Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η Alison Krauss τραγουδά το "All alone am I" του Χατζιδάκι και το ανεβάζει στην πρώτη δεκάδα του Billboard 200 μετά από δεκαετίες

Το τραγούδι περιλαμβάνεται στο πρόσφατο LP της "Windy City" και μετασχηματίζει το μουσικό χθες σε μέλλον με τον πιο θαυμαστό τρόπο

Η Alison Krauss είναι μια σημαντική Αμερικανίδα τραγουδίστρια, με μεγάλη ιστορία πίσω της, που δεν είναι όσο θα έπρεπε -και θα της άξιζε- γνωστή στην Ελλάδα. Και τούτο συμβαίνει επειδή η Krauss (διακεκριμένη βιολίστρια επίσης) δεν τραγουδάει φτηνή ή λιγότερη φτηνή ποπ (ασχέτως αν κάποια κομμάτια της έχουν και παλαιάς κοπής ποπ στοιχεία), ροκάκια ή χιπχοπάδικες ασυναρτησίες.

 

H Krauss είναι βασικά τραγουδίστρια της country, του bluegrass και του ευρύτερου folk των Απαλαχίων, είδη που, στην Ελλάδα, δεν χαίρουν ιδιαίτερης φήμης και εξάπλωσης στους μουσικόφιλους, καθώς συνδέονται με τη... συντηρητική, βλάχικη Αμερική και άλλα τέτοια ανιστόρητα συναφή. Λέω «ανιστόρητα», επειδή όσο «συντηρητική» μπορεί να είναι η country music, άλλο τόσο, για να μην πω και περισσότερο, είναι και προοδευτική. Θ' άξιζε να ρίξουμε μια ματιά σ' αυτή την προοδευτική-κοινωνική ιστορία της, αλλά δεν θα το κάνουμε τώρα...

 

Το πιο πρόσφατο άλμπουμ της Alison Krauss λέγεται "Windy City" και κυκλοφόρησε την 17η Φεβρουαρίου, πριν λίγες μέρες δηλαδή, από την Capitol. Μπήκε δε, αμέσως, στο Billboard 200, στη θέση 9 – και δεν ήταν αυτή, φυσικά, η παρθενική εμφάνιση τής Krauss στο αμερικάνικο τσαρτ των άλμπουμ. Παλιότερα, το CD της "Raising Sand" με τον Robert Plant (των Led Zeppelin) είχε φθάσει μέχρι το No2 (2007), ενώ και το "Paper Airplane", με το συγκρότημά της, τους Union Station, είχε φθάσει μέχρι το No3 (2011). Άλλα άλμπουμ της εμφανίστηκαν, βεβαίως, και σε πιο κάτω θέσεις, πράγμα που δείχνει πως η Krauss ήταν, είναι και παραμένει ένα πολύ μεγάλο όνομα, για την country scene, στην Αμερική.

 

Στο "Windy City" η Krauss και ο παραγωγός της Buddy Cannon επιλέγουν δέκα τραγούδια από το παρελθόν, για να τα διασκευάσουν. Τραγούδια που είπαν σε πρώτες εκτελέσεις ο «πατέρας του bluegrass» Bill Monroe ("Poison love"), ο σπουδαίος Glen Campbell ("Gentle on my mind"), ο αειθαλής κι ένας από τους πιο γνωστούς outlaws και-στη-χώρα-μας Willie Nelson ("I never cared for you"), o country hero Eddy Arnold ("You don't know me"), αλλά και η pop, country κ.λπ. τραγουδίστρια Brenda Lee – και το μυαλό όλων μας πάει κατ' ευθείαν στο σωστό κομμάτι... είμαι σίγουρος.

 

Παίρνουν την αθάνατη μελωδία του Χατζιδάκι την ντύνουν με έγχορδα στο background, προσθέτουν την απαραίτητη lap steel κιθάρα, ώστε να ταρακουνήσουν και τις αγνές... βλάχικες ψυχές, τοποθετώντας πάνω απ' όλα την ουράνια φωνή της Alison Krauss.

 

Στο "All alone am I" του Μάνου Χατζιδάκι, που πρωτοείπε (στη γλώσσα μας βέβαια) η Τζένη Καρέζη στην ταινία «Το Νησί των Γενναίων» (1959) και που ξαναείπε, με τους αγγλικούς στίχους τού Arthur Altman, η Brenda Lee το 1962, κάνοντάς το μεγάλη επιτυχία (No3 στο Billboard Hot 100). Οπωσδήποτε, όταν βλέπεις το θαυμαστό αυτό τραγούδι του Χατζιδάκι να φιγουράρει δίπλα σε άλλα αθάνατα country songs, ερμηνευμένο μάλιστα από την Alison Krauss, δεν μπορεί παρά να νιώθεις μια περηφάνια και μιαν έξαρση.

 

Η εκτέλεση, να το πούμε, είναι εξαιρετική. Η μελωδία, εξάλλου, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες, καθώς οφείλεις, ως παραγωγός, ενορχηστρωτής κ.λ.π., απλώς να την αναδείξεις. Κι εδώ οι μεγάλοι, σε τέτοια θέματα, Αμερικανοί μουσικοί, τεχνικοί και executives των στούντιο, ξέρουν να το πράξουν καλύτερα από τον καθένα. Παίρνουν, λοιπόν, την αθάνατη μελωδία του Χατζιδάκι την ντύνουν με έγχορδα στο background, προσθέτουν την απαραίτητη lap steel κιθάρα, ώστε να ταρακουνήσουν και τις αγνές... βλάχικες ψυχές, τοποθετώντας πάνω απ' όλα την ουράνια φωνή της Alison Krauss. Το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο απ' αυτό που προοριζόταν να είναι. Απλά... τέλειο.

 

 

Λίγα λόγια για την Alison Krauss

Είναι οι παραδόσεις με τις οποίες εμποτίζεσαι από μικρός; Είναι το θείο δώρο να μπορείς να μετασχηματίσεις το χθες σε αύριο; Είναι οι άνθρωποι, οι συνεργάτες που θα βρεθούν στο δρόμο σου και θα σε στηρίξουν; Είναι το image και το promotion; Είναι σε κάθε περίπτωση όσα εκμεταλλεύτηκε με το δικό της τρόπο η Alison Krauss, ώστε να μπορέσει να διεκδικήσει μιαν εξέχουσα θέση σ' ένα χώρο μουσικό, ο οποίος είναι ένας ολοκληρωμένος «κόσμος» από μόνος του.

 

Τον «κόσμο», εννοώ, που πήρε τα ίσια του με τον Jimmie Rodgers, τους Delmore Brothers, τους Carter Family, τον Hank Williams και τα θρυλικά ραδιοφωνικά σώου Grand Ole Opry και που σήμερα μπορεί να απολαμβάνει τον Garth Brooks, τον George Strait, τον Dwight Yoakam και τον Alan Jackson. Τον «κόσμο» που συμβολίζουν τα πεντάλιτρα καπέλα Beaver Brand, τα τζιν Wrangler, τα καρό πουκάμισα και τα Ford ή τα Dodge με καρότσα.

 

Μέσα σ' αυτή την κοινότητα η Krauss θα μπει με τις δικές της απόψεις, που δεν συμβάδιζαν πάντα με την «βλάχικη» σημειολογία του χώρου, ανατρέποντας, μαζί με άλλες νεαρές συναδέλφισσές της (LeAnn Rimes, Deana Carter, Dixie Chicks...) πατροπαράδοτους κανόνες.

 

Η Krauss θα δείξει από πολύ νωρίς ποια ακριβώς ήταν και τι ήθελε να κάνει, όταν δεκατεσσάρων μόλις ετών θα δώσει την πρώτη ηχογράφησή της, τον Δεκέμβριο του '85. Ήταν ένα LP βασισμένο σε old-timey Ozark, scotch, irish και bluegrass σκοπούς.

 

Δύο χρόνια αργότερα, το 1987, θα δώσει το ντεμπούτο της στην εταιρεία Rounder με τίτλο "Too Late to Cry", ενώ το 1989 στο "Two Highways" θα εμφανισθεί με την πρώτη μορφή του συγκροτήματός της, των περίφημων Union Station, με το οποίο λίγο αργότερα θα άγγιζε κορυφή.

 

Στα δεκαεννιά της η Alison Krauss ήταν ήδη «όνομα». Αφορμή το εξαιρετικό "I've Got that Old Feeling" (1990), το οποίο θα βραβευθεί με Grammy, για την καλύτερη τότε bluegrass παρουσία.

 

Το "I Know Who Holds Tomorrow" (1994), σε συνεργασία με τους Cox Family, υπήρξε ένας μικρός σταθμός στην μέχρι τότε καριέρα της, αφού το ρεπερτόριό της ξανοίγεται ακόμη περισσότερο, διασκευάζοντας Thomas A. Dorsey και Paul Simon, θέτοντας τα τραγούδια της κάτω από νέες αρμονικές βάσεις επηρεασμένη φανερά από τα gospel.

 

Το επόμενο άλμπουμ της, το "So Long So Wrong" (1997), υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά progressive bluegrass της καριέρας της. Υπέροχο αίσθημα, εύθραυστες μελωδίες, ωραίοι στίχοι (πονεμένης αγάπης συνήθως) και φυσικά δυναμικά παιξίματα από τους Union Station (με τον σπουδαίο Dan Tyminski ανάμεσα).

 

Με το "Forget About it" (1999) η Krauss δείχνει να είναι η διάδοχος κατάσταση των σπουδαίων γυναικείων φωνών που εξέφρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της επαρχιακής Αμερικής (Emmylou Harris, Dolly Parton, Tammy Wynette, Loretta Lynn κ.ά.) στα χρόνια του '60 και του '70 – με τις country μπαλάντες, τις steel κιθάρες και τα ανάλαφρα ερωτικά θέματα να προσεγγίζουν, πια, ένα σημερινό ακροατήριο.

 

Είναι η εποχή όπου θα την μάθει όλος ο κόσμος (και δεν εννοούμε στην Αμερική), αφού η Alison Krauss θα συμμετάσχει στο σάουντρακ της ταινίας των αδελφών Coen "O Brother, Where Art Thou?" (2000) τραγουδώντας μαζί με τις Emmylou Harris και Gillian Welch. Να υπενθυμίσουμε πως το OST, εν αντιθέσει με την ταινία, είχε απίστευτη εμπορική επιτυχία, αφού μόνο στην Αμερική πούλησε, τότε, περισσότερα από 5 εκατομμύρια αντίτυπα, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην εκτόξευση των old-timey μουσικών.

 

Στο "New Favorite" του 2001 η Alison Krauss αλλάζει image και από την εικόνα τού «καλού κοριτσιού», που θα το γούσταρε για νύφη η μέση αμερικανική οικογένεια, περνά σε κάτι πιο τυπάδικο, όταν με τη βοήθεια του Dan Tyminski σκληραίνει τα κομμάτια της, προτείνοντας μερικά αριστουργήματα τού σύγχρονου bluegrass.

 

Ένα από τα κλασικά country τραγούδια, που αποτέλεσε και «έμβλημα» του νέου ξεσαλώματος ήταν και το "I am a man of constant sorrow", το οποίο ακουγόταν στην ταινία των Coen σε τέσσερις εκτελέσεις! Το τραγούδι φαίνεται πως πρωτοεκδόθηκε το 1913, πρωτοηχογραφήθηκε στη δεκαετία του '20, ενώ έγινε γνωστό και στα sixties, όταν το είπε όπως-όπως και ο Bob Dylan. Από τις κλασικές εκτελέσεις του θεωρούνται εκείνες των Stanley Brothers και του Roscoe Holcomb, ενώ... μελλοντικά κλασική θα γίνει και η εκτέλεση του Tyminski από το OST του "O Brother, Where Art Thou?". Στο "Live" (2002) της Alison Krauss (live στην πόλη Louisville του Kentucky) o Tyminski θα δώσει άλλη μία εκπληκτική εκτέλεση του κομματιού, κάνοντας την αίθουσα να παραληρεί στο άκουσμα του στίχου... "I'll bid farewell to old Kentucky".

 

"Lonely Runs Both Ways" (2004) ήταν ο τίτλος του επόμενου άλμπουμ τής Alison Krauss και των Union Station, με ύφος τώρα πιο κοντά στη λεγόμενη americana και το country-folk των sixties.

 

Και ήταν τα δισκάκια της τελευταίας δεκαετίας (2007-2017) εκείνα που ανέδειξαν την Krauss σε πραγματική σούπερ σταρ στην Αμερική. Κάτι που δεν το λένε μόνο τα νούμερα, αλλά και οι ζωντανές εμφανίσεις της (που υπάρχουν σκόρπιες και στο YouTube). Απ' αυτά τα άλμπουμ (αν βγάλουμε best και συλλογές), θα μας μείνουν δύο αριστουργήματα, το "Raising Sand" (2007) με τον Robert Plant και το "Paper Airplane" (2011) με τους Union Station.

 

Για το πρώτο είχα γράψει στο Jazz & Τζαζ (#179, Φεβρουάριος 2008) κλείνοντας εκείνο το review:

(...) Γράφω για την Alison Krauss συνεχώς τα τελευταία δέκα χρόνια κι έχω αντιληφθεί τι επιφυλάσσει γι' αυτήν το μέλλον. Εκείνη πάει με χίλια, αλλά εγώ, ως ακροατής, οφείλω να πατάω φρένο. Όχι όμως για το "Raising Sand". Θα 'ταν άδικο. Ένα λευκό άλμπουμ με κάτι από τον σκοτεινό, καθαρτήριο ήχο της εταιρείας Fat Possum ("sinister" έγραψε κάποιος Αμερικανός και είναι η τέλεια λέξη) είναι κάτι που μπορεί να το ονειρευόμουν, αλλά μάλλον δεν το ανέμενα. Μάλλον...

 

Περιττό να πούμε –δηλαδή να το ξαναπούμε– πως το "Raising Sand" σκαρφάλωσε μέχρι το No2 του Billboard 200.

 

Το ίδιο εντυπωσιακό ήταν και το "Paper Airplane", το τελευταίο άλμπουμ της στην Rounder από το 2011, το οποίο είχε απίστευτα κομμάτια, σημειώνοντας μεγάλη εμπορική επιτυχία (για τα δεδομένα του '11 φυσικά). No3 στο Billboard 200 και No1 στα Billboard Folk Albums, Billboard Top Bluegrass Albums και Billboard Top Country Albums και 384.000 αντίτυπα πουλημένα (στην Αμερική) μέχρι τον προηγούμενο Νοέμβρη (όπως διαβάζουμε στη wiki).

 

Το νέο "Windy City" είναι εκείνο που θα επαναφέρει την Alison Krauss στο προσκήνιο μ' έναν αντάξιο για την ιστορία της τρόπο. Η φωνή της πάντα καθαρή και δυνατή, ανεβαίνει και κατεβαίνει με άνεση τις κλίμακες, χαρίζοντας πραγματικά ξεχωριστές ερμηνείες, επαναφέροντας στο προσκήνιο μερικά ιστορικά τραγούδια. Ανάμεσά τους και το "All alone am I" του Μάνου Χατζιδάκι...

Κάποτε τελείωσα το Πολυτεχνείο. Δημοσιεύω κείμενα (για τη μουσική κυρίως) από τα τέλη του ’80. Το 1996 έγραψα ένα βιβλίο για το Ελληνικό Ροκ. Για 17 χρόνια (1996-2013) ήμουν αρχισυντάκτης στο περιοδικό Jazz & Τζαζ. Από το 2009 τρέχω το on line Δισκορυχείον και από το 2014 γράφω για το LiFO.gr…

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

 50 ιστορίες που (ίσως) δεν ξέρετε για τα τραγούδια του Ντίλαν
Με αφορμή την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας, οπότε αναμένεται να διαβαστεί ο λόγος που έστειλε ο κορυφαίος τραγουδοποιός στην Ακαδημία, ανατρέξαμε πίσω από τις γραμμές 50 αριστουργηματικών κομματιών.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

O Κοσμάς Δεβελέγκας και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου (19-20/10/2019)
7 τραγούδια που αξίζει να ακούσετε
Η Arca συνέθεσε το κομμάτι που θα ακούγεται στο λόμπι του MoMA
Θα παίζεται για τα επόμενα δύο χρόνια και θα αλλάζει συνεχώς, μια και θα αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, με τη χρήση λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης
Mad Clip: «Δεν προσπαθώ να γίνω είδωλο, ήρθα να πω τη δική μου ιστορία»
Ράπερ. Γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, ζει στη Γλυφάδα. Ζει την εκδίκηση του ραπ στην Ελλάδα, που «μπήκε ακόμα και εκεί που το κορόιδευαν».
Η playlist που απέρριψε ο Γιώργος Χρυσοστόμου στην παράσταση «Mute»
Ο ηθοποιός παίζει και συν-σκηνοθετεί μαζί με τη Σοφία Πάσχου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε μια παράσταση όπου η μουσική έχει πρωταγωνιστικό ρόλο
«Νόμιζα ότι ήξερα τι θα πει απώλεια»: O Tricky μιλά για τον τραγικό θάνατο της κόρης του και για την αυτοβιογραφία του
«Ήμουν συναισθηματικά παράλυτος»: Μιλώντας στον Guardian με αφορμή το βιβλίο απομνημονευμάτων του, ο «νονός του trip-hop» - ο ίδιος μισεί τον χαρακτηρισμό – εκφράζει τον σπαραγμό του για τον θάνατο της 24χρονης κόρης του τον περασμένο Μάιο.
Ο Χάρολντ Μπλουμ για το "βάρος" και το μεγαλείο των Band
Ο τιτάνας της λογοτεχνικής κριτικής που πέθανε χθες δεν είχε κρύψει ποτέ την αδυναμία του για το θρυλικό γκρουπ και πριν μερικά χρόνια είχε γράψει έναν μικρό ύμνο για το κομμάτι τους “The Weight”
Patari Records: Ένα νέο, ανεξάρτητο μουσικό label δραστηριοποιείται σε ένα πρώην εργοστάσιο παπουτσιών
Οι άνθρωποι της Patari Records μας συστήνουν τον νέο αθηναϊκό κιθαριστικό ήχο.
Sturgill Simpson: ο «σωτήρας της κάντρι μουσικής» επέστρεψε με νέο άλμπουμ
To «Sound & Fury» είναι ένας ακομπλεξάριστος μεταμοντέρνος δίσκος που ακούς μονορούφι από την αρχή μέχρι το τέλος, ανεξάρτητα από το αν σου αρέσει η κάντρι
O Γιάννης Καστανάκης και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου
7 τραγούδια για τις πιο ωραίες μέρες της εβδομάδας
Η Νάνα Μούσχουρη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στα Χανιά, μεγάλωσε στην Αθήνα, μένει μεταξύ Γενεύης και Αθήνας. Ο Μπομπ Ντίλαν είχε δηλώσει στο «Rolling Stone» ότι αυτή και η Ουμ Καλσούμ είναι οι αγαπημένες του τραγουδίστριες
DJ Koze: «Οι DJs έχουν γίνει μηχανές marketing και PR»
Ο πολυπράγμων παραγωγός της ηλεκτρονικής μουσικής που εδώ και τρεις δεκαετίες έχει ασχοληθεί με επιτυχία με πολλά διαφορετικά μουσικά είδη προσγειώνεται απόψε στη δεύτερη μέρα του Sonar Athens
Η «Υπνοβάτις»: μια όπερα με ψήγματα ψυχαναλυτικών προσεγγίσεων και μελωδίες ανείπωτης ευαισθησίας
10 ιστορίες για την όπερα του Βιντσέντζο Μπελίνι που αναβιώνει 50 χρόνια μετά το τελευταίο ανέβασμά της από την Εθνική Λυρική Σκηνή
Οι Acid Arab αναμειγνύουν μοναδικά τους ήχους της Ανατολής με την ηλεκτρονική μουσική
10 πράγματα που πρέπει να ξέρετε για το ντουέτο από το Παρίσι που εμφανίζεται απόψε στο Sonar Athens
Η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγουδά για νέα «μεγάλα ταξίδια» και μιλά για όσα την απασχολούν καθημερινά
Με αφορμή τη δισκογραφική της επιστροφή, η Ελευθερία Αρβανιτάκη εξηγεί γιατί εμπιστεύεται νέους ανθρώπους, σχολιάζει το τοπίο της ελληνικής δισκογραφίας και μιλά για τον φασισμό, την κλιματική αλλαγή και τους προσωπικούς της φόβους.
50 τραγούδια της σπουδαίας PJ Harvey που σήμερα κλείνει τα 50
Από το 1991 και το συγκλονιστικό "Dry", η Polly Jean Harvey μας έχει χαρίσει εννιά αριστουργηματικά επίσημα άλμπουμ σε μια πορεία που έχει υπερβεί προ πολλού τα συμβατικά μονοπάτια της ποπ και ροκ εξελικτικής διαδικασίας
3 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar John Hardy 1.3.2017 | 12:34
Συγχαρητήρια για το άρθρο!

Να προσθέσω ότι Χατζηδάκι (το Ποτέ την Κυριακή) έχει ερμηνεύσει και η Mother Maybelle Carter με autoharp σε τηλεοπτική εκπομπή του Johnny Cash.

Επίσης η Bluegrass, αν και "παρεξηγημένη" στην Ελλάδα έχει κάποιους λίγους οπαδούς αλλά και κάποιους αξιόλογους παίκτες με έδρα τη Θεσσαλονίκη:

https://www.youtube.com/user/greekflatpicker/videos
http://www.learningfiddle.com/the-bluegrass-scene-in-greece/
KingLeonidas KingLeonidas 1.3.2017 | 14:58
Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο αξέχαστος Μάνος Χατζιδάκις είναι ο δεύτερος Ελληνας συνθέτης που ανεβαίνει στο Νο.1 των country charts του Billboard αφού το εξαιρετικό album της Αλισον είναι στην κορυφή αυτή την εβδομάδα χωρίς μάλιστα να ακούγεται στο country ραδιόφωνο αφού ο ήχος της Krauss δεν κολλάει στα μοντέρνα country hits που παίζουν οι σύγχρονοι country ραδιοσταθμοί.

Το 1989 ο συνθέτης Κώστας Λαζαρίδης που ζει στην Μοντάνα έγραψε το Νο.1 country single της Patty Loveless "Timber I'm Falling In Love". Η Πάττυ έχει κάνει πλατινένιους δίσκους στις ΗΠΑ και έχει κερδίσει το CMA βραβείο της Καλύτερης Τραγουδίστριας. Ο Κώστας έχει γράψει κι άλλα τραγούδια για καλλιτέχνες όπως ο Dwight Yoakam και οι Mavericks αλλά στην Ελλάδα είναι φυσικά άγνωστος.

Εχω ξετρελαθεί με το νέο δίσκο της Krauss. H κοπέλα έχει κάνει σημαντικές πωλήσεις στις ΗΠΑ χωρίς την βοήθεια του country ραδιοφώνου το οποίο παίζει τους πιο εμπορικούς και πιο ποπ-κάντρυ καλλιτέχνες και σνομπάρει τους πιο παραδοσιακούς τραγουδιστές. Σημεία των καιρών.
Χαίρομαι για την αναφορά τού ονόματος ενός μεγάλου έλληνα καντρίστα, του Θεσσαλονικιού Κώστα Λαζαρίδη, για τον οποίον έχω γράψει δύο φορές στο παρελθόν.
Το “Something we called love” είναι το πρώτο τραγούδι του (το λέει ο ίδιος), ένα moody γκαραζοψυχεδελικό διαμάντι από το 1966…

https://www.youtube.com/watch?v=FUj3YLNqPCw
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή