Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ολόκληρη η συλλογή Μπαουχάους του Χάρβαρντ διαθέσιμη online

30.000 αντικείμενα που σχετίζονται με το μπαουχάους, την πιο επιδραστική σχολή art και design του περασμένου αιώνα, στην ιστοσελίδα των Μουσείων Τέχνης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Marianne Brandt, “Untitled [with Anna May Wong]” (1929) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Purchase through the generosity of the Friends of the Busch-Reisinger Museum and their Acquisitions Committee, Richard and Priscilla Hunt, Elizabeth C. Lyman, Mildred Rendl-Marcus, and Sylvia de Cuevas, 2006.25. © Artists Rights Society (ARS), New York. photo: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)

Τα Μουσεία Τέχνης του Χάρβαρντ κατέχουν μία από τις πρώτες και μεγαλύτερες συλλογές που αφορούν το Μπαουχάους. Γενικά το Χάρβαρντ συνδέεται με το Μπαουχάους περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο χώρο εκτός Γερμανίας, καθώς, τόσο κατά τη διάρκεια της σύντομης λειτουργίας της σχολής στην Ευρώπη όσο και μετά, το αμερικανικό πανεπιστήμιο ήταν βασικός χώρος υποδοχής, τεκμηρίωσης και διάδοσης των ιδεών του Μπαουχάους εντός και εκτός Αμερικής. Πέρα από το ότι είναι η τοποθεσία της πρώτης έκθεσης Μπαουχάους στις Ηνωμένες Πολιτείες και επιπλέον παρουσιάζει την πρώτη ολοκληρωμένη προσπάθεια δημιουργίας ενός αρχείου γι' αυτό, η πανεπιστημιούπολη του Χάρβαρντ και τα προγράμματα σπουδών της έχουν ανεξίτηλα σημαδευτεί από την πειραματική γερμανική σχολή.

 

Η συλλογή, που συγκροτήθηκε από μερικούς από τους βασικούς πρωταγωνιστές της σχολής, με τη βοήθεια του ιδρυτή της και μετέπειτα καθηγητή στο Χάρβαρντ Βάλτερ Γκρόπιους, περιλαμβάνει πίνακες ζωγραφικής, σχέδια και χαρακτικά, έπιπλα, κεραμικά, γλυπτά, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, φωτογραφίες και σημειώσεις διδασκαλίας. Η ιστοσελίδα κάνει τη συλλογή προσιτή σε φοιτητές, ακαδημαϊκούς και στο ευρύ κοινό, ενώ τα περισσότερα από τα αντικείμενα μπορεί κανείς να ζητήσει να τα δει από κοντά στο Κέντρο Μελέτης Τέχνης των μουσείων. Το ανέβασμα της συλλογής στο διαδίκτυο σηματοδοτεί την έναρξη των εορτασμών που θα ολοκληρωθούν το 2019, έτος που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της σχολής Μπαουχάους.

 

Ruth Asawa, “BMC on newsprint” (1948–49) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Gift of Josef Albers, BR49.390. © Ruth Asawa Lanier. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)
Ruth Asawa, “BMC on newsprint” (1948–49) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Gift of Josef Albers, BR49.390. © Ruth Asawa Lanier. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)

 

Πρωτότυπος και λειτουργικός σχεδιασμός

O Βάλτερ Γκρόπιους ίδρυσε τη σχολή Μπαουχάους το 1919 στη Βαϊμάρη, ουσιαστικά συνενώνοντας την Ακαδημία Καλών Τεχνών με τη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της πόλης. Το όνομα της σχολής προκύπτει από την αντιστροφή της λέξης hausbau, που στα γερμανικά σημαίνει «οικοδόμηση». Στόχος της ήταν η πρακτική αντιμετώπιση των απαιτήσεων της εποχής, το «να κάνεις πράγματα αντί να θεωρητικολογείς», σύμφωνα με τον ιδρυτή της. Τη χρονιά της ίδρυσής της ο Γκρόπιους δημοσίευσε και το μανιφέστο της σχολής, υποστηρίζοντας ότι επιβάλλεται η κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στους σπουδαστές καλών τεχνών και σε εκείνους της τεχνικής κατάρτισης. Στόχος του ήταν η δημιουργία κτιρίων στα οποία θα συνδυαζόταν η αρχιτεκτονική με τη γλυπτική και τη ζωγραφική.

 

Ωστόσο, τα πρώτα χρόνια της σχολής η αρχιτεκτονική δεν διδασκόταν, καθώς, λόγω της κατάστασης στην οποία βρισκόταν η χώρα, θεωρούνταν μάταιο. Οι περισσότεροι καθηγητές ήταν ζωγράφοι – ανάμεσά τους και κορυφαία ονόματα στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης, όπως ο Πάουλ Κλέε και ο Βασίλι Καντίνσκι. Ο Γκρόπιους είχε διαμορφώσει ένα πρόγραμμα σπουδών στο οποίο διδάσκονταν βιβλιοδεσία, αγγειοπλαστική, βιτρό, ξυλογλυπτική και μεταλλουργική. Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν τα έργα των νεαρών σχεδιαστών να μην παραπέμπουν στην παραδοσιακή χειροτεχνία της Γερμανίας, αλλά να είναι τόσο λειτουργικά όσο και πρωτότυπα.

 

 
Anni Albers, “Σχέδιο για χαλί” (1927) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Gift of Anni Albers, BR48.49. © The Josef and Anni Albers Foundation/Artists Rights Society, New York. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College). Αριστερά: Κατάλογος της έκθεσης Μπαουχάους του 1930, (Harvard Society for Contemporary Art, Harvard University Archives, HUD 3298, Box 1)
Anni Albers, “Σχέδιο για χαλί” (1927) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Gift of Anni Albers, BR48.49. © The Josef and Anni Albers Foundation/Artists Rights Society, New York. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College). Αριστερά: Κατάλογος της έκθεσης Μπαουχάους του 1930, (Harvard Society for Contemporary Art, Harvard University Archives, HUD 3298, Box 1)

 

Επιτυχημένα προϊόντα, αλλά εχθρική αντιμετώπιση από τον ναζισμό

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης επιχορηγούσε τη σχολή, με αποτέλεσμα αυτή να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κυβέρνηση. Από την άλλη, τα συντηρητικά κόμματα ήταν εχθρικά απέναντί της και με την ισχυροποίησή τους στις εκλογές του 1924 η σχολή έκλεισε.

 

Πολλές πόλεις της Γερμανίας επιθυμούσαν να φιλοξενήσουν τη σχολή, πάντως το 1925 μεταφέρεται στο Ντεσάου, μια πόλη με ανεπτυγμένη βιομηχανία αλλά και πιο προοδευτική από τη Βαϊμάρη. Το κτίριο της σχολής, μαζί με τις κατοικίες των δασκάλων, που σχεδιάστηκε από τον Γκρόπιους, σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κτίρια του 20ού αιώνα, ενώ τα τελευταία χρόνια ανοικοδομήθηκε πλήρως.

 

 

Η σχολή λαμβάνει τον τίτλο του Ινστιτούτου Σχεδιασμού και τον Νοέμβριο του 1925 ο Γκρόπιους ιδρύει την εταιρεία Μπαουχάους (Bauhaus GmbH), ώστε να είναι δυνατή η εμπορική εκμετάλλευση των προϊόντων Μπαουχάους. Τον Απρίλιο του 1927 ιδρύεται και τμήμα αρχιτεκτονικής, την ευθύνη του οποίου έχει ο αρχιτέκτονας Χάνες Μέγερ.

 

Τα προϊόντα Μπαουχάους γίνονται ανάρπαστα και η σχολή δεν χρειάζεται πια κρατική χρηματοδότηση για να συντηρηθεί. Το 1928 παραιτείται ο Γκρόπιους και διευθυντής αναλαμβάνει ο Χάνες Μέγερ, ο οποίος όμως, εξαιτίας των μαρξιστικών ιδεών του, το 1930 αντικαθίσταται από τον Μις βαν ντερ Ρόε. Το βάρος πέφτει πλέον στην αρχιτεκτονική και η παραγωγή προϊόντων σταματά, γεγονός που προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Κάτω από ισχυρές πολιτικές πιέσεις, η σχολή του Ντεσάου αναστέλλει τη λειτουργία της το 1932. Λειτουργεί ξανά στο Βερολίνο, με πρωτοβουλία του βαν ντερ Ρόε, ως ιδιωτικό «Ανεξάρτητο Εκπαιδευτικό και Ερευνητικό Ινστιτούτο». Όταν ο Χίτλερ αναλαμβάνει την εξουσία το 1933, η σχολή κλείνει οριστικά, καθώς οι ναζί θεωρούσαν πως διέπεται από κομμουνιστικές αντιλήψεις, ενώ γενικότερα αντιμετώπιζαν εχθρικά κάθε μορφή μοντέρνας τέχνης.

 

David Cooper, “Ο Josef Albers ενώ διδάσκει στο Harvard Graduate School of Design” (1950) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Museum Purchase, BR50.534. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)
David Cooper, “Ο Josef Albers ενώ διδάσκει στο Harvard Graduate School of Design” (1950) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Museum Purchase, BR50.534. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)

 

Το μπαουχάους εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο

Παρά τον βραχύ της βίο, η επιρροή της σχολής Μπάουχαους ήταν τεράστια και θεωρείται σύμβολο του μοντερνισμού. Οι δάσκαλοι και οι σπουδαστές που είχαν μάθει να χτίζουν με την αισθητική της, μετά το κλείσιμό της, διασκορπίστηκαν από το Τελ Αβίβ μέχρι το Τόκιο. Ο Γκρόπιους έγινε καθηγητής στο Χάρβαρντ και σχεδίασε το κτίριο της Pan Am πάνω από τον Κεντρικό Σταθμό της Νέας Υόρκης, καθώς και το Playboy Club στο Λονδίνο, ενώ δικό του έργο είναι και το κτίριο της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα. Η απλότητα, η λειτουργικότητα και η χρηστικότητα, με ιδιαίτερη έμφαση σε γεωμετρικές φόρμες και στο χρώμα, κάνει τα προϊόντα Μπάουχαους διαχρονικά και κάποια από αυτά, όπως οι ταπετσαρίες, τα υφάσματα, τα φωτιστικά και οι διάσημες μεταλλικές πολυθρόνες, κυκλοφορούν απαράλλακτα μέχρι σήμερα. Στο site των Μουσείων Τέχνης του Χάρβαρντ ίσως ανακαλύψετε κάτι που βρίσκεται ήδη στο σπίτι σας.

 

László Moholy-Nagy, “Light Prop for an Electric Stage (Light-Space Modulator)” (1930) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, δωρεά της Sibyl Moholy-Nagy, BR56.5. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College). Δεξιά: Kurt Schmidt, “Καρτποστάλ της έκθεσης Μπαουχάους No. 19” (1923) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Association Fund, BR49.640. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)
László Moholy-Nagy, “Light Prop for an Electric Stage (Light-Space Modulator)” (1930) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, δωρεά της Sibyl Moholy-Nagy, BR56.5. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College). Δεξιά: Kurt Schmidt, “Καρτποστάλ της έκθεσης Μπαουχάους No. 19” (1923) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Association Fund, BR49.640. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)
 

 

Wilhelm Wagenfeld, “Σετ καφέ και τσαγιού 5 τεμαχίων” (1924–25) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, δωρεά της Hanna Lindemann, BR52.22- 26. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)
Wilhelm Wagenfeld, “Σετ καφέ και τσαγιού 5 τεμαχίων” (1924–25) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, δωρεά της Hanna Lindemann, BR52.22- 26. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)

 

Τούρτα Μπαουχάους φτιαγμένη για τα 80α γενέθλια του Walter Gropius (1963) (Walter Gropius Papers, file 22. Harvard Art Museums Archives, Harvard University, Cambridge, MA)
Τούρτα Μπαουχάους φτιαγμένη για τα 80α γενέθλια του Walter Gropius (1963) (Walter Gropius Papers, file 22. Harvard Art Museums Archives, Harvard University, Cambridge, MA)

 

Paul Klee, “Newly Built Pyramid with the Eye of the Moon” (1919) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Bequest of Joy C. and Marion J. Levy, Jr., 2015.71. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Ali Elai – Camerarts)
Paul Klee, “Newly Built Pyramid with the Eye of the Moon” (1919) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Bequest of Joy C. and Marion J. Levy, Jr., 2015.71. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Ali Elai – Camerarts)

 

Herbert Bayer, “Study for Verdure [Harvard Graduate Center Mural]” (1950) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Transfer from Harvard Corporation, 1950.106. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)
Herbert Bayer, “Study for Verdure [Harvard Graduate Center Mural]” (1950) (Harvard Art Museums/Busch-Reisinger Museum, Transfer from Harvard Corporation, 1950.106. © Artists Rights Society, New York/VG Bild-Kunst, Bonn. Φωτο: Harvard Art Museums, © President and Fellows of Harvard College)

 

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Σαλαμίνα. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και εργάζεται ως εκπαιδευτικός.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

250 έργα του Πάουλ Κλέε σε μια έκθεση στο Παρίσι, πρώτη φορά από το 1969
Το Κέντρο Πομπιντού φιλοδοξεί να προσφέρει μια νέα ανάγνωση του έργου του μεγάλου καλλιτέχνη

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ας πάμε μια βόλτα στον κήπο και το σπίτι του Μονέ
Δείτε το αγαπημένο σπίτι του μεγάλου ιμπρεσιονιστή στο οποίο πέρασε τα τελευταία 40 χρόνια της ζωής του.
Οι απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών εκθέτουν
«Απόφοιτοι 2017-2018 & 2018-2019»: Μέσα από την έκθεση δίνεται η ευκαιρία στο κοινό να γνωρίσει από κοντά το έργο δημιουργών που τώρα ξεκινούν την εικαστική τους σταδιοδρομία.
Ο Ιρανός Αli Βanisadr εκθέτει τα έργα του στο Μουσείο Μπενάκη
Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης νεοϋορκέζικης εικαστικής σκηνής, ο Αli Βanisadr, με εκθέσεις σε διάσημες γκαλερί και μεγάλα μουσεία, όπως αυτή που έγινε πρόσφατα στο Μετροπόλιταν, έρχεται στο Μπενάκη με μια σειρά έργων υπό τον τίτλο «Ultramarinus - Beyond the Sea / Πέρα από τη θάλασσα».
Ο Πικάσο τις ώρες που γινόταν υποχόνδριος
Μια πλούσια αναδρομή στο έργο και στην προσωπικότητα του σημαντικότερου εικαστικού καλλιτέχνη του 20ού αιώνα, που γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1881.
«Το κυνήγι της ευτυχίας»: Η νέα ατομική έκθεση του Εμμανουήλ Μπιτσάκη
Από τις 24 Οκτωβρίου στην Can Gallery.
Οι φιγούρες στους πίνακες του Κώστα Λάβδα ασφυκτιούν και σε προκαλούν να τις κοιτάξεις
«Θέλω τα έργα μου να λειτουργούν ως αφορμές προσωπικής και συλλογικής αυτογνωσίας»: Ο ζωγράφος Κώστας Λάβδας μιλά στη LiFΟ με αφορμή τη νέα του ατομική έκθεση «Άτη».
Ubuntu σημαίνει ανθρωπιά: Η Συλλογή Χάρη Δαυίδ στο ΕΜΣΤ
Μία αποπλανητική περιπλάνηση στην έκθεση έργων σύγχρονης Αφρικανικής τέχνης από την Συλλογή Χάρη Δαυίδ στο ΕΜΣΤ.
Ίων Δραγούμης: Η θυελλώδης ζωή του σε μια νέα έκθεση
Εκατό χρόνια συμπληρώθηκαν από τη δολοφονία του σημαντικού πολιτικού και μια νέα έκθεση στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών παρουσιάζει τεκμήρια από τη ζωή του.
Τάσσος: Η ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα χαράκτη
Σαν σήμερα, το 1985, πεθαίνει ο Τάσσος, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες χαράκτες.
Ένας χρόνος Ιδρύμα Γουλανδρή στην Αθήνα: ο απολογισμός
Η πρόεδρος, ο διευθυντής και η υπεύθυνη συλλογής του Ιδρύματος Β. & Ε. Γουλανδρή προβαίνουν σε έναν μικρό απολογισμό του πρώτου χρόνου λειτουργείας του στην Αθήνα και μιλούν για τις μελλοντικές του κατευθύνσεις.
Το πιο εκπληκτικό βίντεο με τρισδιάστατα έργα του Βαν Γκόγκ που ζωντανεύουν γύρω σου
ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΠΕΡΙΕΡΓΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ, ΠΟΥ ΕΝΩ ΑΡΧΙΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΒΟΥΛΙΑΞΕ ΣΤΗΝ ΕΧΘΡΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΜΙΚΡΟΤΗΤΕΣ
Ron Cobb: Ποιος ήταν ο κομίστας της αμφισβήτησης και της δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας
Υπήρξε από τους πλέον επιφανείς και επιδραστικούς σχεδιαστές πολιτικού κόμικ στα '60s, υπέγραψε ακολούθως σχεδιαστικά και σκηνογραφικά μερικές από τις διασημότερες ταινίες sci-fi, παρά όμως την επιτυχία του παρέμεινε «χίπης» μέχρι τέλους. Πέθανε πρόσφατα στα 83 του χρόνια.
Ο οπιοφάγος Ζαν Κοκτώ
Τρεις δόσεις το πρωί, τέσσερις το απόγευμα και άλλες τρεις το βράδυ. Πώς μετά τον θάνατο ενός φίλου, ο Ζαν Κοκτώ στράφηκε στο όπιο για να ξεχάσει.
Η αλληγορία και η φάρσα πίσω από το «Φθινόπωρο» του Αρτσιμπάλντο
Μπορεί το πορτρέτο ενός ανθρώπου να μην είναι τίποτα περισσότερο από καλά μελετημένη νεκρή φύση; Μικρές λεπτομέρειες για ένα έργο τέχνης του 1573 που εμφανίζεται πολύ συχνά στα σύγχρονα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Έλληνες και Ιταλοί street artists δημιούργησαν μεγάλα έργα για μια νέα έκθεση στο Μοναστηράκι
Ο συν-επιμελητής Κυριάκος Ιωσηφίδης μιλά για την έκθεση «2x2 The GrIt» που άνοιξε στο ProjectGallery.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή