Απεργία της ΓΣΕΕ

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Εαν μπορείς να πεις κάτι με σιγουριά για το Βουκουρέστι είναι ότι παραπατάει. Παραπατάει ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Στο τραύμα της ιστορίας του που έχει αφήσει έντονα τις πληγές στην ψυχοσύνθεση των κατοίκων του και στην ανάγκη του να το ξεπεράσει και να πάει παρακάτω....Herastrau park
1

Όταν το ταξί μας αφήνει από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο ήθελα να φιλήσω το τσιμέντο. Καθώς πληρώνουμε τον ταξιτζή παρατηρούμε ότι παραπατάει και μάλλον είχε πιεί προηγουμένως. Δεν ξέρω τι ακριβώς. Η μπλούζα που φοράει γράφει «This shit is dope» ενισχύει αυτή μου την πεποίθηση αλλά μπορεί να είναι και σύμπτωση.

Στο Βουκουρέστι θα ξαναμπούμε σε ταξί μέσα στη νύχτα, όταν παίρνοντας ένα λεωφορείο βρεθήκαμε στο τέρμα μιας άγνωστης διαδρομής.   Με έναν οδηγό που έτρωγε παγωτό χωνάκι κρατώντας το ταχυδακτυλουργικά ανάμεσα στο τιμόνι, ώστε να μην λερώσει το ταξί του καθώς άλλαζε  τις λωρίδες κυκλοφορίας. Στο τέλος της διαδρομής δεν θέλαμε να φιλήσουμε το τσιμέντο, θέλαμε κάτι να πιούμε.

Εάν μπορείς να πεις κάτι με σιγουριά για το Βουκουρέστι είναι ότι παραπατάει. Παραπατάει ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Στο τραύμα της ιστορίας του που έχει αφήσει έντονα τις πληγές στην ψυχοσύνθεση των κατοίκων του και στην ανάγκη του να το ξεπεράσει και να πάει παρακάτω.

Καθώς έπινα την πρώτη μου Silva, μια δυνατή ρουμάνικη μπύρα, στο μικρό μαγαζάκι δίπλα στο ξενοδοχείο μας οι οδηγοί δυο αυτοκινήτων είχαν παρκάρει στην άκρη του δρόμου. Βγήκαν έξω, μεθυσμένοι, και άρχισαν να χορεύουν αγκαλιά κάτι σαν βαλς με την μουσική που ακουγόταν από την ανοιχτή πόρτα των αυτοκινήτων τους, ένα μάλλον ρουμάνικο χιτ καψουροτράγουδο, καθώς οι παρέες τους χειροκροτούσαν.

Τότε σκέφτηκα ότι εάν μπορείς να πεις κάτι με σιγουριά για το Βουκουρέστι είναι ότι παραπατάει. Παραπατάει ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Στο τραύμα της ιστορίας του που έχει αφήσει έντονα τις πληγές στην ψυχοσύνθεση των κατοίκων του και στην ανάγκη του να το ξεπεράσει και να πάει παρακάτω.

Το Βουκουρέστι είναι η πόλη των έντονων αντιθέσεων. Στην Lipscani το παρατήρησα για πρώτη φορά. Εκεί όπου η hip νεολαία αράζει στο φιλικό, με ωραίο καφέ, ξύλινο Origo,που δεν έχει καν ταμπέλα απέξω, και τα καλοντυμένα στελέχη των επιχειρήσεων κάνουν ένα διάλειμμα τρώγοντας μια σαλάτα  στον πεζόδρομο. Eάν στρέψεις το βλέμμα σου προς τα πάνω θα δεις τις παλιές προσόψεις των πολυκατοικιών, τους ηλικιωμένους να παρατηρούν την ζωή από τα σκουριασμένα τους μπαλκόνια.

Περπατώντας στην πόλη έχω συνεχώς αυτή την εικόνα στο μυαλό μου. Ηλικιωμένους στα μπαλκόνια τους. Είναι οι ζωντανοί μάρτυρες της ιστορίας της χώρας. Η νέα γενιά ζει το τώρα της και ίσως το παρελθόν της χώρας να είναι απλά ένα κεφάλαιο στο σχολικό βιβλίο της ιστορίας. Piercing, τατουάζ, τεράστια ακουστικά, skateboards.

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Το Βουκουρέστι προσφέρεται για περπάτημα ακόμα και το καλοκαίρι. Φωτο: Βαγγέλης Μακρής

Το Βουκουρέστι προσφέρεται για περπάτημα ακόμα και το καλοκαίρι. Τις μέρες που βρεθήκαμε η συννεφιά μας ευνόησε. Θα πρέπει όμως να είσαι προσεκτικός. Συχνά καθώς περπατάς μπορεί να πέσεις σε σπασμένα πλακάκια εκεί που δεν το περιμένεις. Φαίνεται να έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στο να παραμείνει  η πόλη τους καθαρή. Συνεργεία καθαρισμού δουλεύουν ασταμάτητα. Αυτό όμως δεν μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις την βρωμιά που επικρατεί μέσα στα τραμ, τους σκουριασμένους σωλήνες καλοριφέρ στις τουαλέτες του αεροδρομίου, το παλιό μετρό με τα καινούρια τρένα που ώρες-ώρες οι αποβάθρες του θυμίζουν spooky σελίδα του Stephen King.

Όπως στην αποβάθρα Piata Romana που η απόσταση που σε χωρίζει από τις γραμμές είναι τόσο μικρή που έτσι και παραπατήσεις θα βρεθείς μέσα. Δίπλα μας τρέχουν μικρά ρυάκια με νερό. Είναι σίγουρα μια από τις τρομακτικότερες αποβάθρες μετρό που έχω βρεθεί. Η σκέψη ότι κάποιος εδώ παραπατάει το Σαββατόβραδο μεθυσμένος, όπως βλέπω συχνά στην Αθήνα τους τουρίστες, μου φέρνει ρίγη.

Την καθαριότητα την παρατηρούμε και στα τεράστια πάρκα που δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν από άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων. Όπως στο Herastrau που είναι το μεγαλύτερο της Ρουμανίας και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Τα μάτια βουλιάζουν μέσα στην ομορφιά του καταπράσινου τοπίου, την τεχνητή λίμνη και τον ποταμό Colentina που το διαπερνάει από Βορειανατολικά. Μέσα στο πάρκο είναι και το «Μουσείο του χωριού». Περίπου 300 σπίτια, ανεμόμυλους , εκκλησίες που αντιπροσωπεύουν την αρχιτεκτονική παράδοση της Ρουμανίας. Εάν πάτε μην παραλείψετε να βρεθείτε εκεί.

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Στον κήπο του Fabrica. Φωτο: Βαγγέλης Μακρής

Εξίσου όμορφοι είναι και οι Cismigiu Gardens με τους μαύρους κύκνους, την  πλούσια βλάστηση και τα συνεργεία που δουλεύουν ασταμάτητα κλαδεύοντας  τους θάμνους  και καθαρίζοντας  τα αγριόχορτα. Ένας χώρος ξεκούρασης, άθλησης, αναζωογόνησης για τους κατοίκους του Βουκουρεστίου. Δεν μπορώ να αποφύγω την ερώτηση που γυρνάει όλη την ώρα στο μυαλό μου: Γιατί να μην αξιοποιούνται με τον ίδιο τρόπο τα μεγάλα  πάρκα της Αθήνας;

Σε κανένα από αυτά τα δυο δεν υπήρχε η εικόνα της παραμέλησης. Ούτε η εικόνα ότι είναι ξέφραγο αμπέλι που μπορεί ο καθένας να κάνει ότι θέλει. Μπορεί να είναι η φευγαλέα εικόνα του τουρίστα αυτή την οποία περιγράφω. Όμως ποια να είναι άραγε η εικόνα που έχει ένας τουρίστας εάν επισκεφτεί για λίγες ώρες ένα από τα μεγάλα κεντρικά πάρκα της Αθήνας; Την απάντηση την ξέρετε.

Στους δρόμους του Βουκουρεστίου όλα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του παρελθόντος και του παρόντος ανακατεύονται μέσα σε μια πηχτή αστική σούπα. Οι εκρήξεις μεγαλομανίας του Τσαουσέσκου μπλέκονται με τα σύγχρονα κτίρια, τις βρώμικες προσόψεις των πολυκατοικιών και τα χαμόσπιτα με τα κεραμίδια και τα απλωμένα ρούχα. Όλα αυτά συνθέτουν τον χαρακτήρα της πόλης που για να τον απολαύσεις δεν πρέπει να τον κρίνεις. Τον δέχεσαι όπως είναι.

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Σάββατο βράδυ στην παλιά πόλη. Φωτο: Βαγγέλης Μακρής

Είναι όμως αδύνατο να αποφύγεις την κριτική όσο και να το θες όταν επισκέπτεσαι την οικία Τσαουσέσκου. Περπατάμε με καλυμμένα τα πόδια μας μέσα σε μπλε σακούλες, διασχίζοντας την εξωφρενική πολυτέλεια μέσα στην οποία έζησε επί 24 χρόνια ο δικτάτορας Νικολάε Τσαουσέσκου ενώ έξω  η πείνα θέριζε.

Ακολουθούμε τον ξεναγό της οικίας μέσα στα τρία ιδιωτικά διαμερίσματα των παιδιών του, την σάλα με τα δώρα που του έκαναν δικτάτορες της Αφρικής, την γκαρνταρόμπα της Έλενας με τις γούνες και τα αξεσουάρ πολυτελείας, που σαν βγαλμένα εντόσθια είναι σε κοινή θέα με τα καρτελάκια που αναγράφουν τις τιμές στο εθνικό νόμισμα, την θηριώδη πισίνα, τους κήπους με τα τροπικά φυτά, τα δωμάτια μελέτης και τα πράσινα μπάνια.

Η ξενάγηση γίνεται σε άψογα αγγλικά από έναν νεαρό γύρω στα 25. «Στον Νικολάι άρεσαν οι ταινίες με τον Τζον Γουέιν και στην Έλενα το Dallas  ήταν ερωτευμένη με τον JR» μας λέει μέσα στην ιδιωτική κινηματογραφική αίθουσα του δικτάτορα και εμείς σκάμε στα γέλια. Εκείνος αφήνει να φανεί ένα μειδίαμα στο πρόσωπο του.

Όταν βγαίνουμε έξω παρατηρώ δυο παγώνια που έχουν ανέβει στα κεραμίδια του κτιρίου. Εάν πίστευα στην μετεμψύχωση θα έλεγα ότι αυτά τα δυο παγώνια είναι ο Νικολάι και η Έλενα όπου συνεχίζουν πια να παρακολουθούν από ψηλά το σπίτι τους, που έχει μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν. Μπορεί να είναι και περήφανοι για αυτό.

 

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Herastrau park. Φωτο: Βαγγέλης Μακρής

Μια μέρα αποφασίζουμε να πάμε στο Μπρασόβ με τρένο. Εκτός από την καταπράσινη διαδρομή μας εντυπωσιάζει η ακρίβεια αναχώρησης και άφιξης των τρένων. Ακριβώς στο λεπτό που αναγράφεται στο εισιτήριο! Το Μπρασόβ είναι γραφικό και όμορφο. Χωμένο μέσα στα βουνά αποτελεί και αυτό μια τουριστική ατραξιόν λόγω των κάστρων στα οποία δεν πήγαμε. Καθώς αγοράζουμε σουβενίρ από ένα πλανόδιο μας λέει για την επιθυμία του να πάει σε ένα νησί στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχουν τουρίστες ή τουλάχιστον πολλοί τουρίστες. Τους έχει βαρεθεί εδώ και δεν μπορεί να τους βλέπει πουθενά. Θέλει να μας ρωτήσει για το ελληνικό νησί που δεν θυμάται πως το λένε αλλά το ψάχνει στο χάρτη. Είναι τελικά η Σαμοθράκη. Του δίνουμε ελπίδες ότι στη Σαμοθράκη σίγουρα θα έχει λιγότερους.

Το ελληνικό στοιχείο στο Βουκουρέστι είναι παντού. Περπατάς και ακούς ελληνικά κομμάτια. Συνήθως είναι κάποιο παλιό λαϊκό, ή κομμάτια  της Βανδή και της Βίσση. Εννοείται ότι δεν τρελάθηκα να πάω να δοκιμάσω ελληνικό γύρο στο Βουκουρέστι, και γενικά δεν μου αρέσει ο  γύρος, και όπου πέφταμε πάνω σε κάτι ελληνικό φεύγαμε τρέχοντας. Όμως η Ελλάδα μας κυνηγούσε παντού ακόμα και εκεί που δεν το περιμέναμε.

Θα πω την ιστορία με κίνδυνο να φανώ ψεύτης αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινή. Είμαστε πάνω από υπαίθριο πάγκο βιβλίων. Ο πωλητής μιλά αγγλικά. Φίλος αγοράζει βιβλίο. Υπάρχουν στον πάγκο βιβλία στα ρουμάνικα του Ντοστογιέφσκι, του Κάφκα και του Καμύ. Μας πιάνει κουβέντα για την Ελλάδα και μας λέει για ένα κομμάτι που δεν θυμάται τον τίτλο αλλά μιλά για την ελευθερία και είναι  γνωστού συνθέτη. Σκέφτομαι κάτι σε Θεοδωράκη θα εννοεί ο άνθρωπος με αυτά που πουλά αλλά το όνομα δεν του λέει κάτι. Του λέμε να πει εάν θυμάται κάποιους στίχους στα ελληνικά και τότε μου πέφτει το σαγόνι κάτω: «Γίνεται μου λες δεν γίνεται» μας λέει και αμέσως μας δίνει την πληροφορία ότι σκοτώθηκε πριν τρία χρόνια. «Ααα του λέμε Παντελίδης!» και κουνάει καταφατικά το κεφάλι του.

Το πιθανότερο είναι να εννοούσε την ελευθερία μέσα στην σχέση

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Herastrau park. Φωτο: Βαγγέλης Μακρής

Την τελευταία μέρα στο Βουκουρέστι σε ένα μαγαζί με σουβενίρ είχαμε την τύχη να μας μιλήσει εντελώς αυθόρμητα μια γυναίκα γύρω στα εξήντα για την χώρα της. Φαινόταν σαν να είχε ανάγκη να μιλήσει σε ξένους.

Μεταφέρω κάποια από τα λόγια της  σκόρπια όπως τα θυμάμαι:

«Τότε, με το καθεστώς, δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε σε ξένους στον δρόμο. Μας το απαγόρευαν. Σκύβαμε το κεφάλι και προχωρούσαμε εάν μας έκαναν μια ερώτηση στο δρόμο. Μετά το σχολείο πηγαίναμε να μαζέψουμε τις σοδειές στους αγρούς. Σου έλεγαν έπρεπε να μαζέψεις μια συγκεκριμένη ποσότητα για να είσαι εντάξει στην υποχρέωση απέναντι στο κράτος.

 

 Δεν ξέραμε πως είναι ο κόσμος έξω. Κάποιοι είχαν ταξιδέψει μέχρι την Σοβιετική Ένωση και νομίζαμε ότι αυτό είναι ο κόσμος. Χάθηκαν πολλοί  σε υπόγεια την εποχή του Τσαουσέσκου. Κόσμος εξαφανιζόταν και κανένας δεν μάθαινε τίποτα για αυτούς. Φυσικά και είναι αλήθεια ότι χρειάστηκαν 700 αρχιτέκτονες για να γίνει όλο αυτό (σ.σ Το σπίτι του λαού) ίσως και περισσότεροι. Είπαν στους ανθρώπους να έρθουν από τα χωριά στην πόλη και ότι εδώ θα ήταν ευκολότερα τα πράγματα για να βρουν δουλειά αλλά τους άφησαν στο έλεος. Με κομμένο ρεύμα και νερό. Σήμερα τα πράγμα είναι καλύτερα αλλά για να έχεις ένα καλό επίπεδο ζωής στο Βουκουρέστι πρέπει να έχεις δεξιότητες. Προσπαθούμε να ανακάμψουμε»

 

Χτυπάει το κινητό της αλλά δεν το σηκώνει για να μην διακόψει την συνομιλία μαζί μας. Την ρωτάμε κάτι τελευταίο, εάν υπάρχουν κάποιοι που θα ήθελαν να επιστρέψουν στις παλιές μέρες και μας αποστομώνει :«Φυσικά και υπάρχουν. Είναι οι γιοί εκείνων που ευνοήθηκαν από το καθεστώς» μας αποστομώνει.

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Herastrau park. Φωτο: Βαγγέλης Μακρής

Πριν έρθω στο Βουκουρέστι είχα διαβάσει την Επιστροφή του Χούλιγκαν του Νόρμαν Μάνεα. Είναι ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο γραμμένο με την μορφή μυθιστορήματος όπου ο συγγραφέας επιστρέφει το 1997 στην πατρίδα του,  για πρώτη φορά μετά την πτώση του Τσαουσέσκου. Είχε αυτοεξοριστεί στην Αμερική.  Ο Μάνεα παλεύει με τον εαυτό του για το εάν πρέπει να επιστρέψει στο Βουκουρέστι, για τον κίνδυνο να χάσει την ταυτότητα του στην Αμερική και σου δίνει μια γεύση για το τι έχει περάσει αυτός ο λαός μέσα από τις προσωπικές του μαρτυρίες.

Η αίσθηση που σου αφήνει το βιβλίο δεν μπορεί να συγκριθεί με την ζωντανή περιγραφή αυτής της γυναίκας που μιλά ασταμάτητα  δίπλα σε μαγνητάκια για το ψυγείο και κούκλες με παραδοσιακές στολές. Δεν είναι μόνο αυτά που λέει. Είναι περισσότερο αυτά τα σταθερά, υγρά μάτια ,με τα οποία κοιτάζει τους ξένους καθώς τα αφηγείται. Σε καθηλώνουν περισσότερο από το συναρπαστικό αφήγημα του Μάνεα και σε φέρνουν ακόμα πιο κοντά στο συλλογικό τραύμα που βίωσε και από το οποίο ακόμα προσπαθεί να ανακάμψει ο λαός της Ρουμανίας.

Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Herastrau park. Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
«Μουσείο του χωριού». Περίπου 300 σπίτια, ανεμόμυλους , εκκλησίες που αντιπροσωπεύουν την αρχιτεκτονική παράδοση της Ρουμανίας... Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Στους δρόμους του Βουκουρεστίου όλα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του παρελθόντος και του παρόντος ανακατεύονται μέσα σε μια πηχτή αστική σούπα... Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Εξίσου όμορφοι είναι και οι Cismigiu Gardens με τους μαύρους κύκνους, την πλούσια βλάστηση και τα συνεργεία που δουλεύουν ασταμάτητα κλαδεύοντας τους θάμνους και καθαρίζοντας τα αγριόχορτα... Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδι στο καλοκαιρινό Βουκουρέστι Facebook Twitter
Φωτο: Βαγγέλης Μακρής
Ταξίδια
1

Απεργία της ΓΣΕΕ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Τρελός Νομάς της Θεσσαλονίκης που κυκλώνει τον κόσμο με μια μηχανή

Ταξίδια / O Τρελός Νομάς της Θεσσαλονίκης που κυκλώνει τον κόσμο με μια μηχανή

Ο Ηλίας Βροχίδης, Θεσσαλονικιός την καταγωγή και πολίτης του κόσμου, πλέον, συστήνεται επίσης σαν «Τρελός Νομάς» (Mad Nomad) και όχι άδικα – το να περιπλανιέσαι στην Αφρική επί τρία χρόνια (2013-2016) με μια μηχανή μικρού κυβισμού, μόνος τον περισσότερο καιρό, δεν το λες και «παιχνιδάκι»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Lonely Planet: Oι 10 προορισμοί της χρονιάς στην Ευρώπη και τα παραδεισένια ελληνικά νησιά της λίστας

Living / Lonely Planet: Oι 10 προορισμοί της χρονιάς στην Ευρώπη και τα παραδεισένια ελληνικά νησιά της λίστας

Η λίστα του 2018 δεν συμπεριέλαβε κάποιο από τα ήδη διάσημα και πολύβουα ελληνικά νησιά της Ελλάδας, αλλά συστήνει στο διεθνές κοινό μια συστάδα νησιών που στη χώρα μας έχουν ήδη αναδειχθεί ως ένας μικρός παράδεισος.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Το χωριό μου, ο Δεσύλλας Μεσσηνίας, είναι ένας μικρός κρυφός παράδεισος»

Γειτονιές της Ελλάδας / «Το χωριό μου, ο Δεσύλλας Μεσσηνίας, είναι ένας μικρός κρυφός παράδεισος»

Ο Μάριος Γκρόγκος μιλά για τον τόπο του με την ανεμπόδιστη θέα στον μεσσηνιακό κάμπο, για ένα μέρος που πια έχει όλα κι όλα δύο μαγαζιά – έχει όμως και μια ομάδα κατοίκων που στήνει φεστιβάλ και εκθέσεις φωτογραφίας και ανανεώνει εθελοντικά την όψη του χωριού.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Αβινιόν/Αρλ

Ταξίδια / Ένα road trip στην Αβινιόν των επτά Παπών και στην Αρλ του Βαν Γκογκ

Γοτθική αρχιτεκτονική, μια «δεύτερη Ρώμη», πολλά δωρεάν μουσεία, φοιτητές να πίνουν μπύρες σε ζωντανές πλατείες και φιλότεχνοι που αναζητούν την αύρα που ενέπνευσε τον Ολλανδό ζωγράφο, αλλά και τον Πικάσο και τον Γκογκέν. Δυο πόλεις που σε κάνουν να ξεχνάς με το ιστορικό τους κέντρο όλα τα βάσανα του ταξιδιού.
ΚΟΡΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟΡΗ
Όλα από την αρχή στο Σκαμνέλι, σε ένα Ζαγοροχώρι 25 κατοίκων

Γειτονιές της Ελλάδας / Όλα από την αρχή στο Σκαμνέλι, ένα Ζαγοροχώρι 25 κατοίκων

Ο Φίλιππος Φραγκούλης άφησε πίσω του μια πολυετή καριέρα στις τράπεζες προκειμένου να επιστρέψει στις ρίζες του, στην Τύμφη. Αντικατέστησε τα meetings με τα πυκνά δάση που αποτελούν πλέον το φόντο της νέας του πορείας στη ζωή, έχοντας όμως να αντιμετωπίσει πια τις δυσκολίες ενός ορεινού τόπου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Πώς είναι η καθημερινότητα ενός τριαντάρη στο ψηλότερο χωριό των Βαλκανίων;

Γειτονιές της Ελλάδας / Πώς είναι η καθημερινότητα ενός τριαντάρη στο ψηλότερο χωριό των Βαλκανίων;

Ο Άρης Αβέλλας περιγράφει τη ζωή του στη Σαμαρίνα, σε ένα μέρος που τραβάει την προσοχή ξένων αλπινιστών, σε έναν τόπο όπου όταν λιώνουν τα χιόνια μπορεί κανείς να βολτάρει σε καταρράκτες, να θαυμάσει άγρια ζώα, να δροσιστεί σε βάθρες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Η καθημερινή ρουτίνα ενός πλοίου της γραμμής τον χειμώνα

Ταξίδια / Η καθημερινή ρουτίνα ενός πλοίου της γραμμής τον χειμώνα

Πήραμε το πλοίο της γραμμής για να κάνουμε το δρομολόγιο που κάνουν οι ναυτικοί μετ’ επιστροφής, χωρίς να κατέβουμε σε κάποιο λιμάνι. Η διαδρομή μας ήταν Πειραιάς – Κύθνος – Σέριφος – Σίφνος – Κίμωλος – Μήλος και πίσω, ενώ άλλες μέρες προστίθενται κάποιοι ακόμα προορισμοί, με τερματικό λιμάνι εκείνο της Σαντορίνης. Στις περίπου 17 ώρες προσπαθήσαμε να δούμε και να καταγράψουμε τη ζωή τον χειμώνα μέσα σε ένα από τα πολλά πλοία που ταξιδεύουν αδιάκοπα στις ελληνικές θάλασσες.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΛΑΣΑΚΗΣ
Adrère Amellal: Μια μέρα στο ξενοδοχείο που φωτίζεται με κεριά στην όαση της Σίβα

Ταξίδια / Adrère Amellal: Μια μέρα στο ξενοδοχείο που φωτίζεται με κεριά στην όαση της Σίβα

Σε έναν αλλόκοτο υπερμεγέθη όγκο που ορθώνεται στην έρημο θυμίζοντας σεληνιακό τοπίο λειτουργεί ένα οικολογικό και απόλυτα μίνιμαλ αισθητικής ξενοδοχείο χωρίς ίντερνετ, ούτε τηλέφωνο, ούτε καν ερ-κοντίσιον.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ο τόπος μου, ο Κάμπος της Χίου

Γειτονιές της Ελλάδας / H ζωή μου στον Κάμπο της Χίου, εκεί που οι λαλάδες κοκκινίζουν τη γη

Η Μάρω Χατζελένη περιγράφει την καθημερινότητά της στον τόπο που μεγάλωσε και επέστρεψε, σε ένα μέρος όπου αρχοντικά, περιβόλια και στέρνες με πηγάδια συνυπάρχουν μαγικά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Ο τόπος μου, η Καλοσκοπή

Γειτονιές της Ελλάδας / Mπορεί να ξαναζωντανέψει ένα χωριό είκοσι ατόμων στο βουνό της Γκιώνας;

Μια ομάδα κατοίκων φιλοδοξεί να αναζωογονήσει ένα ορεινό χωριό με άπλετο πράσινο, με άφθονα τρεχούμενα νερά και πηγές, την Καλοσκοπή Φωκίδας που βρίσκεται μόλις δυόμιση ώρες μακριά από την Αθήνα. Και δείχνει να τα καταφέρνει!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Ο τόπος μου, οι Λειψοί

Γειτονιές της Ελλάδας / Η ζωή μου στους ακριτικούς Λειψούς, εκεί που σταματά ο χρόνος

Ο Κωνσταντίνος Μπουράκης μας μιλά για τη ζωή στο νησί που κερδίζει την υπογεννητικότητα και αποτελεί έναν από τους πιο ποιοτικούς οικολογικούς προορισμούς της Ελλάδας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ

σχόλια

1 σχόλια
Αυτές οι "βρώμικες πολυκατοικίες" που τόσο άσχημες δείχνουν στο κέντρο του Βουκουρεστίου είναι ενδιαφέροντα δείγματα της μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου.Από αυτή την άποψη, αν ποτέ αυτά τα κτίρια ανακαινιστούν και αναδειχθούν όπως τους πρέπει, το κέντρο του Βουξουρεστίου θα γίνει ένα πραγματικό μουσείο όλων των τάσεων της αρχιετκτονικής της δεκαετίας του 1930. Αν νοικιάσεις αυτοκίνητο και περιπλανηθείς στην ύπαιθρο, εκεί θα δεις την μεγάλη φτώχεια που επικρατεί (εξαθλίωση για τους πολυάριθμους Τσιγγάνους), την οποία δεν βλέπεις στο κυρικλέ και τουριστικό Μπρασόφ και την οποία κάπως υποψιάζεσαι κυκλοφορώντας στους δρόμους της πρωτεύουσας.Α ναι, η Silva είναι όντως εξαιρετική μπύρα. Συνιστώ δε ανεπιφύλακτα όλες τις μαύρες ρουμανικές μπύρες.