«Θύελλα»: Ο Τζέιμς Ελρόι επιστρέφει στο Λος Άντζελες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

«Θύελλα»: Ο Τζέιμς Ελρόι επιστρέφει στο Λος Άντζελες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Facebook Twitter
Η Θύελλα αποτελεί συνέχεια του Perfidia, το οποίο εγκαινίασε τη δεύτερη τετραλογία του Λος Άντζελες, που τοποθετείται χρονικά στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο.
0

Ιανουάριος 1942. Καθώς το Λος Άντζελες παραπαίει μετά το σοκ του Περλ Χάρμπορ, οι Ιάπωνες κάτοικοι της πόλης συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής καταιγίδας, οι χείμαρροι ξεθάβουν ένα πτώμα στο πάρκο Γκρίφιθ. Οι αστυνομικοί θεωρούν ότι πρόκειται για μια υπόθεση ρουτίνας, αλλά κάνουν λάθος. Είναι το προειδοποιητικό καμπανάκι προτού ακολουθήσει το χάος: φονικές πυρκαγιές, ληστείες χρυσού, ναζί, κομμουνιστές, απατεώνες που εκμεταλλεύονται το φυλετικό μίσος.


Μπλεγμένοι σε αυτήν τη δίνη, τρεις άντρες και μία γυναίκα έχουν ραντεβού με την Ιστορία. Ο Έλμερ Τζάκσον είναι ένας διεφθαρμένος αρχιφύλακας του Τμήματος Ηθών, εισπράκτορας βρόμικου χρήματος για λογαριασμό του αρχηγού της αστυνομίας. Ο Χιντέο Ασίντα είναι ένα σαΐνι του Εγκληματολογικού που υποφέρει από το μένος εναντίον των Ιαπώνων. Ο Ντάντλεϊ Σμιθ, υπάλληλος της Υπηρεσίας Πληροφοριών του στρατού, είναι αχαλίνωτος και φασίστας. Η Τζόαν Κόνβιλ, που γεννήθηκε αχαλίνωτη, είναι καθαιρεμένη υποπλοίαρχος του ναυτικού και πολεμοκάπηλη έως το μεδούλι.


Η Θύελλα αποτελεί συνέχεια του Perfidia, το οποίο εγκαινίασε τη δεύτερη τετραλογία του Λος Άντζελες, που τοποθετείται χρονικά στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτήν ο Ελρόι χρησιμοποιεί χαρακτήρες από την πρώτη τετραλογία και από την τριλογία (οι οποίες διαδραματίζονται την περίοδο 1946-1972).

Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα:

Η Τζόαν μίλησε δυνατά. Οι μεξικανικές φλυαρίες σκέπαζαν τη φωνή της. Έκλεισε με το χέρι το ελεύθερο αυτί της. Ο θόρυβος από τα αντιαεροπορικά πότε ακουγόταν, πότε χανόταν. Τα λόγια του Χιντέο ακούγονταν αποσπασματικά.


Συμβαίνει στ' αλήθεια. Είμαι με τον Ντάντλεϊ. Είδαμε αεροπλάνα να κατευθύνονται βόρεια. Παράκτιο πυροβολικό. Ερχόμαστε. Δεν θα πιστέψεις τι...


Τον έχασε. Πέρασαν δύο λεπτά. Έσφιγγε το ακουστικό. Δάγκωσε τα χείλη της κι έσπασε ένα δόντι στην άκρη.

Ο Χιντέο επανήλθε. Ο τσιριχτός θόρυβος από το τηλεφωνικό κέντρο συνεχίστηκε. Η Τζόαν άκουγε ασυγκράτητες φλυαρίες και σπασμένες φράσεις.


Δίωξη Αλλοδαπών.


Λίστα συλλήψεων Κόκκινου Συναγερμού.


Γιαπωνέζοι που δεν έχουν φυλακιστεί.


Ετοιμότητα.


Τράβα φωτογραφίες.


Ύποπτοι.


Υπόθεση του klubhaus.


Κατασχέσεις.


Κι άλλος τσιριχτός θόρυβος. Κι άλλη κακοφωνία. Ύστερα, χυδαία espanol. Ένας εκκωφαντικός ήχος κι έπειτα κόπηκε η γραμμή.


Η Τζόαν άφησε το τηλέφωνο και διέσχισε τον διάδρομο τρέχοντας. Μπήκε φουριόζα στη Δίωξη Αλλοδαπών. Τα αγόρια ήταν ντυμένα και οπλισμένα για τους ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΥΣ.


Φορούσαν κράνη και φυσιγγιοθήκες. Έβαζαν 45άρες ντουμ ντουμ σε γεμιστήρες τόμιγκαν. Ο Λου Κόλιερ μοίραζε λίστες σύλληψης και όριζε συνεργάτες. Ο Λι Μπλάνσαρντ θα 'χε τον Ρόμπι Μος. Ο Έλμερ Τζάκσον θα 'χε τον Καλ Λάνσφορντ. Ο Συμφοράς Καλ φορούσε γάντια. Βούτηξε τις ντουμ ντουμ του σ' ένα βάζο με υγρή στρυχνίνη και τις έβαλε στο τόμιγκάν του.


Η Τζόαν άνοιξε το ντουλάπι υλικού. Πήρε τρεις φωτογραφικές μηχανές από ένα ράφι, μαζί με φιλμ γρήγορης τοποθέτησης, τους έβαλε ταινίες φλας και τα έριξε όλα σε μια κούτα. Ο Θαντ Μπράουν την είδε και πλησίασε.


«Για τον Θεό, Κοκκινομάλλα» είπε.


«Για το Θεό, Θαντ» του είπε.


Της έδωσε μια λίστα. «Τηλεφώνησε σ' αυτούς και φέρ' τους εδώ. Τάξε τους ό,τι χρειαστεί. Πες τους ότι δεχόμαστε επίθεση, κάντε το καθήκον σας και θα σβήσουμε όποια εντάλματα υπάρχουν· πες τους ότι θα βάλουμε χέρι στο πορτοφόλι για τις βρομοδουλειές και θα δώσουμε ένα εικοσάρικο στον καθέναν τους. Είναι οι ντόπιοι της 46ης και οι τύποι των τζαζ κλαμπ, απ' το πρώτο χτένισμα της περιοχής. Μας έρχονται Γιαπωνέζοι του Κόκκινου Συναγερμού και θέλω να κάνω λάιναπ. Ίσως να σταθούμε τυχεροί. Είναι φρέσκο κρέας για την πασαρέλα και θέλω να δω μήπως καταφέρουμε να ταυτοποιήσουμε κάποιον απ' αυτούς. Οι περισσότεροι από δαύτους δεν θα 'χουν αμάξι ή θα φοβούνται να οδηγήσουν, οπότε συνεννοήσου με το Τμήμα Περιπολιών του Νιούτον για να τους τσιμπήσεις».


Η Τζόαν έκανε το σήμα της νίκης. Ο Θαντ είπε κάτι. Εκρήξεις αντιαεροπορικών το σκέπασαν. Έκανε το σήμα της νίκης κι έβαλε ωτοασπίδες. Η Τζόαν γέλασε και του έκανε νόημα να φύγει.


Γύρισε στα γραφεία και τράβηξε ένα τηλέφωνο προς το μέρος της. Τέντωσε το καλώδιο και ταμπουρώθηκε μες στην ντουλάπα. Ήταν κλειστοφοβικά, αλλά σχετικά ήσυχα. Άρχισε τα τηλεφωνήματα.

Πότε της το έκλειναν, πότε δεν απαντούσαν, πότε τσίριζαν φοβισμένοι κι έκαναν: Είναι όπως στο Περλ Χάρμπορ! Τους μιλούσε ευγενικά και τους μιλούσε αυστηρά και τους έταζε αστυνομική συνοδεία. Τους έφερνε στο φιλότιμο. Υποσχόταν φράγκα και τζάμπα γεύματα στου Κουάν. Δούλεψε δύο ώρες σερί και βράχνιασε απ' τα τσιγάρα. Έπαιρνε απαντήσεις του στιλ Δεν βγαίνω εγώ έξω σ' αυτό το χάος και Διάολε, ναι. Κάλεσε άτομα που είχαν ανακριθεί κατά το χτένισμα της περιοχής και άντρες από το Τμήμα Περιπολιών του Νιούτον, εκ περιτροπής. Κατάφερε να πείσει εννιά πεισματάρηδες μέσω του τηλεφωνικού κέντρου του Νιούτον.

Είχε ιδρώσει. Βγήκε από την ντουλάπα στον σαματά.


Το πυροβολικό. Τα αντιαεροπορικά. Τα Μπράουνινγκ. Το Κεντρικό Τμήμα ήταν σφραγισμένο ερμητικά. Τα παράθυρα ήταν καλυμμένα λόγω συσκότισης. Τα φώτα, που τα τροφοδοτούσε η γεννήτρια, αναβόσβηναν. Τα ουρλιαχτά των σειρήνων τής τρυπούσαν το κεφάλι.


Η Τζόαν φορτώθηκε τις φωτογραφικές μηχανές και κατέβηκε στη φυλακή. Δεκατέσσερις Γιαπωνέζοι του Κόκκινου Συναγερμού ήταν στριμωγμένοι στο κρατητήριο. Τους είχαν τσακίσει στο ξύλο και τους είχαν δέσει πισθάγκωνα. Έσταζαν αίμα στο δάπεδο. Είδαν το ψηλό λευκό μουνί και το έφτυσαν μέσ' από τα κάγκελα.


Το κελί του Λυκάνθρωπου Σούντο ήταν αντίκρυ στον διάδρομο. Έδειξε το πουλί του στους Γιαπωνέζους του Κόκκινου Συναγερμού. Του έδειξαν το πουλί τους κι εκείνοι.


Η Τζόαν απέφυγε ροχάλες και πλησίασε στα κάγκελα. Έβγαλε τις τρεις μηχανές και πήρε φωτογραφίες. Οι Γιαπωνέζοι αγριοκοίταζαν τυφλωμένοι από τα φλας. Στριμώχτηκαν στα κάγκελα κι έκαναν γκριμάτσες. Χοροπήδησαν. Φώναξαν συνθήματα υπέρ του αυτοκράτορα κι έβγαλαν τη γλώσσα.


Τράβηξε και τους δεκατέσσερις. Έβγαλε το φιλμ και μάζεψε τα καμένα φλας. Κουβάλησε την κούτα με τις μηχανές στο εργαστήριο και την άφησε.


Τα παράθυρα του εργαστηρίου έβλεπαν βόρεια. Το Δημαρχείο βρισκόταν δύο τετράγωνα πιο πέρα. Το τρικάστ εξακολουθούσε: πυροβολικό, Μπράουνινγκ, αντιαεροπορικά.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι υπέροχοι, απαίσιοι άντρες του Ντέβιντ Φόστερ Ουάλας

Αποκλειστική προδημοσίευση / Οι υπέροχοι, απαίσιοι άντρες του Ντέβιντ Φόστερ Ουάλας

Αποκλειστική προδημοσίευση από το βιβλίο του Ντέιβιντ Φόστερ Ουάλας «Σύντομες συνεντεύξεις με απαίσιους άντρες» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδόσεις Κριτική) που κυκλοφορεί στις 5 Δεκεμβρίου.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Titus Milech: «Όταν κατάλαβα, μου ήταν αδύνατο να συνεχίσω να μιλάω Γερμανικά»

Titus Milech / O Γερμανός ψυχίατρος που νιώθει βαθιά απαξίωση για τη χώρα του

Ο Titus Milech μιλάει για τη βαθιά απαξίωση που νιώθει για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε λόγω των εγκλημάτων του ναζισμού και εξηγεί γιατί του είναι αδύνατον ακόμα και να χρησιμοποιεί τη μητρική του γλώσσα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Άλμπερτ Σπέερ, «ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Φύρερ»

Βιβλίο / Άλμπερτ Σπέερ, «ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Φύρερ»

Ένα νέο βιβλίο εξερευνά την γοητεία που ασκούσε στον Χίτλερ ο αγαπημένος του αρχιτέκτονας και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο Σπέερ «ξέπλυνε» τη συμμετοχή του στον όλεθρο και εμφανίστηκε ως «ο καλός Ναζί»
THE LIFO TEAM
Ερίκ Βιγιάρ: Ο συγγραφέας που μίλησε τη γλώσσα των φτωχών και των κατατρεγμένων

Βιβλίο / Ερίκ Βιγιάρ: Ο συγγραφέας που μίλησε τη γλώσσα των φτωχών και των κατατρεγμένων

Το νέο βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα που κυκλοφορεί στα ελληνικά, «Οι ορφανοί - Μια ιστορία του Μπίλι δε Κιντ», επιβεβαιώνει τον λόγο που το ελληνικό αναγνωστικό κοινό τον προτιμά: αφηγείται πραγματικά γεγονότα με την ευαισθησία του λογοτέχνη και δεν φοβάται να προασπιστεί με τις λέξεις του τους αφανείς και τους ανυπεράσπιστους.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Όταν η αγάπη δεν έχει γλώσσα

Φωτογραφία / Father and Son: Φωτογραφίζοντας μια σιωπηλή σχέση

Στο φωτογραφικό πρότζεκτ «Father and Son» του Βάλερι Ποστάροβ, μια απλή χειρονομία, το κράτημα του χεριού, μετατρέπεται σε πράξη επανασύνδεσης, φωτίζοντας τη σιωπηλή, συχνά ανείπωτη σχέση ανάμεσα σε πατέρες και γιους μέσα από διαφορετικές κουλτούρες και γενιές.
M. HULOT
Ντιπές Τσακραμπάρτι: «Μόνο οι τεχνοκράτες έχουν συγκεκριμένα σχέδια για την κλιματική αλλαγή»

Βιβλίο / Ντιπές Τσακραμπάρτι: «Δεν θα επιβιώσουμε αν συνεχίσουμε να ψεκάζουμε με αεροζόλ»

Μπορεί το όνομα του Ντιπές Τσακραμπάρτι να μην είναι ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα, όμως ο ινδικής καταγωγής συγγραφέας του δοκιμίου «Κλιματική αλλαγή και ιστορία: Τέσσερις θέσεις» θεωρείται από τους κορυφαίους σύγχρονους στοχαστές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Θα σώσουν η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και η Ντούα Λίπα την αγορά του βιβλίου;

Βιβλίο / Μπορεί η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ να σώσει την αγορά του βιβλίου;

Αυξάνονται οι λέσχες ανάγνωσης που καθιερώνουν οι διάσημοι μπαίνοντας σε κριτικές επιτροπές και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του κριτικού. Και παρά τις αντιρρήσεις, αυτοί έχουν φέρει ξανά το βιβλίο στην πρώτη γραμμή.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Έφτιαξε τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Νέας Υόρκης. Δεν ήταν αρκετό

Βιβλίο / Έφτιαξε τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Νέας Υόρκης. Δεν ήταν αρκετό

Στην αυτοβιογραφία του «I Regret Almost Everything», ο Κιθ ΜακΝάλι δεν αφηγείται την ιστορία ενός θριαμβευτή αλλά ενός ανθρώπου που μετέτρεψε την ανασφάλεια σε αισθητική. Η ειλικρινής, ωμή αφήγησή του είναι ένας ανελέητος απολογισμός γεμάτος ενοχές, αποτυχίες και μια επίμονη αίσθηση ότι τίποτα από όσα έχτισε δεν μπόρεσε να καλύψει το εσωτερικό του κενό.
M. HULOT
Μιράντα Τζουλάι: «Στην Αμερική, κάθε μέρα είναι ένας γαμημένος εφιάλτης»

Βιβλίο / Μιράντα Τζουλάι: «Στην Αμερική, κάθε μέρα είναι ένας γαμημένος εφιάλτης»

Καλλιτέχνιδα με πολύπλευρο έργο ‒ σινεμά, περφόρμανς, βιβλία, video art. Μια ανήσυχη, τολμηρή, σύγχρονη Aμερικανίδα που δεν ησυχάζει στιγμή. Έρχεται στην Αθήνα, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Βιβλίο / Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Λειτούργησε ως κέντρο Γερμανών αντιφρονούντων πριν από τον πόλεμο, έγινε έδρα της Γερμανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην Κατοχή και κέντρο υποδοχής των διασωθέντων από στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Απελευθέρωση.
THE LIFO TEAM
Το πίσω ράφι/ Τόνι Μόρισον «Τζαζ»

Το πίσω ράφι / «Τζαζ»: Η σκοτεινή ιστορία που έδωσε στην Τόνι Μόρισον το Νόμπελ

Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’20, εν μέσω της Μεγάλης Μετανάστευσης και της έκρηξης της τζαζ, η μεγάλη Αφροαμερικανίδα συγγραφέας αφηγείται μια ιστορία έρωτα και βίας, φωτίζοντας τα τραύματα του παρελθόντος που διαμορφώνουν τις ζωές των ηρώων της.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Από τη Λουίζ Μπρουκς στον Γκέμπελς: O ασπρόμαυρος κόσμος του Πάμπστ

The Review / Από τη Λουίζ Μπρουκς στον Γκέμπελς: Η άνοδος και η πτώση ενός σπουδαίου σκηνοθέτη

Η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάει με τον κορυφαίο μοντέρ Γιώργο Μαυροψαρίδη για το μυθιστόρημα «Ασπρόμαυρο» του Ντάνιελ Κέλμαν. Ήρωας του βιβλίου είναι ο Αυστριακός σκηνοθέτης Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ και θέμα του οι καλλιτέχνες που συνθηκολόγησαν με το Κακό στις ποικίλες σατραπείες του κόσμου. Εν προκειμένω, στη ναζιστική Γερμανία.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
«Δεν είναι δουλειά των πλουσίων να αποφασίζουν τι φόρους θα πληρώνουν»

Γκαμπριέλ Ζουκμάν / «Δεν είναι δουλειά των πλουσίων να αποφασίζουν τι φόρους θα πληρώνουν»

Ο Γάλλος οικονομολόγος, Γκαμπριέλ Ζουκμάν, που έγινε διάσημος με την πρότασή του για άπαξ φορολόγηση 2% σε κάθε μεγιστάνα επιμένει ότι η σκανδαλώδης φοροδιαφυγή των πολλά εχόντων δεν είναι φυσικός νόμος αλλά αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών που επιβάλλεται να αλλάξουν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ