - σκέψου ότι αντέχω να είμαι σύζυγος του Βασίλη, μάνα της Νικολέτας, να είμαι θιασάρχης, να κάνω ένα σίριαλ και να υπάρχω και να αναπνέω ως άνθρωπος. Είναι ένας αγώνας γύρω από τη σκιά μου. Αυτές οι υψηλές αντοχές σε κάνουν να χάνεις το μέτρο, γιατί νομίζεις ότι αντέχεις. Και φτάνει κάποια στιγμή που κοιτάς πίσω και λες: «Είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο;».

 

• Το έργο που θα ανεβάσω φέτος, το 33 φορές να φύγεις, είναι το πιο κωμικό έργο που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Ένιωθα ότι δεν θα είχα φέτος αντοχή να διαπραγματευτώ κάτι που να με βουλιάζει. Τα ξορκίζω έτσι, τα χλευάζω.

 

• Καπνίζω δυο πακέτα τσιγάρα την ημέρα. Καλά θα κάνω να το κόψω, αλλά θέλω να το αποφασίσω μόνη μου. Νιώθω ότι οι Αμερικανοί έχουν τις δικές τους νευρώσεις και πρέπει όλος ο πλανήτης να τις αποκτήσει. Περάσαμε τη νεύρωση με τα λιπαρά, με τους μουσουλμάνους και την τρομοκρατία, και τώρα περνάμε τη νεύρωση με το τσιγάρο. Έλεος. Ας κρατήσουν τις νευρώσεις τους για πάρτη τους. Έχουμε έναν νευρωτικό, μαλακισμένο λαό, που έχει αποφασίσει να μας κάνει κι εμάς έτσι και μας κατακρίνει όταν δεν έχουμε τις ίδιες νευρώσεις. Δεν κοιτάνε τις χοντρές, τις τετράπαχες με τα 580 κιλά, και θέλουν να με μάθουν εμένα να τρώω χαμηλά λιπαρά. Αϊ γαμήσου. Εγώ έχω το ελαιόλαδο.

 

• Ζούσαμε όλο αυτό το υλιστικό πράγμα, που τα πάντα ήταν χρήμα. Ε, στο τελείωμα αυτού του τρόπου ζωής σού λένε ότι τέλειωσε και το χρήμα. Είναι τέλος εποχής. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Είναι σαν να μου λες ότι θα βγει ένα κόμμα που θα λύσει το θέμα με το λιώσιμο των πάγων στους πόλους. Θα μείνουμε ωραίοι παρατηρητές μέχρι το τέλος αυτής της εποχής να φέρει την αρχή μιας άλλης. Δεν θεωρώ ότι αυτή η γενιά είναι και πολύ τυχερή - βιώνουν αυτό το τέλος. Παρ' όλα αυτά, 2-3 στιγμές φέτος το καλοκαίρι που είδα ομορφιά ανατρίχιασα, είτε με μια παραλία, με μια παράσταση ή με ένα ταξίδι, και είπα: «Ναι, ρε πούστη μου, αξίζει να ζω, γιατί υπάρχει ακόμα ομορφιά».

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ελένη Ράντου: «Εμένα αυτό το “πρώτη φορά αριστερά” με άφησε πολιτικά ορφανή»
Η ηθοποιός λίγο πριν από την πρεμιέρα της «Τζάσμιν», μιλά με ωριμότητα για όλα: το θέατρο, τις γυναίκες και το #MeToo, την ευτέλεια των καιρών, της πολιτικής και της τηλεόρασης
H Ελένη Ράντου έχει συνδυάσει τη μνήμη με βαριά κατάθλιψη
Η δημοφιλής ηθοποιός μας ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της στον Χολαργό
Η Ελένη Ράντου παίρνει συνέντευξη από νέους που προσπαθούν ν’ απεξαρτηθούν από τα ναρκωτικά
«Ένα μεγάλο RESPECT για όποιον κάνει αυτόν τον αγώνα της απεξάρτησης»

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μαρία Κίτσου: Η πoλυσυζητημένη ηθοποιός της χρονιάς αφηγείται τη ζωή της στη LiFO
Λαίδη Μακμπέθ στην παράσταση του Δημήτρη Λιγνάδη στο Εθνικό Θέατρο, Ελένη στις «Άγριες Μέλισσες» του ANT1: φέτος είναι, χωρίς αμφιβολία, η χρονιά της Μαρίας Κίτσου.
Άννα Λόντου: Η προγονή και κληρονόμος του Γιώργου Σεφέρη αφηγείται τη ζωή της στη LiFO
Η ζωή δίπλα στον Σεφέρη, η αυτοκτονία της Πηνελόπης Δέλτα, το σπίτι της οδού Άγρας και άλλες πτυχές μιας μυθιστορηματικής καθημερινότητας.
Η Όλια Λαζαρίδου αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Ηθοποιός, γεννήθηκε στο Κολωνάκι, ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους γέρους και τα παιδιά γιατί είναι σε μια ηλικία που δεν διεκδικούν τίποτα.
Όταν η Τζένη Βάνου είχε αφηγηθεί τη ζωή της στη LIFO
Τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στην πλατεία Αττικής το 1939 και πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 2014. Δεν εκτίμησε ποτέ όσο θα έπρεπε «τη χρυσόσκονη που την έλουσε ο Θεός».
Ματθαίος Γιωσαφάτ: «Ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης»
Ο κορυφαίος Έλληνας ψυχίατρος-ψυχαναλυτής και συνιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας σε μια σπάνια συνέντευξη.
Γιάννης Καϋμενάκης: «Για να μάθεις για το κρασί έχεις τρεις τρόπους. Σπουδάζοντας, πίνοντας ή ταξιδεύοντας»
Οινοχόος, ιδιοκτήτης του Paleo Wine Store στον Πειραιά. Γεννήθηκε στον Κορυδαλλό, ζει στον Πειραιά. Θεωρεί ότι αλλάζει δραματικά η κατάσταση στο ελληνικό κρασί – προς το καλύτερο.
Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας: «Η Αθήνα συγκαταλέγεται στις πιο άσχημες πόλεις σε όλον τον κόσμο»
Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ. Γεννήθηκε και ζει στο Κολωνάκι. Θεωρεί ότι η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής σκέψης κατά τον 20ό αιώνα ήταν ο Λε Κορμπιζιέ.
Όταν ο Μένης Κουμανταρέας είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO
«Όταν γράφεις μια ιστορία για την πόλη πρέπει να κοιτάς τους ήρωες από πολύ κοντά και να είσαι αποστασιοποιημένος κιόλας. Η αρχική φωλιά για να τους βρεις είναι πάντα ο εαυτός σου».
Μάκης Θεοφυλακτόπουλος: «Βλέπω νέα παιδιά, χαρά Θεού- η ελπίδα, το καλό κομμάτι της κοινωνίας»
O σπουδαίος Έλληνας ζωγράφος Μάκης Θεοφυλακτόπουλος αφηγείται τη ζωή του στη LIFO
Κώστας Μπακογιάννης: «Δεν ξέρεις πόσο θα ήθελα να ζει ο πατέρας μου και να με έχει δει δήμαρχο της Αθήνας»
Ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης αυτοβιογραφείται στη μακροβιότερη στήλη της LiFO.
Οι Αθηναίοι της LiFO: Οι δημοσιογράφοι που γράφουν τη στήλη για 15 χρόνια αφηγούνται την εμπειρία τους
Λίγο πριν από τα εγκαίνια της μεγάλης φωτογραφικής έκθεσης «Οι Αθηναίοι της LiFO» στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς, παλιοί και νέοι συνεργάτες της LiFO θυμούνται μερικές από τις πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες στην ιστορία της στήλης και καταγράφουν εμπειρίες από το making of.
Λίνα Μενδώνη: «Από μικρό παιδί γαλουχήθηκα να πορεύομαι με μέτρο»
Υπουργός Πολιτισμού. Γεννήθηκε στο Παγκράτι, ζει στο κέντρο. Πιστεύει πως, ανεξαρτήτως φύλου, πρέπει να αντιμετωπίζεσαι με κριτήριο την αξία σου.
Όταν ο ζωγράφος Παναγιώτης Τέτσης αφηγήθηκε τη ζωή του στη LifO
«Μου αρέσουν όλα τα θέματα με τα οποία καταπιάνομαι. Λέω γελώντας ότι είμαι τούτι-φρούτι».
Snik: «Δεν έχω πει σε κανέναν ούτε "πάρε ναρκωτικά" ούτε "πάρε ένα όπλο στο χέρι"»
Ο πρωτοπόρος της νέας ελληνικής ραπ σκηνής μιλά για την τεράστια επιτυχία που απολαμβάνει, εξηγεί πώς κατάφερε να φτάσει ως εδώ και δίνει τον δικό του ορισμό στην ευτυχία.
Ο ζωγράφος Γιώργος Ρόρρης αφηγείται τη ζωή του στη LifO
Ζωγράφος. Γεννήθηκε στον Κοσμά Κυνουρίας και ζει στην πλατεία Μαβίλη.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή