Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Ο Ντεγκά στην όπερα, εκεί όπου αισθανόταν σαν στο σπίτι του

Μια μεγαλειώδης έκθεση στο Μουσείο Ορσέ, στο Παρίσι, αποτυπώνει την παθιασμένη σχέση του Γάλλου ζωγράφου με τον χώρο της όπερας.

Μια γοητευτική έκθεση με θέμα «Ο Ντεγκά στην όπερα» βρίσκεται σε εξέλιξη στο Μουσείο Ορσέ, στο Παρίσι, αποτελώντας πόλο έλξης για φιλότεχνους και όχι μόνο. Η έκθεση, που θα διαρκέσει μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 2020 και στη συνέχεια θα ταξιδέψει στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον, πραγματοποιείται με αφορμή την επέτειο των 350 χρόνων από την ίδρυση της Όπερας του Παρισιού και μας προσφέρει ένα πορτρέτο του 19ου αιώνα μέσα από το έργο του μεγάλου καλλιτέχνη.


Σύμφωνα με τους επιμελητές της, πρόκειται για την πρώτη έκθεση που εξετάζει την όπερα στο σύνολό της, όχι μόνο από την πλευρά της παθιασμένης σχέσης του Ντεγκά με τον χώρο και τις μουσικές του προτιμήσεις αλλά και ως προς τις άπειρες δυνατότητες αυτής της θαυμάσιας «εργαλειοθήκης».


Στη διάρκεια της καριέρας του, από το ντεμπούτο του στη δεκαετία του 1860 μέχρι τα τελευταία του έργα μετά το 1900, η όπερα αποτέλεσε το επίκεντρο της παραγωγής του Εντγκάρ Ντεγκά (1834-1917). Ήταν κάτι σαν το «δωμάτιό του».

 

Είναι εντυπωσιακό ότι, σύμφωνα με τα αρχεία της Βιβλιοθήκης του Μουσείου της Όπερας του Παρισιού, ο Ντεγκά είχε παρακολουθήσει συνολικά 177 μπαλέτα και όπερες. Μάλιστα, είχε καταφέρει να έχει πρόσβαση στα παρασκήνια πριν ακόμα αποκτήσει την οικονομική δυνατότητα να γίνει συνδρομητής στο θέατρο.


Περνούσε ώρες ολόκληρες εκεί, διερευνούσε τους διάφορους χώρους του θεάτρου (αμφιθέατρο, σκηνικά, κιβώτια, φουαγέ και χορευτικά στούντιο) και ακολουθούσε όσους εργάζονταν, διέρχονταν ή επισκέπτονταν τον χώρο: χορευτές, τραγουδιστές, μουσικούς της ορχήστρας, θεατές και συνδρομητές με μαύρα σμόκιν που παραμόνευαν στα παρασκήνια.


Αυτός ο κλειστός κόσμος παρουσιάζεται από τον ζωγράφο ως ένας μικρόκοσμος απεριόριστων δυνατοτήτων που επιτρέπει κάθε είδους πειραματισμό: πολλαπλές οπτικές γωνίες, αντιθέσεις φωτισμού, μελέτη της κίνησης και ακρίβεια της κίνησης.

 

Η ορχήστρα της Όπερας, 1870, Paris, Μusée d’Orsay, RF 2417 Photo © RMN-Grand Palais (Musée d’Orsay) / Hervé Lewandowski
Η ορχήστρα της Όπερας, 1870, Paris, Μusée d’Orsay, RF 2417 Photo © RMN-Grand Palais (Musée d’Orsay) / Hervé Lewandowski
Πρόβα τραγουδιού, 1872-1873, Washington, DC, Dumbarton Oaks © Dumbarton Oaks, House Collection, Washington, DC
Πρόβα τραγουδιού, 1872-1873, Washington, DC, Dumbarton Oaks © Dumbarton Oaks, House Collection, Washington, DC


Αν και μερικές φορές καλύπτει άλλα θέματα, όπως ο ιππόδρομος, η όπερα εμφανίζεται συνεχώς στο έργο του και ο Ντεγκά αναζητά τον ιδανικό τρόπο και τεχνική για να την αναπαραστήσει, ζωγραφική, σχέδιο, γλυπτική, χαρακτική, μονοτυπία ή οτιδήποτε άλλο.


Ο ζωγράφος, που υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές του ιμπρεσιονισμού, αν και ο ίδιος προτιμούσε τον όρο «ρεαλιστής», σπούδασε νομικά μετά από επιθυμία του πατέρα του και στα 21 του γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ταξίδεψε στην Ιταλία για να μελετήσει τους ζωγράφους της Αναγέννησης. Αντιγράφοντας έναν τεράστιο αριθμό έργων μεγάλων ζωγράφων, προετοιμάζεται για τη δουλειά του στην όπερα: η γνώση των κλασικών διαμορφώνει τη ματιά του στον σύγχρονο κόσμο.


Το έργο του χαρακτηρίζεται από τη συνέχεια της «μελωδικής» του γραμμής: οι μορφές από την αρχαιότητα που μελέτησε και οι μπαλαρίνες του μοιράζονται τις ίδιες δυναμικές χειρονομίες. Με φαινομενικά αυθόρμητο τρόπο, οι χορεύτριες, στη δουλειά ή στην ανάπαυση, καθώς χασμουριούνται, κάνουν μασάζ στον αστράγαλο ή φοράνε πουέντ, υιοθετούν τις δυναμικές στάσεις των μοντέλων των αρχαίων γλυπτών και των μεγάλων δασκάλων. «Το μυστικό είναι να ακολουθήσουμε τις συμβουλές που μας δίνουν οι δάσκαλοι μέσα από τα έργα τους, κάνοντας κάτι διαφορετικό από αυτό που έκαναν εκείνοι» θα πει.

 

Πρόβα στη σχολή χορού, 1870 – 72, Washington DC, The Phillips Collection © The Phillips Collection
Πρόβα στη σχολή χορού, 1870 – 72, Washington DC, The Phillips Collection © The Phillips Collection


Καθώς απορρίπτει τη ζωγραφική εκ του φυσικού, η μεταστοιχείωση πραγματοποιείται στο στούντιο, φιλτράρεται από τη μνήμη και εμπλουτίζεται από τη φαντασία του. Ως εκ τούτου, ενώ η όπερά του μπορεί να φαίνεται αληθινή, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα: οι ορχήστρες του, οι όψεις του αμφιθεάτρου, η σκηνή και τα παρασκήνια, οι χορευτικές τάξεις του και οι εξετάσεις είναι όλα πλασματικά.


Όταν το Salle Le Peletier, η αγαπημένη του όπερα, κάηκε το 1873, ο Ντεγκά είχε δημιουργήσει ήδη τις πρώτες του «σκηνές μπαλέτου» και «μαθήματα χορού». Ίσως από νοσταλγία για το θέατρο του ξεκινήματός του και τη γραφική γοητεία του δεν προσάρμοσε τα εν εξελίξει έργα του στην αρχιτεκτονική του Palais Garnier, που άρχισε να λειτουργεί το 1875.

 

Στον ζωγράφο δεν άρεσε αυτή η νέα Όπερα με την πλούσια διακόσμηση, τα πολυτελή φουαγέ και τα λειτουργικά παρασκήνια. Ένα άλλο μειονέκτημα του Palais Garnier ήταν το γεγονός ότι ήταν το κυριότερο μνημείο της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, ενός καθεστώτος που εκείνος μισούσε, επειδή ανέθετε έργα σε καλλιτέχνες στους οποίους εναντιώθηκε ή περιφρονούσε. Αν και ήταν συνδρομητής και πήγαινε στην Όπερα Garnier συχνά, ως καλλιτέχνης την απέρριψε.

 

Είναι εντυπωσιακό ότι, σύμφωνα με τα αρχεία της Βιβλιοθήκης του Μουσείου της Όπερας του Παρισιού, ο Ντεγκά είχε παρακολουθήσει συνολικά 177 μπαλέτα και όπερες. Μάλιστα, είχε καταφέρει να έχει πρόσβαση στα παρασκήνια πριν ακόμα αποκτήσει την οικονομική δυνατότητα να γίνει συνδρομητής στο θέατρο.


Η παρουσία στα παρασκήνια ανδρών που παρακολουθούσαν τις πρόβες δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο για την εποχή, αποτυπώνεται, εξάλλου, συχνά στα έργα του ζωγράφου. Οι συνδρομητές όχι μόνο είχαν αυτό το δικαίωμα αλλά συχνά προχωρούσαν σε σεξουαλικές σχέσεις και πρόσφεραν «προστασία» στις χορεύτριες, τα «ποντικάκια», οι οποίες ανήκαν στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, απέχοντας ένα βήμα από τις πόρνες.

 

Οι τραγουδιστές,1877, Paris, Μusée d’Orsay, RF 12259 Photo © Musée d’Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt
Οι τραγουδιστές,1877, Paris, Μusée d’Orsay, RF 12259 Photo © Musée d’Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt


«Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ένδειξη που να υποδηλώνει ότι ο Ντεγκά είχε σαρκικές σχέσεις με τις χορεύτριες. Ωστόσο, η επαναληπτικότητα της αποτύπωσης των κινήσεων και των καθημερινών τους στιγμών σημαίνει ότι οι πίνακές του ήταν μάρτυρες μιας εποχής κατά την οποία οι μπαλαρίνες δεν απείχαν πολύ από τις εκδιδόμενες γυναίκες» σημειώνουν χαρακτηριστικά οι «Τimes» του Λονδίνου.


Η καλλιτεχνική εμμονή του Ντεγκά με τις μπαλαρίνες της Όπερας του Παρισιού φαίνεται να μην είναι αποτέλεσμα μόνο της εξαιρετικής επιτυχίας των έργων του και της οικονομικής ευμάρειας που αυτά του πρόσφεραν, αφού ήδη από το 1880 θεωρούνταν αυθεντία στην κινούμενη ανθρώπινη μορφή και ήταν γνωστός κυρίως για τις χορεύτριές του.


«Εκτός από την καρδιά μου, αισθάνομαι όλα να γερνούν μέσα μου. Ακόμη και η καρδιά μου έχει κάτι το τεχνητό. Την έχουν ράψει οι χορεύτριες σε ένα πορτοφολάκι από ροζ σατέν, πολύ απαλό ροζ, σαν τα παπούτσια τους» θα γράψει τον Ιανουάριο του 1886 στον γλύπτη Αλμπέρ Μπαρτολομέ, εκφράζοντας τα συναισθήματά του για τον κόσμο του χορού.


Καθώς η όρασή του, με την οποία αντιμετώπιζε προβλήματα από την εποχή του Γαλλοπρωσικού Πολέμου, αρχίζει να χειροτερεύει, ο Ντεγκά στρέφεται προς τη γλυπτική και τα παστέλ. Το 1908 σταματά οριστικά να ασχολείται με την τέχνη και λόγω χρεών τού κάνουν έξωση. Παρότι βρίσκεται καινούργιο στούντιο, εκείνος εξακολουθεί να τριγυρνά στους δρόμους του Παρισιού σχεδόν τυφλός.


Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι «Μπαλαρίνες» αγοράζονται από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης έναντι αστρονομικού ποσού. Πεθαίνει στο Παρίσι στις 27 Σεπτεμβρίου 1917, σε ηλικία 83 ετών. Στην τελευταία του κατοικία θα τον συνοδεύσουν, μεταξύ άλλων, ο Κλοντ Μονέ και ο Ζαν Λουί Φορέν.

 

Χορευτές ανεβαίνουν τη σκάλα,1877, Μusée d’Orsay, RF 1979 Photo © Musée d’Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt
Χορευτές ανεβαίνουν τη σκάλα,1877, Μusée d’Orsay, RF 1979 Photo © Musée d’Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt

 

Η τάξη χορού,1873-76, Washington, DC, The National Gallery of Art Photo © Washington, DC, The National Gallery of Art – NGA IMAGES
Η τάξη χορού,1873-76, Washington, DC, The National Gallery of Art Photo © Washington, DC, The National Gallery of Art – NGA IMAGES

 

Πρόβα μπαλέτου στη σκηνή, 1874  © RMN-Grand Palais (Musée d'Orsay) / Hervé Lewandowski
Πρόβα μπαλέτου στη σκηνή, 1874 © RMN-Grand Palais (Musée d'Orsay) / Hervé Lewandowski

 

Χορεύτρια, 1890, Statens Μuseum for Kunst Photo : © SMK Photo/Jakob Skou-Hanse
Χορεύτρια, 1890, Statens Μuseum for Kunst Photo : © SMK Photo/Jakob Skou-Hanse
Αρλεκίνος, 1884, Toulouse, Fondation Bemberg ©RMN-Grand Palais/Fondation Bemberg/Mathieu Rabeau
Αρλεκίνος, 1884, Toulouse, Fondation Bemberg ©RMN-Grand Palais/Fondation Bemberg/Mathieu Rabeau

 

Αυλαία, 1881, Washington, DC, The National Gallery of Art Photo © Washington, DC, The National Gallery of Art – NGA IMAGES
Αυλαία, 1881, Washington, DC, The National Gallery of Art Photo © Washington, DC, The National Gallery of Art – NGA IMAGES

 

Η τάξη χορού,1873, Paris, Μusée d’Orsay Photo © Musée d’Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt
Η τάξη χορού,1873, Paris, Μusée d’Orsay Photo © Musée d’Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt

 

Μουσική της ορχήστρας, 1872-76, Städel Museum © Photo: Städel Museum - ARTOTHEK
Μουσική της ορχήστρας, 1872-76, Städel Museum © Photo: Städel Museum - ARTOTHEK

 

Μικρή χορεύτρια δεκατεσσάρων ετών, 1921 και 1931, Paris, Μusée d'Orsay Photo © RMN-Grand Palais (musée d'Orsay) / René-Gabriel Ojeda
Μικρή χορεύτρια δεκατεσσάρων ετών, 1921 και 1931, Paris, Μusée d'Orsay Photo © RMN-Grand Palais (musée d'Orsay) / René-Gabriel Ojeda

 

Κέντρο χορού, 1890 -1892, Washington, National Gallery of Art © Image Courtesy National Gallery of Art, Washington DC
Κέντρο χορού, 1890 -1892, Washington, National Gallery of Art © Image Courtesy National Gallery of Art, Washington DC

 

Ο Lorenzo Pagans και ο Auguste de Gas Lorenzo Pagans (1838-1883),  Paris, Μusée d'Orsay Photo © Musée d'Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt
Ο Lorenzo Pagans και ο Auguste de Gas Lorenzo Pagans (1838-1883), Paris, Μusée d'Orsay Photo © Musée d'Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt
Εξετάσεις χορού, 1880, Denver. Photo courtesy Denver Art Museum
Εξετάσεις χορού, 1880, Denver. Photo courtesy Denver Art Museum

 

Χορεύτρια στην υπόκλιση,1878 Paris, Μusée d’Orsay. Photo © RMN-Grand Palais (Musée d’Orsay) / Stéphane Maréchalle
Χορεύτρια στην υπόκλιση,1878 Paris, Μusée d’Orsay. Photo © RMN-Grand Palais (Musée d’Orsay) / Stéphane Maréchalle

 

Τρεις μπαλαρίνες, 1879 Washington, National Gallery of Art  © Image Courtesy National Gallery of Art, Washington DC
Τρεις μπαλαρίνες, 1879 Washington, National Gallery of Art © Image Courtesy National Gallery of Art, Washington DC

 

Τρεις μπαλαρίνες, 1903  Fondation Beyeler, Suisse Photo © Robert Bayer
Τρεις μπαλαρίνες, 1903 Fondation Beyeler, Suisse Photo © Robert Bayer

 

Χορεύτρια στην υπόκλιση, 1895-1900  Chrysler Museum of Art, Norfolk Photo © Ed Pollard, Chrysler Museum of Art
Χορεύτρια στην υπόκλιση, 1895-1900 Chrysler Museum of Art, Norfolk Photo © Ed Pollard, Chrysler Museum of Art

 

Το θεωρείο, 1880, Houston, The Museum of Fine Arts, Photo ©The Museum of Fine Arts, Houston; Albert Sanchez, photographer
Το θεωρείο, 1880, Houston, The Museum of Fine Arts, Photo ©The Museum of Fine Arts, Houston; Albert Sanchez, photographer
Χορευτές κάνουν ζέσταμα στην Όπερα, 1890, Bibliothèque-musée de l’Opéra © photo BnF
Χορευτές κάνουν ζέσταμα στην Όπερα, 1890, Bibliothèque-musée de l’Opéra © photo BnF

 

Μακέτα της Όπερας Garnier © RMN-Grand Palais (Musée d’Orsay)
Μακέτα της Όπερας Garnier © RMN-Grand Palais (Musée d’Orsay)

 

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Σαλαμίνα. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και εργάζεται ως εκπαιδευτικός.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

10 αριστουργήματα του νέου μουσείου του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή
Πικάσο, Βαν Γκογκ, Σεζάν, Μονέ, Πόλοκ και άλλοι μυθικοί καλλιτέχνες εκπροσωπούνται στη συλλογή του νέου μουσείου Γουλανδρή
Κοσμάς Ξενάκης, Χασάπηδες και Κριοφόροι
Ο Κοσμάς Ξενάκης (1925–1984) υπήρξε ένας από τους πιο καινοτόμους Έλληνες καλλιτέχνες της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.
«Ο Αρχαίος των Ημερών»: Το αριστουργηματικό έργο του Ουίλιαμ Μπλέικ φωτίζει τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο
Το μοναδικό έργο του Άγγλου ποιητή και ζωγράφου προσδίδει χρώμα στον κορυφαίο ναό της Αγγλικής πρωτεύουσας, με αφορμή τη συμπλήρωση 192 χρόνων από τον θάνατό του
Άγνωστα γλυπτά του Ζογγολόπουλου εκτίθενται για πρώτη φορά στη γκαλερί Roma
Έργα μεσαίων και μικρών διαστάσεων, τα οποία συντρόφευαν πάντοτε τον καλλιτέχνη στο σπίτι του στο Ψυχικό, παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην έκθεση με τίτλο «Έργα οικεία, του εργαστηρίου και του σπιτιού».
Οι Αθηναίοι. Το Πρόσωπο μιας Πόλης
Φωτογραφίες από την μακροβιότερη στήλη της LiFO, «Οι Αθηναίοι», στο Μουσείο Μπενάκη.
Αυτό είναι το νέο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Γουλανδρή - Αποκλειστικές πρώτες εικόνες
Μετά από δεκαετίες αναμονής, η συλλογή-κόσμημα των Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή είναι επιτέλους επισκέψιμη στο κοινό σε έναν χώρο που αρμόζει στη σπουδαιότητά της.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πήγα στην έκθεση «Untitled 1958» με έργα του ντιζάινερ Σταύρου Παπαγιάννη
Ο ντιζάινερ Σταύρος Παπαγιάννης έβγαλε έργα από τα συρτάρια του μετά από τριάντα πέντε χρόνια και τα παρουσίασε στην κομψή γκαλερί Crux.
Τα υπέροχα έργα του David Hockney ζωγραφισμένα σε iPhone εκδίδονται στον Taschen
O διάσημος καλλιτέχνης ενθουσιάστηκε όταν ανακάλυψε πως μπορεί να δουλεύει χωρίς καν να σηκωθεί από το κρεβάτι του.
Σπάνια φωτογραφικά έργα του Andy Warhol αποκαλύπτονται στη Νέα Υόρκη
Μια νέα έκθεση στη Νέα Υόρκη με τίτλο “Andy Warhol Photography: 1967-1987” παρουσιάζει 193 φωτογραφικά έργα του, πολλά από τα οποία δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στην δημοσιότητα.
Αλέξανδρος Ίσαρης: «Δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, ούτε και αισιόδοξος ποιητής»
Ένα απόγευμα με τον πολυτάλαντο συγγραφέα και καλλιτέχνη, με αφορμή το νέο του βιβλίο «Περίπατοι» και την προσεχή ατομική του έκθεση.
Πώς εξελίχθηκε η ανθρώπινη μορφή στην ελληνική ζωγραφική του 20ού αιώνα
73 πίνακες της νεοελληνικής ζωγραφικής παρουσιάζονται στην έκθεση που διοργανώνει το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη σε συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη.
 Ένας πίνακας-σύμβολο που έγινε διάσημος χάρη σε μια κινηματογραφική ταινία
Η ιστορία του πίνακα που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της σκηνής έναρξης της ταινίας του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι «1900».
Η Κόλαση του Δάντη αναβιώνει πάνω στα βιολιά-κομψοτεχνήματα του Leonardo Frigo
«Dante Alighieri – Inferno»:Ο Ιταλός καλλιτέχνης αφιέρωσε τέσσερα χρόνια σε ένα πρότζεκτ σχεδιάζοντας λίγα έργα τέχνης με απίστευτες λεπτομέρειες πάνω σε βιολιά και τσέλο
10 νέα μουσεία θα ανοίξουν μέσα στο 2020, αλλάζοντας το χάρτη της Τέχνης
Στόχος των curators και των διευθυντών αυτών των μουσείων είναι να δημιουργήσουν πιο «ρευστές« αφηγήσεις για τους επισκέπτες τους
5 εκθέσεις εικαστικών και φωτογραφίας που θα δούμε τους επόμενους δύο μήνες
Σύγχρονη τέχνη, ιστορικές φωτογραφίες, εξαιρετική ζωγραφική στις γκαλερί και τα μουσεία της πόλης
Αρκτική: Το Βρετανικό Μουσείο μόλις ανακοίνωσε την πιο ξεχωριστή έκθεση της χρονιάς με θέμα τη βορειότερη περιοχή του πλανήτη
Η curator της έκθεσης, Amber Lincoln, περιγράφει πώς είναι πραγματικά η ζωή και ο πολιτισμός στο πιο βόρειο σημείο του κόσμου, πέρα από τις αχανείς παγωμένες εκτάσεις και την άγρια ζωή.
Άλμπρεχτ Ντύρερ στη Βιέννη. Μια ρετροσπεκτίβα εξόχως σημαντική
Μια έκθεση το Μουσείο Αλμπερτίνα της Βιέννης με μερικά από τα πιο σπουδαία έργα του μεγάλου γερμανού ζωγράφου, ανατρέπει την πάγια πεποίθηση που υπάρχει στην ιστορία της τέχνης ότι τα χαρακτικά απλώς προηγούνται των πινάκων ζωγραφικής
Πώς η Δυτική τέχνη δημιούργησε στερεότυπα για τον Αραβικό κόσμο
Μία έκθεση στο Βρετανικό μουσείο επιχειρεί να καταδείξει ότι η αποικιοκρατία δεν είναι μόνο υπόθεση γεωγραφική, αλλά και καλλιτεχνική.
Η Λένα Κιτσοπούλου ζωγράφος (και καλή μάλιστα)
H σαρωτική κι αισθαντική προσωπικότητα του θεάτρου και της λογοτεχνίας εισέρχεται πλέον στον στίβο της ζωγραφικής με την έκθεση «Between my legs» που ανοίγει τον Δεκέμβριο στην γκαλερί The Breeder
SimpleG: «Να κοιτάξουμε την ψυχή μας» - Ο street artist μιλά για την τέχνη στο αστικό τοπίο
Street artist, αγιογράφος, ζωγράφος: Ο SimpleG μεταμορφώνει με τα έργα του το αστικό τοπίο της Αθήνας και όχι μόνο
Τρεις επιμελήτριες εκθέσεων ανθολογούν όσα βίωσαν στην εικαστική Αθήνα της τελευταίας δεκαετίας
Πληγές, δυνάμεις, ψυχραιμία: Οι σημαντικές στιγμές στην εικαστική Αθήνα της δεκαετίας 2010-2019.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή