Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Τέσσερις καλλιτέχνες μας ξεναγούν στο Hypnos Project
Εικαστικά

Τέσσερις καλλιτέχνες μας ξεναγούν στο Hypnos Project

Άννα Παπαέτη, Νάνα Σαχίνη, οι αρχιτέκτονες της Φάλαινας και ο Πάνος Κοκκινιάς

Άννα Παπαέτη: «The Dark Side of the Tune»

 

Η εγκατάσταση που δημιουργήσαμε με τον Νεκτάριο Παππά (ο οποίος ειδικεύεται στον ήχο) έχει ως θέμα τη στέρηση ύπνου σε κρατούμενους της χούντας μέσα από τη χρήση της μουσικής και του ήχου. Μας ενδιέφερε η χρήση ενός συνδυασμού μεθόδων βασανισμού από το Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΑΤ/ΕΣΑ), οι οποίες περιλάμβαναν συνεχή υποχρεωτική ορθοστασία σε άδειο δωμάτιο, στέρηση ύπνου, στέρηση φαγητού και νερού, ξυλοδαρμούς και παρατεταμένη έκθεση σε συνεχείς δυνατούς ήχους και μουσική. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι ήχοι στα κρατητήρια του ΕΑΤ/ΕΣΑ περιλάμβαναν χτυπήματα στα κάγκελα και τις πόρτες, φωνές των δεσμοφυλάκων, κραυγές των βασανισθέντων, μουσική από τα μεγάφωνα και ήχους από «τεχνικά μέσα». Οι συνεντεύξεις που έκανα με πρώην κρατούμενους αλλά και έναν στρατιώτη της ΕΣΑ μου επιβεβαίωσαν πως λαϊκές επιτυχίες της εποχής παίζονταν δυνατά και επαναλαμβανόμενα από τα μεγάφωνα κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων αλλά και το βράδυ, μην αφήνοντάς τους να κοιμηθούν. Ακούγονταν τραγούδια όπως ο «Ταρζάν» του Θέμη Ανδρεάδη, τα «Παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά» του Γιώργου Κοινούση, το «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε» της Βίκυς Μοσχολιού και ο «Στέφανος» του Αντώνη Καλογιάννη. Επαναλαμβανόμενος ήχος υπήρχε και σε άλλα μέρη κράτησης, όπως το ηλεκτρικό κουδούνι που ακουγόταν ασταμάτητα στα τρία μικρά κελιά της Ασφάλειας του Πειραιά.

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς


Αυτό που θέλαμε με τον Νεκτάριο ήταν να μεταφέρουμε το κλειστοφοβικό αλλά και φρικιαστικό συναίσθημα τού να είναι κανείς κλεισμένος σ' έναν πολύ μικρό χώρο, απομονωμένος, άυπνος κι ανελέητα εκτεθειμένος σε επαναλαμβανόμενο ήχο. Θέλαμε να αναδείξουμε ένα άγνωστο κομμάτι των βασανιστηρίων της χούντας, να δείξουμε πως η χρήση του ήχου και της μουσικής δεν ήταν απλώς ένας τρόπος να καλυφθούν οι κραυγές των βασανισθέντων. Αντιθέτως, ήταν μέρος ενός συστηματικού και προσεκτικά σχεδιασμένου προγράμματος βασανιστηρίων που ήταν σωματικά και ψυχικά επιβλαβές. Αυτό το πρόγραμμα συνδεόταν με διεθνή κέντρα εξουσίας. Βλέπετε, οι πρακτικές αυτές ήταν οι πλέον σύγχρονες μέθοδοι βασανισμού παγκοσμίως στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Είχαν αναπτυχθεί μέσα από ενδελεχή έρευνα (κυρίως ψυχολόγων) και είχαν χρησιμοποιηθεί και από τις δύο πλευρές κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου – ενδεικτικό είναι το εγχειρίδιο «Kubark Counterintelligence Interrogation» της CIA (1963).

 

Νάνα Σαχίνη: «Μια ρυτίδωση σε λιμνούλα είναι ένα παράδειγμα (της μηχανής κυμάτων)»

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Μια γλυπτική εγκατάσταση καλεί τον καθένα να γίνει μέρος της. Ένας τόπος κατασκευασμένος από ίχνη σωματικότητας, κομμάτια μνήμης από ένα προ-λογικό και προ-γλωσσικό παρελθόν, επινοήματα φαντασίας, θραύσματα επιστήμης κι επιστημονικής φαντασίας, μυθολογικών αφηγήσεων και κυρίως βιωμάτων που θα ήθελαν να είναι ή και να γίνουν κοινά.
Μια ατρακτοειδής κατασκευή φιλοξενεί έναν θάλαμο. Δεν είναι σίγουρο αν η κατασκευή είναι μάτι, αιδοίο, φωλιά, κούνια ή απλώς μια άτρακτος. Οι υπνικές άτρακτοι, λέει, λειτουργούν υπναγωγικά. Κάτι σαν το γάλα και το κούνημα στο βρέφος, τα υπνωτικά χάπια ή λίγο ποτό παραπάνω στον καθένα μας ή το «νάνι-νάνι, κούνια κάνει». Ο θάλαμος προορίζεται συνήθως για τη διαμονή περισσοτέρων του ενός ατόμων. Στην ανατομία είναι και χώρος του εγκεφάλου και του ματιού.


Αν θέλεις, κοιμήσου σ' εμένα, κάποτε κι εγώ κοιμήθηκα σε κάποιον άλλον, άνθρωπο ή cyborg, ποτέ δεν το ξεκαθάρισα. Αναρωτιέμαι αν το έζησα πραγματικά ή ήταν παραίσθηση. Άραγε, κοιμόμαστε ποτέ πραγματικά ΜΑΖΙ; Και για το δωμάτιο-θάλαμο τότε δεν έχω μνήμη, μόνο αισθήσεις. Τα μάτια ίσα που διέκριναν μορφές. Τα χέρια ψηλαφούσαν όγκους. Ποτέ πλήρης ησυχία. Ενίοτε αναστάτωση. Συχνά συναγερμός.

 

Η εγκατάσταση αυτή θέλει να ψηλαφήσει ζητήματα όπως η σχέση του ύπνου με τη σωματικότητα, τα βιοπολιτικά ζητήματα που εμπλέκονται σε αυτή, η επισφάλειά τους, τι σημαίνει κοιμίζω κάποιον κάπου και κυρίως ποιοι και πώς είμαστε όταν κοιμόμαστε κι όταν είμαστε ξύπνιοι.


Η εγκατάσταση αυτή θέλει να ψηλαφήσει ζητήματα όπως η σχέση του ύπνου με τη σωματικότητα, τα βιοπολιτικά ζητήματα που εμπλέκονται σε αυτή, η επισφάλειά τους, τι σημαίνει κοιμίζω κάποιον κάπου και κυρίως ποιοι και πώς είμαστε όταν κοιμόμαστε κι όταν είμαστε ξύπνιοι.


Μια ελάχιστη πορεία σε έναν μαγικό χωροχρόνο, όπως ακριβώς και ο ύπνος.


Ας κοιμηθούμε τώρα, γιατί βλέπω διπλά. Φταίει, άραγε, το ξενύχτι ή εκείνη η αγκωνιά στο μάτι όταν έβλεπα το τρίτο όνειρο;
Ας κοιμηθούμε, λοιπόν, γιατί δεν νιώθω πια κανένα από τα μέλη μου. Φταίει η αϋπνία ή εκείνο το μελί, σαν ορείχαλκος, υγρό που πιέζει χαμηλά την κοιλιά;

 

Οι αρχιτέκτονες της Φάλαινας (γι' αυτό το έργο Ίρις και Λήδα Λυκουριώτη, Δάφνη Παπαδοπούλου, Vjosana Shkurti) συμμετέχουν με το έργο «Ο Τρελός Έρως / κοιτώνες ιμερολυκείου».

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Το έργο μας είναι μια πρόσκληση να ασχοληθούμε ξανά με το μέλλον, με όχημα το μέσο που ύμνησε η νεωτερικότητα, δηλαδή την ουτοπία. Εδώ και δεκαετίες έχει εξοριστεί από τον δημόσιο λόγο και την πολιτική η συζήτηση για το μέλλον, λες και βρισκόμαστε ήδη μέσα σε αυτό. Εμείς διαφωνούμε και το αποδεικνύουμε αντιπαραβάλλοντας στο νεοφιλελεύθερο τεχνο-παρόν τον τρελό έρωτα, ώστε να δούμε τι είδους (ποιοτική όχι ποσοτική) δουλειά έχουμε ακόμη μπροστά μας.


Ο απολύτως παρεξηγημένος τρελός έρωτας –και τον εννοούμε όπως τον εννόησαν οι σουρεαλιστές– είναι η πιο ριζοσπαστική πολιτική πράξη. Είναι η γνήσια, αδιαμεσολάβητη, μη αλλοτριωτική σύνδεση ανάμεσα σε δύο πρόσωπα. Αν αφεθεί να ευδοκιμήσει (και γι' αυτό σπανίως μπορεί), θα προβάλλεται διαρκώς και σε άλλες κοινωνικές σχέσεις, καταλαμβάνοντας τον χώρο τον οποίο συνήθως καλύπτουν τα εμπορεύματα, η θρησκεία, οι πατριαρχικές δομές.

 

Tα όνειρα γίνονται η πραγματικότητα και όχι το ανάποδο, που μας οδηγεί στον μυστικισμό. Αυτό ήταν το ριζοσπαστικό νόημα που ανέγνωσαν οι σουρεαλιστές κι εξύμνησαν στην ταινία την εποχή της κυκλοφορίας της: το όνειρο που μπορεί να γίνει πραγματικότητα.


Επειδή αγαπάμε πολύ τους ήρωες της λογοκρισίας, δηλαδή τους ανθρώπους που μπόρεσαν να φανταστούν αυτό το μέλλον και γι' αυτό τους αφαιρέθηκε ο λόγος, μπλέκουμε πολλές ιδέες από τα έργα τους κάτω από μία κεντρική αναφορά, τα ιμερολύκεια. Αυτά είναι τα εκπαιδευτήρια της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας, της ουτοπίας που φαντάζεται ο Ιούλιος Βερν, στη βιβλιοθήκη του μεγάλου υπερωκεάνιου, διαβάζοντας τον 5ο τόμο της Παγκοσμίου Γεωγραφίας του Malte-Brun και κοιτάζοντας γραμματόσημα, στο κεφάλαιο 61 του «Μεγάλου Ανατολικού» του Ανδρέα Εμπειρίκου. Φτιάχνουμε τους κοιτώνες των ιμερολυκείων, θέλοντας να τραβήξουμε την προσοχή του κοινού προς αυτήν τη μοναδική ουτοπία που βάζει στο επίκεντρο τον έρωτα και γι' αυτό παραμένει τελείως άγνωστη και παρεξηγημένη στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία.


Στα ιμερολύκεια παρακολουθούν τα παιδιά και οι ερωτογυμναστές, λίγο πριν κοιμηθούν, για νανούρισμα, την άγνωστη σήμερα χολιγουντιανή ταινία «Peter Ibbetson» (1935) του Henry Hathaway. Βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Georges du Maurier (1891), αναφέρεται στον τρελό έρωτα. Οι δύο τρελά ερωτευμένοι ήρωες, χωρισμένοι από τα κοινωνικά και τραγικά εμπόδια που απορρέουν από τη συμβατική ζωή που αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν, καταφέρνουν να ζήσουν στον κόσμο του ονείρου. Κοιμούνται και βλέπουν τα ίδια όνειρα. Τα όνειρα γίνονται η πραγματικότητα και όχι το ανάποδο, που μας οδηγεί στον μυστικισμό. Αυτό ήταν το ριζοσπαστικό νόημα που ανέγνωσαν οι σουρεαλιστές κι εξύμνησαν στην ταινία την εποχή της κυκλοφορίας της: το όνειρο που μπορεί να γίνει πραγματικότητα.


Τονίζοντας, τέλος, την δραματική έλλειψη συζητήσεων περί έρωτος στις μεγάλες πολιτικές μεταβολές που συμβαίνουν τα τελευταία πέντε χρόνια παγκοσμίως, σε αντίθεση με το αίτημα για ερωτική απελευθέρωση που μεσουράνησε τη δεκαετία του '60, μπλέκουμε λίγη ακόμη αντιπροσωπευτική βιβλιογραφία από εκείνη την ένδοξη εποχή, όπως το βιβλίο «Amour, Εrotisme et Cinema» του Άδωνη Κύρου. Το εξέδωσε ο περίφημος εκδότης της ερωτικής παρανομίας στη Γαλλία, των σουρεαλιστών και του περιοδικού «Positif», Eric Losfeld, και λειτουργεί για εμάς ως το τεκμήριο των συνδέσεων μεταξύ της ταινίας, του πολιτικού προγράμματος, του τρελού έρωτος και των προσώπων που τον βγάζουν από την αφάνεια.

 

Πάνος Κοκκινιάς: «Βόλακας»

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Το σκηνικό του «Βόλακα», ένα τίποτα μέση του πουθενά, που θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στην Ελλάδα, θυμίζει λίγο έργο του Μπέκετ, παραπέμποντας έτσι σε μια υπαρξιακή κατάσταση.


Ο άνθρωπος που κείτεται ανάσκελα πλάι στην αυτοσχέδια κολόνα φωτισμού μπορεί να είναι κοιμισμένος, μπορεί νεκρός. Μεθυσμένος ή βυθισμένος σε μια ενατένιση. Μπορεί να είναι ένας ντόπιος ανέστιος, εξόριστος της ζωής ή ξένος, εξόριστος από τον τόπο του. Ή απλώς ένα ρεμάλι, σαν αυτά του Reizer, μια κατάντια.


Δίπλα του, ένας φωτογενής σκουπιδοτενεκές διεκδικεί βραβείο δεύτερου ρόλου ως βασικός συντελεστής στη σύσταση του εννοιολογικού περιβάλλοντος. Κι ένα οδικό σήμα με γυρισμένη την πλάτη, ό,τι πρέπει για να αναρωτιέται κανείς. Λουσμένα όλα από ένα ανελέητο αλλά και υπερβατικό φως που, ως τέτοιο, αναδεικνύει το παράλογο της ζωής.


Το σκηνικό προϋπήρχε, η εικόνα σκηνοθετήθηκε. Αλλά δεν έχει σημασία ο τρόπος που φτιάχνεται μια εικόνα. Σημασία έχει αν ένας άνθρωπος θα μπορούσε να υπάρχει εκεί. Σημασία έχει εάν είναι ακόμα εκεί.


Το έργο δεν επιχειρεί έναν μονοσήμαντο συμβολισμό. Μπορεί να διαβάζεται σε σχέση και με σημερινές καταστάσεις, σαν ένα «σιγά, η πατρίδα κοιμάται», αλλά όχι αποκλειστικά. Ο ύπνος κι ο θάνατος έκαναν πάντα καλή παρέα.

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς
Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς

 

Info:

Hypnos Project, έναρξη-εγκαίνια κεντρικής έκθεσης: 18/4, 20.00, Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, λεωφ. Συγγρού 107-109, Νέος Κόσμος, 210 9005800, διάρκεια ως 19/6, πλήρες πρόγραμμα sgt.gr



Μαθήτευσε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και το αθηναϊκό underground press. Ως επαγγελματίας γραφιάς συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τις εκδόσεις Τερζόπουλος, τον ΔΟΛ, την Ελευθεροτυπία, το free press Metropolis, τα περιοδικά 01, 10% και Υποβρύχιο. Ανήκει στην συντακτική ομάδα της Lifo. Έχει επίσης ασχοληθεί με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η σπαρακτική ιστορία της «κακοαγαπημένης» γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ

Εικαστικά Η σπαρακτική ιστορία της «κακοαγαπημένης» γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ

Σήμερα συμπληρώνονται 75 χρόνια από το θάνατο της σπουδαίας Γαλλίδας γλύπτριας, της οποίας η διαβόητη ιστορία αγάπης με τον Ογκίστ Ροντέν κατέληξε να είναι γνωστότερη και από το ίδιο το έργο της
16 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ
Το αιώνιο μυστήριο των «Δύο αλυσοδεμένων μαϊμούδων»

Εικαστικά Το αιώνιο μυστήριο των «Δύο αλυσοδεμένων μαϊμούδων»

Μια μεγάλη έκθεση στη Βιέννη σηματοδοτεί τα 450 χρόνια από τον θάνατο του Πίτερ Μπρέγκελ περιλαμβάνοντας και το πιο αινιγματικό έργο του. Τι ήθελε άραγε να μας «πει» ο σπουδαίος Φλαμανδός ζωγράφος;
1 ΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ
Jenny Saville: η πιο ακριβοπληρωμένη γυναίκα καλλιτέχνης στον κόσμο εκθέτει στην Αθήνα

Εικαστικά Jenny Saville: η πιο ακριβοπληρωμένη γυναίκα καλλιτέχνης στον κόσμο εκθέτει στην Αθήνα

Οι πίνακές της φέρουν το βάρος γλυπτών μνημείων και τα εικονιζόμενα γυμνά προκαλούν δέος επειδή απευθύνονται στον θεατή με ειλικρίνεια επιθανάτιου ρόγχου
2 ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ
12 σπάνια ντοκουμέντα για τον Γιαννούλη Χαλεπά από το ψηφιοποιημένο αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης

Εικαστικά 12 σπάνια ντοκουμέντα για τον Γιαννούλη Χαλεπά από το ψηφιοποιημένο αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης

Σημαντικά τεκμήρια από το αρχείο του Έλληνα γλύπτη αποκαλύπτουν άγνωστες λεπτομέρειες από τη ζωή και το έργο του
16.10.2018
«Φευ» φωνάζει ο Αριστομένης Θεοδωρόπουλος, με 7 πίνακες και 7 αλληλένδετα μουσικά κομμάτια

Εικαστικά «Φευ» φωνάζει ο Αριστομένης Θεοδωρόπουλος, με 7 πίνακες και 7 αλληλένδετα μουσικά κομμάτια

Η πρώτη προσωπική έκθεση και το πρώτο άλμπουμ του νεαρού εικαστικού που αποφάσισε να τα κάνει όλα μόνος του
16.10.2018
Τι θα δούμε στην 6η Μπιενάλε της Αθήνας που ξεκινά σε λίγες μέρες;

Εικαστικά Τι θα δούμε στην 6η Μπιενάλε της Αθήνας που ξεκινά σε λίγες μέρες;

Όσα αποκαλύπτουν οι φετινοί επιμελητές του καλλιτεχνικού θεσμού που επιστρέφει στην πόλη στις 26 Οκτωβρίου
13.10.2018
Ένα γιγαντιαίο χνουδωτό πλάσμα έχει κάνει κατάληψη σε μία βιβλιοθήκη στο κέντρο της Αθήνας

Εικαστικά Ένα γιγαντιαίο χνουδωτό πλάσμα έχει κάνει κατάληψη σε μία βιβλιοθήκη στο κέντρο της Αθήνας

Η 25χρονη Αντιγόνη Τσαγκαροπούλου ζωντανεύει λούτρινες φαντασιακές κατασκευές μέσα στη βιβλιοθήκη της ATOPOS και μας συστήνει το Φλάφι
9.10.2018
Ο Κινέζος καλλιτέχνης Liu Xiaodong διερευνά τη δύναμη της διεμφυλικής ταυτότητας

Εικαστικά Ο Κινέζος καλλιτέχνης Liu Xiaodong διερευνά τη δύναμη της διεμφυλικής ταυτότητας

Ζωγραφίζοντας τη Sasha σε έναν καμβά μεγάλου μεγέθους.
8.10.2018
Ben Fuog: «Εκπλήσσομαι με τους ταξιτζήδες που δυσανασχετούν όταν τους λέω ότι πάω στα Εξάρχεια»

Εικαστικά Ben Fuog: «Εκπλήσσομαι με τους ταξιτζήδες που δυσανασχετούν όταν τους λέω ότι πάω στα Εξάρχεια»

Ο βραβευμένος Αυστραλός καλλιτέχνης, πλέον μόνιμος κάτοικος της Αθήνας, καταγράφει με χιούμορ και συναίσθημα την καθημερινότητα της πόλης στην έκθεση «Soneto» που ολοκληρώνεται σήμερα.
6.10.2018
Μια Ιρλανδή καλλιτέχνις εμπνέεται από την αστική άγρια φύση της Αθήνας

Εικαστικά Μια Ιρλανδή καλλιτέχνις εμπνέεται από την αστική άγρια φύση της Αθήνας

Η Mary Conroy διερευνά την έννοια της «βιοφιλίας» στην Αθήνα, έχοντας ζήσει για έναν μήνα στον χώρο Villa Exarchia
5.10.2018
Μια έκθεση με σχέδια του Βίκτωρ Ουγκώ φωτίζει την άγνωστη καλλιτεχνική  πλευρά του

Εικαστικά Μια έκθεση με σχέδια του Βίκτωρ Ουγκώ φωτίζει την άγνωστη καλλιτεχνική πλευρά του

Οι επισκέπτες του Hammer Museum στο Λος Άντζελες θα έχουν τη σπάνια ευκαιρία να ανακαλύψουν τον ζωγράφο Ουγκώ
4.10.2018
Θανάσης Τότσικας: «Τον ανόητο δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Θα σε σκοτώσει με την ανοησία του»

Εικαστικά Θανάσης Τότσικας: «Τον ανόητο δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Θα σε σκοτώσει με την ανοησία του»

Ο εικαστικός που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι τον έχει γνωρίσει αρκετά, βρέθηκε στην Αθήνα για μία και μοναδική περφόρμανς
4.10.2018
 Η εξαιρετική περίπτωση του/της Claude Cahun

Εικαστικά Η εξαιρετική περίπτωση του/της Claude Cahun

Ο υπερρεαλιστής καλλιτέχνης που ανέτρεψε την εικόνα του φύλου του/της και έζησε ως ζεύγος με την θετή αδελφή του/της
4.10.2018
Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Αθήνα: η street art τριών πόλεων σε μια αθηναϊκή έκθεση

Εικαστικά Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Αθήνα: η street art τριών πόλεων σε μια αθηναϊκή έκθεση

Η Αμερικανίδα επιμελήτρια Melissa McCaig-Welles επιχειρεί στην γκαλερί Alibi ένα πρωτότυπο πάντρεμα με έργα σημαντικών street artists
3.10.2018
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: ο ζωγράφος που ο Πικάσο αποκαλούσε «πατέρα»

Εικαστικά Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: ο ζωγράφος που ο Πικάσο αποκαλούσε «πατέρα»

Σαν σήμερα το 1541 γεννήθηκε στον Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο Κρήτης
1.10.2018

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ