ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ New Year’s resolution είναι να μάθω κατακόρυφο. Όχι σε τοίχο ή με βοήθεια, αλλά αυτό το ελεύθερο που απλώς στηρίζεσαι στα χέρια σου και γυρνάς ανάποδα. Αυτός είναι ένας από τους –πολλούς– λόγους που κάνω καλλισθενική τα τελευταία χρόνια.
Ξέρω, βέβαια, ότι ο στόχος δεν συμβαδίζει με την ηλικία μου. Ανήκω στη γενιά για την οποία οι στόχοι είναι κάπως πιο φιλόδοξοι ή intellectual, όπως «να αλλάξω δουλειά», «να αποταμιεύσω λεφτά», «να κοιμάμαι περισσότερο», «να φροντίσω τον εαυτό μου», «να κάνω διαλογισμό», «να βρίσκομαι στη φύση». Αλλά εγώ νομίζω ότι ίσως αυτό που ζητάω να είναι πιο δύσκολο από όλα αυτά μαζί. Δυστυχώς, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να στεκόμαστε ανάποδα. Ή είμαστε, αλλά το ξεχάσαμε στην πορεία. Στην πραγματικότητα, είμαστε φτιαγμένοι για να στεκόμαστε όπως θέλουμε. Θυμάσαι ποτέ ως παιδιά να σκεφτόμαστε αν είναι δύσκολος ο τροχός ή η γέφυρα; Μετά ήρθε η στιγμή που οτιδήποτε δεν σε κάνει να νιώθεις ότι πατάς γερά στα πόδια σου έμοιαζε αδιανόητο. Bullshit!
Δυστυχώς, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να στεκόμαστε ανάποδα. Ή είμαστε, αλλά το ξεχάσαμε στην πορεία. Στην πραγματικότητα, είμαστε φτιαγμένοι για να στεκόμαστε όπως θέλουμε.
Η κατακόρυφος θέλει να μη φοβάσαι. Μπορεί να πέσεις, αλλά όπως λέει και ο Θάνος, ο δάσκαλός μου, αυτό είναι μέρος της προπόνησης. Πρέπει να μάθεις να πέφτεις. Πολύ θα ήθελα να τα συζητούσαμε αυτά με τον Θάνο όταν άρχισαν οι πρώτες πτώσεις, τα πρώτα πεσίματα – και δεν εννοώ στην καλλισθενική. Εννοώ εκείνες τις ματαιώσεις που σε κάνουν να νιώθεις ότι πέφτεις στο κενό και δεν έχεις χρόνο να βάλεις τα χέρια σου. Στην κατακόρυφο πάντως έχεις πάντα χρόνο να βάλεις τα χέρια σου, να στηριχτείς για να μη χτυπήσεις το κεφάλι σου. Το έχω προσπαθήσει, το έχω κάνει πολλές φορές και το λέω με κάθε υπευθυνότητα. Μπορείς πάντα να πέσεις με στυλ ή και άτσαλα, αλλά να μη χτυπήσεις. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Αφού έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι ένα συνεχόμενο fall and stand up.
Στην καλλισθενική, λοιπόν, η κατακόρυφος είναι βασικό στοιχείο της προπόνησης και, αν μη τι άλλο, σε κάνει να θυμάσαι ένα απωθημένο, παλιό κομμάτι σου που έρχεται από την παιδική ηλικία και κάπου χάθηκε, όταν όλα έγιναν πολύ σοβαρά. Πλέον τείνω να πιστέψω ότι ακόμα και τα πιο σοβαρά πρέπει να έχουν λίγη πλάκα για να ασχοληθείς μαζί τους. Επίσης, η κατακόρυφος σού προσφέρει κάτι που σε λίγες ασκήσεις το βρίσκεις. Βλέπεις τον κόσμο εντελώς διαφορετικά. Κοιτάς κατάματα το έδαφος, προσπαθείς να στηριχτείς για λίγο ακόμα στα χέρια σου και είναι απαραίτητο να βάλεις δύναμη σε όλο σου το σώμα, να μην αφεθείς να σε βυθίσει – αν μπορείς κράτα αυτήν τη δύναμη και για μετά. Η βαρύτητα υπάρχει πάντα, αλλά σε αυτή την ανάποδη στάση νιώθεις ότι έχεις νικήσει ένα μικρό κομμάτι των νόμων, των κανόνων αυτής της ζωής. Στέκεσαι στα χέρια σου και όχι στα πόδια σου. Πόσο περίεργη αίσθηση είναι αυτή;
Καθώς βλέπεις ανάποδα τα πάντα γύρω σου, μπορεί και να αποκτήσεις μια άλλη ματιά για τα πράγματα. Να τα δεις αλλιώς κι εσύ, να δουν κι εκείνα εσένα αλλιώς. Να ακυρώσεις την ηλικία, τα «πρέπει» που την ακολουθούν και τα δεδομένα που έχεις καταχωρίσει στο μυαλό σου, και να αφεθείς στις άπειρες δυνατότητες που έχει το σώμα σου. Να το οδηγήσεις εσύ με τον τρόπο που επιλέγεις σε μια άλλη στάση, ή, καλύτερα, να το οδηγήσεις σε μια αντίσταση.
Χρειάζεται βέβαια προπόνηση (όπως έλεγε μια κυρία 80φεύγα που βγάζει σχεδόν όλα τα ακροβατικά της καλλισθενικής) και μια διάθεση να νικήσεις τον φόβο του διαφορετικού. Επίσης, χρειάζεται λίγο θράσος για να μη σε νοιάζει που ανεβάζεις τον μέσο όρο ηλικίας των ασκούμενων, να στέκεσαι ανάποδα, εσύ που ήδη παλεύεις με τη βαρύτητα –έναν νόμο που δεν ισχύει όταν είσαι είκοσι, ίσως και τριάντα–, και να λες «δεν γίνεται, θα τη νικήσω». Αυτή την ανίκητη δύναμη, τον ανίκητο χρόνο, την ανίκητη σοβαρότητα, μπορείς και να τα κερδίσεις. Όχι καθολικά, αλλά σε μία μόνο μάχη, που διαρκεί όσο μία κατακόρυφος.
