Λεπτομέρειες από έναν Απρίλιο

Ανοίγεις το παράθυρο και το σπίτι ολόκληρο καταλαμβάνεται από τα αρώματα της νεραντζιάς. Πυκνό κι επίμονο άρωμα που σου κόβει τα γόνατα, σε κάνει να θες να τα αλλάξεις όλα / Ο πρώτος καφές στο μπαλκόνι και το πρώτο κρασί επίσης / με το μπουφάν, αλλά εκεί, κάτω από τα αστέρια, να περιμένεις το καλοκαίρι / εκείνο το πρώτο, μακροχρόνιο, καταστροφικό για μέση και χέρια session κηπουρικής, που όταν τελειώνει, είσαι μέχρι τα γόνατα στο χώμα κι έξω από την πόρτα ένα βουνό ξεραμένα κλαριά και άλλα που δεν πίστευες πως τα είχες στον κήπο σου περιμένουν τη σκουπιδιάρα / πίσω στο μπαλκόνι όλα καθαρά και τακτοποιημένα, έτοιμα να ξεπετάξουν φύλλα, και κλαριά / σπαράγγια ψητά με τρίμμα από αυγοτάραχο / φρέσκος αρακάς με ελάχιστα: λάδι, λεμόνι, ίσως και λίγο δυόσμο / φράουλες / να τις αφήνεις εκτός ψυγείου, να μοσχοβολά το σπίτι / να τις βουτάς σε κάτι κρεμώδες / πρώτη βόλτα στο Θησείο, να διασχίζεις τον πιο όμορφο λόφο του κόσμου, λουλούδια, αρχαιότητες, αριστουργήματα, ψηφιδωτά κάτω από ανθισμένες ακακίες / επιθυμία για αλλαγές / από το πιο μικρό στο πιο μεγάλο, αυτό που επιθυμείς, αλλά δεν θα γίνει. Παρ' όλα αυτά, κάθε άνοιξη το σκέφτεσαι / Γιατί κάθε άνοιξη θες να διαβάσεις ποίηση; Γιατί την άνοιξη και όχι το καλοκαίρι; / Δυόσμος / Αν υπάρχει ένα αρωματικό που μου θυμίζει άνοιξη, είναι ο δυόσμος / Αν υπάρχει ένα φρούτο, είναι οι φράουλες / αν υπάρχει ένα λουλούδι, είναι οι φρέζιες / η μεγαλύτερη ένοχη απόλαυση, τα φρέσκα σκόρδα! / λικέρ από άνθη αφροξυλιάς. Όχι όποιο να 'ναι! Θα δώσεις κάτι παραπάνω και θα πάρεις το γαλλικό St. Germain. Αν υπάρχει ένα αλκοολούχο ποτό που να σφυρίζει άνοιξη, αυτό είναι. Πέρσι, ένας καλός θεός μάς έφτιαξε ένα κοκτέιλ με λικέρ αφροξυλιάς, πράσινο τσάι, τζιν και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι τη γεύση και την ονειρεύομαι συχνά! / απλά πράγματα στο τραπέζι: μαλακά τυριά, ίσως ένα αλλαντικό, χούμους από κουκιά, ίσως ένα παράξενο μέλι / ίσως φρέσκα ζυμαρικά αγκαλιασμένα με κάτι ελάχιστο, μακριά από μας ως του χρόνου οι παχύρρευστες σάλτσες / θα φτιάξουμε τα πρώτα σορμπέ της χρονιάς; Κατεβάζω τη μηχανή από το πατάρι / χρωματικά, πάντως, θέλω να εγκαινιάσω τη σεζόν με παγωτό φιστίκι / ή με παγωτό τριαντάφυλλο και κάρδαμο / μικρές πατάτες με μαϊντανό και σκόρδο και ελαιόλαδο / δεν νομίζω πως χρειάζεται κάτι άλλο / φέτος και λεμόνια τουρσί / μπορεί να μην είναι η εποχή, αλλά τα θέλω στην κουζίνα. Μόλις που προλαβαίνω, έναν μήνα θέλουν να ετοιμαστούν /σκόρπια στιχάκια από βιβλία που κρατάνε τη μέρα (και μένα) σε ένα επίπεδο: «Χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα / τούτη η αγάπη πού πηγαίνει / σκορπισμένη, μαζεμένη, / σκορπισμένη πάλι πάλι, / κι όμως σφύζει κι όμως πάλλει / στη δαγκωματιά του μήλου / στη χαραματιά του σύκου / σ' ένα βυσσινί κεράσι / σε μια ρώγα από ροδίτη / τόση ανάερη Αφροδίτη, / θα διψάσει θα κεράσει / ένα στόμα κι άλλο στόμα / χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα».- Γιώργος Σεφέρης, 28. 8. 1945 / Κι άλλο ένα: «Ω, φύση και ω, ανθρώπινη ψυχή! Πόσο ανήμπορα είναι όλα τα λόγια για να εκφράσουν τις αλληλένδετες αναλογίες σας! Ούτε και το παραμικρότερο άτομο δε σαλεύει ή δε ζει μέσα στην ύλη, αν δεν έχει το δαιμόνιο ταίρι του στο μυαλό». Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ / Και άλλο ένα, τελευταίο: «Κάθε ψυχή είναι αθάνατη. Γιατί ό,τι διατελεί διαρκώς σε κίνηση είναι αθάνατο. Και ό,τι κινεί κάτι άλλο και κινείται από κάτι άλλο έχει ένα τέλος στην κίνησή του, ως εκ τούτου έχει τέλος και στη ζωή. Έτσι, μόνον ό,τι κινεί τον εαυτό του, εφόσον δεν παύει ποτέ να είναι ο εαυτός του, δεν παύει ποτέ να κινείται αλλά αποτελεί και για τα άλλα, όσα κινούνται, πηγή και αρχή της κίνησης». Πλάτωνας, Φαίδρος / Σας φιλώ!