Με την ψυχή μου, κυρία μου!

Με την ψυχή μου, κυρία μου! Facebook Twitter
1

Δράττομαι της τελευταίας αυτής δήλωσης του -κατά τ'άλλα συμπαθούς και άψογου επαγγελματία- Σάκη Ρουβά προς κυρία του ακροατηρίου που τον ρώτησε με ποιά προσόντα βραβεύτηκε με "βραβείο αρχαίου δράματος" για τον ρόλο του Διονύσου στις "Βάκχες".

Ομολογώ μάλιστα ότι την κλέβω ανερυθρίαστα αφού αποδίδει ακριβώς αυτό που θέλουμε να ακούσουμε σε παραπάνω από μία περίπτωση. Από την πολιτική, την ιστορία, την αισθητική, την τέχνη, την κοινωνία, ως τον απλό κοινωνικό σχολιασμό, η κυριαρχία του θυμικού πάνω στο λογικό είναι ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο ο Έλληνας ιδιαίτερα μοιάζει να στηρίζει την αυτοεκτίμησή του και την ίδια του την κοσμοθεωρία. Είναι ο Μεσόγειος, ο συναισθηματικός, ο αλληλέγγυος με της απανταχού της γης του κατατρεγμένους, ο υπερασπιστής του outsider, αυτός που θα σκίσει το πουκάμισό του για να αποδείξει κάτι. Ένας αιώνιος Δαβίδ ενάντια στον "μηχανιστικό" Γολιάθ των λαών που σκέφτονται με τετράγωνη λογική. Ο ιδεολογικός αυτός προμαχώνας, η μυθολογία αυτή έχουν ενδεχομένως μια ευγενή ικμάδα, όμως πέρα από την επιφανειακή πρώτη ανάγνωση διακρίνονται για έναν θηριώδη ναρκισσισμό ο οποίος εν πολλοίς θεωρώ ότι μας βλάπτει.

Πίσω από τις ευγενείς αιτιάσεις, την θώπευση των αυτιών και των καρδιών λιγότερο ευγενή κίνητρα συχνά κρύβονται. Ευειδείς μεσήλικες με νεανικό φυζίκ κερδίζουν "με το σπαθί τους" (?) το δίκαιωμα να "κυνηγήσουν τα όνειρά τους" έναντι της ηλικιωμένης φωνής που με τονικά "σπασίματα" αναρωτιέται πώς η ισοπέδωση των στάνταρντς και της επαγγελματικής ιδιότητας βαφτίζεται ισότητα και δικαίωμα στην τέχνη. Ευπαρουσίαστος νεαρός που αυτοδοκιμάζεται σκληρά και συμβολικά εις όνομα μιας αξίας που κατά βάθος ιδεολογικά απορρίπτει δρέπει τελικά (τι ειρωνία!) πλήθος θηλυκών θαυμαστριών που κατά βάσιν αναζητούν το επόμενο είδωλο μύχιας ονείρωξης. Συνθήματα και γραμμές γράφονται με στόχο το θυμικό, την εκμετάλλευση του συναισθηματισμού, την κεκτημένη ταχύτητα αντίδρασης απέναντι σε όσα αποτελούν τα τοτέμ μας. "Η Μακεδονία είναι ελληνική" γιατί δεν μπορούμε να καθήσουμε να αναλύσουμε για ποιούς λόγους ο όρος Σλαβομακεδονία (ή ακόμα Βόρεια Μακεδονία) είναι πιο αποτελεσματικός. "Ελευθερία στους πρόσφυγες" γιατί δεν μας κοστίζει προσωπική φιλοξενία αλλά τα λόγια είναι για τους περισσότερους δωρεάν κι ας είναι αυταπόδεικτο ότι λύσεις δεν δίνονται σε τέτοια θέματα με τσουβαλιάσματα.

Το φοβερό δεν είναι τίποτα από αυτά αν αυτά συνέβαιναν σε επίπεδο ατομικό, προσωπικό, μεμονωμένο. Το φοβερό είναι ότι η γιγάντωση των μέσων και της τεχνολογίας οδηγούν σε μια εντέχνως ενορχηστρωμένη μαζική παράκρουση, όπου μια άναρθρη κραυγή "για το δίκιο ρε γαμώτο!" ~για να παραφράσω μια ρήση τοτέμ που χαρακτήρισε μια ολόκληρη εποχή~ ξεσηκώνει με παλμό ποδοσφαιρικού γηπέδου την ώρα που κάνουμε το "κύμα" έναν ολόκληρο πληθυσμό υποτίθεται ενημερωμένο και σκεπτόμενο. Η βροχή των Like, ο ορυμαγδός του διαδικτυακού σχολιασμού, η αρένα των δρόμων και των εργασιακών χώρων, ο πανεπιστημιακός χώρος ανταλλαγής ιδεών, η ίδια η πνευματική πόλωση που δονεί την χώρα αφήνει έναν πραγματικά σκεπτόμενο/προβληματισμένο άνθρωπο συχνά πυκνά άναυδο, να αναρωτιέται για την ισορροπία του.

"Αν το άτομο χαρακτηρίζεται από την κριτική ικανότητα, τη συνείδηση και τη λογική, αν μπορεί να σκεφτεί και να αξιολογήσει τις καταστάσεις και την θέση του μέσα σε αυτές, στη μάζα όλα τα άτομα εξισώνονται προς τα κάτω". Σχεδόν ενάμιση αιώνα πριν ο ψυχολόγος κι εθνολόγος Gustave Le Bon θεμελίωσε με την 'Ψυχολογία των Μαζών' την Κοινωνική Ψυχολογία και έδωσε υλικό σκέψης και πρακτική χρήσης στην φασιστική προπαγάνδα.

"Η δύναμη των λέξεων βρίσκεται στις εικόνες που ανακαλούν, και είναι απολύτως ανεξάρτητη από την πραγματική τους σημασία. Αυτές των οποίων το νόημα είναι το πιο άσχημα καθορισμένο, έχουν ενίοτε την μεγαλύτερη επίδραση. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, με τους όρους Δημοκρατία, Σοσιαλισμός, Ελευθερία, Ισότητα κλπ. το νόημα των οποίων είναι τόσο αόριστο που ογκώδεις τόμοι δεν αρκούν για να το ορίσουν ακριβώς. [...] Με μια μικρή παρακαταθήκη από τύπους και κοινούς τόπους που έχουν μαθευτεί στα χρόνια της νεότητας, διαθέτουμε όλα όσα πρέπει για να διασχίσουμε την ζωή δίχως την κουραστική ανάγκη να πρέπει να στοχαστούμε."*

Δικαίωμα στο θυμικό, δικαίωμα στο όνειρο, στο να είμαστε "συναισθηματικοί" και "Μεσόγειοι", στο να ξεσπαθώνουμε με την αδικία ενόσω κρυφοί ενορχηστρωτές σαν χειριστές νευρόσπαστων μας χειραγωγούν με την σιγουρότερη μέθοδο δημαγωγίας: την ανάγκη να φανούμε "καλοί". Με την ψυχή μας, ρε γαμώτο!

*Η περικοπή σε μετάφραση Ι.Σ Χριστοδούλου

1

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

1 σχόλια
Μπορεί όλα αυτά που γράφονται στο άρθρο να συσχετίζονται τελικά με την φράση του Ρουβά. Μπορεί αυτή να ήταν η νοοτροπία της δήλωσης, μια νοοτροπία που αδιαμφισβήτητα υπάρχει στον λαό μας πολλές φορές, η επίκληση του θυμικού, η επίκληση της γενναιοψυχίας μας, αποτέλεσμα ίσως του διαχρονικά κατά κανόνα άνισου αγώνα επιβίωσης που διεξάγουμε ως λαός. Αυτή είναι μια θεωρία.Η άλλη θεωρία λέει ότι όλα τα παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση και απλά ο Ρουβάς να ήθελε να πει "Με τα αρχ..α μου ρε !", αλλά δεν του το επέτρεψαν οι καλοί του τρόποι.Και εφόσον τελικά θέλουμε να χρησιμοποιούμε τα εργαλεία της λογικής, θα επικαλεστώ το "Ξυράφι του Όκαμ" και θα πω ότι όταν δυο θεωρίες εξηγούν το ίδιο ικανοποιητικά ένα αποτέλεσμα είναι προτιμότερη η απλούστερη θεωρία (αυτή με τις λιγότερες υποθέσεις).θεωρώ λοιπόν επικρατέστερη την δεύτερη.