Απολαμβάνοντας το καλύτερο ηλιοβασίλεμα στην πόλη

Όσα ποιητικά λόγια και αν χρησιμοποιηθούν, ενδεχομένως ποτέ να μην είναι αρκετά για να περιγράψουν επ’ ακριβώς τη μαγεία ενός ηλιοβασιλέματος. Δεν έχει σημασία το μέρος που θα το βιώσεις, φτάνει απλά να το δεις και να αφεθείς στην ξεχωριστή ενέργειά του.

 

Όσο πιο ξεχωριστή είναι βέβαια η θέα και η παρέα, τόσο το καλύτερο. Στην περίπτωσή μου χρειάστηκε αρκετό ψάξιμο για να ανακαλύψω το κατάλληλο μέρος για να δω το καλύτερο ηλιοβασίλεμα, αποδείχθηκε ωστόσο ότι δεν χρειαζόταν να κάνω κάποιο ταξίδι σε βουνά, σε κάποια παραλία με θέα τον ορίζοντα ή στη Σαντορίνη. Η λύση τελικά βρισκόταν πολύ πιο κοντά από όσο περίμενα και συγκεκριμένα στην ταράτσα, πάνω από το διαμέρισμα της Χριστίνας στο κέντρο της πόλης. 

Μια μέρα μετά τη δουλειά, λοιπόν, περίπου στις 8 και μισή το απόγευμα, ανεβήκαμε στην ταράτσα της πολυκατοικίας της και την εικόνα που αντίκρισα, μάλλον δεν θα τη ξεχάσω ποτέ. Τόσο για την εντυπωσιακή εικόνα, όσο και για τα ξεχωριστά συναισθήματα που μου δημιούργησε.

 

Έχοντας πλέον εγκατασταθεί στην ταράτσα, παρατηρούσα τον ήλιο να δύει και βλέποντας το μοναδικό αυτό θέαμα έκανα πολλές σκέψεις.

 

Όταν παρατηρείς άλλωστε κάτι τόσο μοναδικό, ξεχνιέσαι και εκτιμάς ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα στη ζωή. Είναι εκείνη η στιγμή που όλες οι δυσκολίες της ημέρας αρχίζουν να «εξατμίζονται», όπως το φως της ημέρας που δίνει σταδιακά τη θέση του στο πέπλο της νύχτας.

 

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν ένιωθα ότι ήμουν στην ταράτσα της Χριστίνας, αλλά ζούσα σε μια δική μου, ξεχωριστή κατάσταση. Δεν ξέρω αν είχα ανοιχτά ή κλειστά μάτια, η ουσία είναι ότι είχα αφεθεί στη στιγμή και δεν ήθελα να «ξυπνήσω». Είδατε τι μπορεί να προκαλέσει μια υπέροχη εικόνα όπως το ηλιοβασίλεμα πάνω από την αγαπημένη μου πόλη, η καλή παρέα και η μουσική;

 

Δεν είναι υπερβολή, αλλά ο βαθύς ορίζοντας έμοιαζε σαν ένα κινητό έργο τέχνης, που όμως ένιωθες ότι θα κρατούσε για πάντα.

 

Είτε στεκόμασταν όρθιοι για να βλέπουμε καλύτερα, είτε ήμασταν καθισμένοι στις δύο καρέκλες, κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε περιείχε πολύ γέλιο και ανεμελιά. Η δροσιά της μπίρας Corona μας έδινε λόγο να συνεχίζουμε και να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον κατάματα, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να λέμε κάποια κουβέντα μεταξύ μας.

 

Η «σιωπή» του ηλίου έκανε τη στιγμή μοναδική και στο μυαλό μου έρχονταν στίχοι από ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, ότι «ένα δειλινό περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δε μένει στο τέλος παρά η αλήθεια».

 

Για πολλούς η εικόνα ενός ηλιοβασιλέματος μπορεί να είναι υπερτιμημένη ωστόσο κανείς δεν θα μπορεί να αρνηθεί την ιδιαίτερη ενέργειά του, όσο απλό και αν είναι.

 

Τελικά τα πιο απλά πράγματα στη ζωή μπορούν να δημιουργήσουν τις πιο δυνατές στιγμές. Το καλοκαίρι όλοι θέλουμε να το περνάμε στην αμμουδιά, ωστόσο το ξεχωριστό αίσθημα ελευθερίας που προσφέρει ένα sunset moment δεν συγκρίνεται με καμία παραλία.