WEEKEND

Eπιτέλους, ένα brunch που δεν καταδέχεται τα pancakes!

Eπιτέλους, ένα brunch που δεν καταδέχεται τα pancakes! Facebook Twitter
Ο Δημήτρης Δημητριάδης έβαλε και το ιστορικό πεϊνιρλί της Δροσιάς στο μενού, με ένα αυγό στην κορφή του.
0

Μπορεί να το λέμε brunch, αλλά οι περισσότεροι οπαδοί του το τρώνε γύρω στις 3 το μεσημέρι, κάτι που ακυρώνει τον ξενικό όρο, ο οποίος το θέλει να ξεκινά στις 12 και να συνεχίζεται χαλαρά ως το μεσημέρι, και κόβεται sur mesure στα μέτρα του κυριακάτικου τραπεζιού, έτσι όπως το έμαθε ο Έλληνας από τη μαμά του κι έτσι όπως το νοστάλγησε τα χρόνια της ενηλικίωσης μακριά το σπίτι. Από τον όρο, το αθηναϊκό brunch μπορεί να μην κράτησε το εθιμοτυπικό, κράτησε όμως το μενού, ένα μενού-«κόπια» σε κάθε μαγαζί που το υιοθέτησε. Τα βαρετά έως χασμουρητού πανομοιότυπα παντού pancakes, carrot cakes με frosting, αυγά Benedict και scrambled, τα μπέργκερ, οι βάφλες και τα french toasts αποτυπώνουν την τάση του ελληνικού εστιατορίου να μιμείται, ακριβώς και με καρμπόν, τα μαγειρέματα του διπλανού, του παραδιπλανού και της απάνω γειτονίτσας.


Κολυμπώντας ανάμεσα σε βουνά από pancakes με κόκκινα σιρόπια στις γειτονιές της πόλης, προσπαθούσα να βρω το κάτι άλλο, το διαφορετικό, μια no american πρόταση, μια πρωτοτυπία με έμπνευση από την ελληνική παράδοση, που έχει να προσφέρει αρωγή τεράστια στο παγκόσμιο brunch τοπίο, αν αναλογιστείς τις πίτες, τις τηγανίτες, τις τηγανόκλουρες, τις αμυγδαλο-καρυδόπιτες, τα σταφιδόψωμα, τους τραχανάδες, τις μπατζίνες, τις σούπες, τα κόλλυβα, τα αλλαντικά, τα τυριά και τους καγιανάδες της.

Αν δεν εμπνευστεί ο μέγας σεφ από τη χώρα του, από πού θα εμπνευστεί, από τη Χονολουλού, που δεν την έχει δοκιμάσει; Και ποια λογική, άραγε, ταιριάζει την πρώτη ύλη με τα οικοδομικά τετράγωνα, ταυτίζοντας τον σολομό με την Κηφισιά και την προβατίνα με τη Βάρη;

Ομολογουμένως, την αποκάλυψη δεν την περίμενα να έρθει από την Κηφισιά, πολύ περισσότερο από την κουζίνα ενός μεγάλου σεφ, του Δημήτρη Δημητριάδη, που παλιώνει ωραία την άποψή του για την ελληνική δημιουργικότητα.

Eπιτέλους, ένα brunch που δεν καταδέχεται τα pancakes! Facebook Twitter
Αν ποτέ φοβήθηκες το Artisanal ως ακριβό ή κυριλάτο ή στημένο μαγαζί, να το δεις τις Κυριακές, φιλικό, χαλαρό, αλλά και απολύτως κοσμοπόλιταν και ευρωπαϊκό. Στυλ που δεν θα το πληρώσεις στον τελικό λογαριασμό.

Το σερί των εκπλήξεων, όμως, σαν πέρασα το κατώφλι του Artisanal μια «πεινασμένη» Κυριακή μεσημέρι, με ακολούθησε από την αρχή ως το τέλος του λογαριασμού – τα πιάτα κυμαίνονται από 4, 5, 7, 8 και 9 ευρώ μέχρι, σπανιότατα, τα 16 περίπου, για μια πιο λουσάτη και δημιουργική σπεσιαλιτέ.


Το πλάγιο φως του φθινοπωρινού ήλιου που πέφτει στη μαγική σάλα των άκαπνων με το τεράστιο μπαρ, το τζάκι και τα μοναδικά γαλλικά έπιπλα έχει μια γαλήνη που θυμίζει σπιτικά Χριστούγεννα, τα πορτρέτα του Θωμά Τουρναβίτη και του Νικόλα Ζήσιμου, οι «Μυστηριώδεις Νέοι» του Νίκου Βαβάτση, της εποχικής έκθεσης, δένουν με τον χώρο λες και γεννήθηκαν μαζί του, τα κουτιά του Θ. Μπρουσκομάτη δίνουν μια νότα από μεταφυσικό Μεξικό, ένα εξωτικό χρώμα σαν αύρα από δώρα που περιμένουν να ανοιχτούν κάτω από το γιορτινό δέντρο, κάτω στο αίθριο η βαβούρα των καπνιζόντων, σαν πάρτι με φως ημέρας. Έξω στον κήπο, σκεπασμένη με μια κουβερτούλα, ακούω τα κηφισιώτικα πουλιά, τη ζεν ησυχία που θυμίζει αγγλικό παβίλιον, σχεδόν περιμένω κάποιο τρίο πίσω από τα κλαδιά των δέντρων που οσονούπω θα εκτελέσει κάτι από Βιβάλντι ή ίσως Μπαχ.


Αν ποτέ φοβήθηκες το Artisanal ως ακριβό ή κυριλάτο ή στημένο μαγαζί, να το δεις τις Κυριακές, φιλικό, χαλαρό, αλλά και απολύτως κοσμοπόλιταν και ευρωπαϊκό. Στυλ που δεν θα το πληρώσεις στον τελικό λογαριασμό.

Eπιτέλους, ένα brunch που δεν καταδέχεται τα pancakes! Facebook Twitter
Τραχανοσουπίτσα με καπνιστό χοιρινό και γραβιέρα.


Ο Δημήτρης, λοιπόν, εμπνεύστηκε από τη θεσσαλική πατρίδα του, θυμήθηκε την κρεατόπιτα και τον τραχανά της μαμάς του, έβαλε και το ιστορικό πεϊνιρλί της Δροσιάς στο μενού, με ένα αυγό στην κορφή του. Φρυγανισμένο, χωριάτικο ψωμάκι με καγιανά, «όπως στο χωριό» προζυμένιο ψωμί με φέτα και ντοματούλα, βάλσαμο τραχανοσουπίτσα με καπνιστό χοιρινό και γραβιέρα, ομελέτα με κατσικίσιο τυρί, ρεβιθοσαλάτα με κύμινο, φέτα από τη Βυτίνα και μια μπρουσκέτα με κόκορα, το κλασικό γιουβετσάκι της Κυριακής με γραβιέρα Νάξου, γεμιστά κολοκυθάκια με αυγολέμονο αγκινάρας, καρέ μαύρου χοίρου με πουρέ από ριγανάτες πατατούλες, κολοκυθάκια και μουστάρδα. Εγώ θα σταθώ στο απίστευτο μπέργκερ, ζουμερό, αρωματικό, εξαίσιο, με γαριδούλες και καλαμάρι μέσα σε μπριοσένιο ψωμάκι που φτιάχνεται στην κουζίνα, και στην κρεατόπιτα με πρόβειο κρέας και τραχανά – όλα να σου θυμίζουν μια γεύση από παλιά Ελλάδα, απείραχτη και απαράλλαχτη, και όμως τόσο σύγχρονα φτιαγμένα και παρουσιασμένα, μέσα από μια άλλη τεχνική, μια άλλη-χάρμα οφθαλμών-αισθητική. Κάποιος σχολίασε πως «δεν ήρθε στην Κηφισιά να φάει προβατίνα» και του απάντησα πως κάτι τέτοια μας φάγανε ως χώρα, να ψάχνουμε τώρα την ταυτότητά μας και να την αναζητάμε σε έναν χάρτη από συνταγές που τις έφαγε η λήθη και η μαρμάγκα. Αν δεν εμπνευστεί ο μέγας σεφ από τη χώρα του, από πού θα εμπνευστεί, από τη Χονολουλού, που δεν την έχει δοκιμάσει; Και ποια λογική, άραγε, ταιριάζει την πρώτη ύλη με τα οικοδομικά τετράγωνα, ταυτίζοντας τον σολομό με την Κηφισιά και την προβατίνα με τη Βάρη;


Να που συγχύστηκα και ξέχασα να μνημονεύσω τα εξαιρετικά γλυκά, η φινέτσα αυτοπροσώπως σε ζάχαρη, σαν αραχνοΰφαντη δαντέλα. Τάρτα σοκολάτας με σαντιγί σοκολάτας και παγωτό φιστίκι και μια κορδέλα από τραγανό κανταΐφι γεμιστή με κρέμα φιστικιού, βύσσινο και λευκή σοκολάτα στο πιο «πεθαίνω» εναλλακτικό κιουνεφέ. Να τους κάνετε τη χάρη!

Eπιτέλους, ένα brunch που δεν καταδέχεται τα pancakes! Facebook Twitter
Το εκμέκ είναι ένα από τα εξαιρετικά γλυκά που θα βρεις στο Artisanal.


Artisanal, Ζηρίνη 2, Κηφισιά, 210 8086111

Γεύση
0

WEEKEND

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

57’ λεπτά με την Ελένη Σαράντη

Γεύση / Ελένη Σαράντη, πώς είναι να τρέχεις μια γυναικοκρατούμενη κουζίνα;

Έπειτα από μια πορεία σε fine dining και αστεράτα εστιατόρια, έχοντας γαλλικές βάσεις και ένα δυνατό βιογραφικό, η νεαρή σεφ έχει κάνει μια στροφή στην απλότητα με μια γυναικοκρατούμενη κουζίνα, ανανεώνοντας το Lost, που πλέον θυμίζει κάθε μέρα κυριακάτικο τραπέζι. Και αυτή η στροφή τής πάει πολύ.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Γιάννης Κίκιρας: «Μας αρέσει να δουλεύουμε, να εξελισσόμαστε κι όταν αυτό έχει αποδοχή, μας είναι αρκετό»

Γεύση / Γιάννης Κίκιρας: «Μας αρέσει να εξελισσόμαστε κι όταν αυτό έχει αποδοχή, μας είναι αρκετό»

Ο pastry chef και ένα από τα τρία ονόματα που βρίσκονται πίσω από τη Noble, την πρώτη start up που προσφέρει ολοκληρωμένες υπηρεσίες business consulting και management στον χώρο της ζαχαροπλαστικής, μιλά για την καριέρα του, την εταιρεία και για τα μελλοντικά του σχέδια.
ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗ
Morning Bar: Εκεί που η Αθήνα τρώει πλέον ένα πρωινό πραγματικά διαφορετικό

Γεύση / Morning Bar: Εκεί όπου η Αθήνα απολαμβάνει ένα διαφορετικό πρωινό

Με κρέπες και κρέμα μπουγάτσας, με αυγά δοσμένα απλά και ένα τυρόψωμο εμπνευσμένο από μια καλοκαιρινή καντίνα, το στέκι της hip Αθήνας προσφέρει πλέον συνταγές της μαμάς, ανανεώνοντας παράλληλα τον χώρο του με κομψό τρόπο.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Το μαγειρείο του Αντωνόπουλου στην Αριστοτέλους

Γεύση / Στο μαγειρείο του Αντωνόπουλου στην Αριστοτέλους

Βρίσκεται στο ίδιο σημείο περισσότερο από πενήντα χρόνια και από την κουζίνα του βγαίνουν, καθημερινά, είκοσι και παραπάνω νόστιμα σπιτικά φαγητά, όπως ζεστές σούπες, γίδα βραστή, χοιρινό στο πήλινο, γιουβαρλάκια και γεμιστά.
ΔΩΡΑ ΜΑΣΤΟΡΑ
Βενιαμίν: Ένα αλλιώτικο καφέ - μπαρ μόλις εμφανίστηκε σε μια πλατεία του Παγκρατίου

Γεύση / Βενιαμίν: Ένα αλλιώτικο καφέ-μπαρ μόλις εμφανίστηκε στο Παγκράτι

Σε έναν χώρο με αναφορές στα φινιστρίνια των αεροπλάνων και στην Μπαουχάους χρωματική παλέτα τρώμε old school brunch με ποιοτικό καφέ το πρωί, fun dining πιάτα το βράδυ και πίνουμε κλασικά κοκτέιλ. Αν δεν έχετε βρεθεί ποτέ στην πλατεία Μεσολογγίου, μάλλον ήρθε η ώρα να την αναζητήσετε στον χάρτη.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ