Ένα cult classic του Νίκου Μαστοράκη στη Μύκονο, επιστρέφει σε αποκατεστημένο 2Κ

Αιμομιξίες, κτηνοβασία και σφαγή αρνιού, απαγχονισμοί, κουτάλια με ηρωίνη, golden showers, αποκεφαλισμοί ομοφυλοφίλων με χατζάρα ή μπουλντόζα, απανθράκωση ανθρώπου με φλογοβόλο αεροζόλ (!), νυμφομανείς και ασβεστόλακοι... ― ένα πανηγύρι διαστροφικής φαντασίας που τελικά έχει πολλή πλάκα.

 

Ένα cult classic του Νίκου Μαστοράκη στη Μύκονο, επιστρέφει σε αποκατεστημένο 2Κ
Οι πρωταγωνιστές, δύο αδέλφια με σεξουαλικές σχέσεις, αποφασίζουν να απαλλάξουν τη χειμωνιάτικη Μύκονο απ' όσους υποτίθεται πως ενοχλούν― αδελφές, πρεζάκηδες, λεσβίες, μποέμ καλλιτέχνες, νυμφομανείς, «χίπιδες» της εποχής...

 

Τo φιλμ, που είχε γυριστεί στα μέσα της δεκαετίας του '70 (πρόκειται για παραγωγή του 1975) είναι μία από τις ούτως ή άλλως ελάχιστες, σχετικώς, περιπτώσεις ελληνικού exploitation, που έχουν κάτι να πουν (...)

Υπάρχει κάτι που ενοχλεί στο «Νησί του Θανάτου» κι αυτό έχει να κάνει με την κινηματογραφημένη απάθεια των επιτελούμενων φόνων. Και όχι μόνο μ' αυτό. Δεν πρόκειται βεβαίως για περίπτωση Haneke – το ιδεολογικό υπόβαθρο του Μαστοράκη είναι τελείως πρωτόλειο – όμως η «ενόχληση» παραμένει. Οι πρωταγωνιστές, δύο αδέλφια με σεξουαλικές σχέσεις, ο Robert "Bob" Behling και η Jane Lyle (τα πραγματικά τους ονόματα λέω) αποφασίζουν να απαλλάξουν τη χειμωνιάτικη Μύκονο απ' όσους υποτίθεται πως ενοχλούν (αδελφές, πρεζάκηδες, λεσβίες, μποέμ καλλιτέχνες, νυμφομανείς, «χίπιδες» της εποχής – ακόμη κι ένας μαύρος αστυνομικός που τους αναζητά από την Αγγλία πέφτει θύμα τους) φωτογραφίζοντας, λίγο πριν, τις ερωτικές στιγμές τους και... επεμβαίνοντας εν συνεχεία, ικανοποιώντας τις ορέξεις τους με βίαιους και αναπάντεχους τρόπους (...)

 

Ένα cult classic του Νίκου Μαστοράκη στη Μύκονο, επιστρέφει σε αποκατεστημένο 2Κ
Αποκεφαλισμός «αδελφής» με χατζάρα

 

Μαθαίνουμε λοιπόν, δια στόματος Μαστοράκη, πως η ταινία έγινε έχοντας ως πρότυπο το "The Texas Chain Saw Massacre" (1974) του Tob Hooper και με μοναδικό σκοπό να βγουν λεφτά – τα οποία και, εν τέλει, βγήκαν. Προφανώς, γι' αυτό η ταινία μοιάζει με... ασκί, μέσα στο οποίο χώρεσαν αιμομιξίες, κτηνοβασία και σφαγή αρνιού – εικονική, όπως ισχυρίζεται ο Μαστοράκης –, αποτρόπαιοι φόνοι, αναίτια και άστοχα ρατσιστικά υπονοούμενα (ο μαύρος αστυνόμος Gerard Gonalons κρεμιέται με σκοινί από αεροπλάνο σαν νά΄ναι θύμα της ΚΚΚ), κουτάλια με ηρωίνες, αλλά και πολύ-πολύ Μύκονος· από τη «Βενετία» και τους ψαράδες, μέχρι τους ανεμόμυλους και τον Πέτρο τον πελεκάνο. Εξάλλου, όπως είπε κι ο νταϊρέκτορας, ο πρωτότυπος τίτλος του φιλμ ήταν "Devils in Mykonos".

Μιλάει και για τους ηθοποιούς του ο Μαστοράκης. Λέει πως ο πρωταγωνιστής του ο Bob Behling ήταν Αμερικανός που δούλευε ως μοντέλο στην Ελλάδα – τον θυμάμαι στη δεκαετία του '70 σε διαφημίσεις στην τηλεόραση – και, βεβαίως, όλοι τον θυμόμαστε ως πρωταγωνιστή στο «Αγκίστρι». Στο imdb.com είδα πως ο Behling συμμετείχε και στο "Devil's men" (1976) του Κώστα Καραγιάννη, στο οποίο είχε γράψει μουσική ο Brian Eno. Παρότι έχω δει την ταινία – κάπου την έχω μάλιστα σε DVD – δεν τον θυμάμαι, και δεν έχω τώρα χρόνο να το τσεκάρω. Ο Μαστοράκης λέει πως ο Behling ήταν ένας παράξενος, ταραγμένος άνθρωπος, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα έβαλε, ο ίδιος, τέρμα στη ζωή του, τοποθετώντας στο στόμα του ένα σωλήνα παροχής προπανίου! Στο "Island of Death" o Behling πνίγει έναν ασπριτζή ρίχνοντας στο στόμα του μπογιά και ξαναπνίγει μια ναρκομανή, γεμίζοντας το στόμα της με Vat 69, ψεκάζοντάς την εν συνεχεία με αεροζόλ, το οποίο μετατρέπει σε... φλογοβόλο (βάζοντας μπροστά από το αεροζόλ έναν αναμμένον αναπτήρα!). Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος του έβαλε τη δική του τελευταία ιδέα...

 

Ένα cult classic του Νίκου Μαστοράκη στη Μύκονο, επιστρέφει σε αποκατεστημένο 2Κ
Ο Behling συμμετείχε και στο "Devil's men" (1976) του Κώστα Καραγιάννη, στο οποίο είχε γράψει μουσική ο Brian Eno.


Λέει ακόμη ο Μαστοράκης πως η πρωταγωνίστριά του, η Jane Lyle, ήταν ερασιτέχνις ηθοποιός, κόρη του αντιπροσώπου, τότε, της Black & Decker στην Ελλάδα(!) και πως όλοι οι άλλοι τρίτοι ρόλοι στην ταινία παίχτηκαν από γνωστούς του και τουρίστες. Μιλάει ακόμη για την Jessica Dublin, τη νυμφομανή της ταινίας, την οποίαν ο Behling πρώτα την... κατουράει, μετά την αρχίζει στις σφαλιάρες επειδή η Dublin τού δαγκώνει το πουλί, πριν καταλήξει να της κόψει το κεφάλι με μια μπουλντόζα (δεν έμεινε και τίποτα απ' έξω – έλεος!), την ηθοποιό που έπαιξε στο "Satyricon" του Fellini, όπως λέει ο imdb (δεν τη θυμάμαι), αλλά και στα ελληνικά «Ψυχή και Σάρκα» (του Ερρίκου Ανδρέου με τον Πρέκα και την Τσοπέι), "Death Has Blue Eyes", "The Devil's Men" και «Το Αγκίστρι» (τη θυμάμαι σε όλα), ενώ λέει και δυο λόγια για τον Νίκο Τσαχιρίδη, το βοσκό που έδωσε τέλος στο στόρι, κάνοντας έρωτα με την Lyle και ρίχνοντας τον Behling στον ασβεστόλακκο. Ακόμη, ο Μαστοράκης, αναφέρεται και στη λογοκρισία που ταλαιπώρησε το φιλμ (κυκλοφορούν τουλάχιστον τρεις εκδοχές), παίρνοντας θέση ενάντια σε κάθε έξωθεν παρέμβαση, ξεκαθαρίζοντας, ταυτοχρόνως, πως όσα ανάρμοστα συμβαίνουν στο σελιλόιντ δεν έχουν καμμία σχέση με τα δικά του πιστεύω για τη ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων.

 

Ένα cult classic του Νίκου Μαστοράκη στη Μύκονο, επιστρέφει σε αποκατεστημένο 2Κ
Νυμφομανής που «πρέπει να τιμωρηθεί».

____

Aπόσπασμα από ένα άρθρο του Φώντα Τρούσα στο μπλογκ του Δισκορυχείον στις 14 Ιουνίου 2010

 

 

Lifo Picks