ΑΡΓΗΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΝ στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά εδώ και λίγο καιρό διαπιστώνουν ότι η κατάσταση δεν είναι ακριβώς αυτή που νόμιζαν. Η μη απειλούμενη πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας και η μεγάλη διαφορά από τα άλλα κόμματα είχαν δημιουργήσει ένα κλίμα εφησυχασμού και την πεποίθηση ότι δεν τους άγγιζε τίποτα.
Την τάση απωλειών από τα δεξιά την παρατηρούσαν, αλλά εκτιμούσαν ότι οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι της δεξιάς βάσης της ΝΔ δεν θα αφήσουν εύκολα ένα κόμμα εξουσίας για κάποιο κόμμα διαμαρτυρίας, ακόμα και στις ευρωεκλογές που η ψήφος είναι πιο χαλαρή.
Επίσης, ο ειδικός ρόλος που έχει ανατεθεί στον Μάκη Βορίδη θεωρούν ότι τον καθιστά ένα είδος αναχώματος (έχει και ο Άδωνις Γεωργιάδης μια ανάλογη χρέωση) και όσο ο Αντώνης Σαμαράς εκφράζει μέρος αυτού του κόσμου και παραμένει εντός των τειχών, δεν έχουν λόγο να ασχοληθούν ιδιαίτερα.
Αυτά μέχρι να δουν τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, όπως αυτή της ALCO, η οποία καταγράφει ότι οι μισοί περίπου ψηφοφόροι βλέπουν τις ευρωεκλογές ως ευκαιρία για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους, κυρίως απέναντι στην κυβέρνηση, με τον αριθμό τους να αυξάνεται όσο πλησιάζουν οι κάλπες. Το εύρημα αυτό, σε συνδυασμό με τη χαμηλή συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας που μειώθηκε κι άλλο, ταρακούνησε για πρώτη φορά την κυβέρνηση, και όταν καταγράφηκε ότι το 77% της κοινής γνώμης βλέπει προσπάθεια συγκάλυψης για τα Τέμπη, σήμανε συναγερμός.
Η χαλαρή ψήφος των ευρωεκλογών −στις οποίες δεν κρίνεται η διακυβέρνηση της χώρας− προσφέρεται για κάθε είδους διαμαρτυρία απέναντι στην κυβέρνηση και η υπόθεση των Τεμπών, που αγγίζει και το συναίσθημα της κοινής γνώμης, δίνει ένα ακόμα κίνητρο για να σταλεί ένα τέτοιο μήνυμα.
Οι ψηφοφόροι που χάρισαν για δεύτερη φορά τη νίκη στη ΝΔ το περασμένο καλοκαίρι ήταν, σε μεγάλο βαθμό, όσοι δεν ήθελαν να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και μέσα από μια προοπτική κυβέρνησης συνεργασίας «προοδευτικών δυνάμεων», μαζί με όσους θεωρούσαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή. Δεν ήταν δηλαδή ακριβώς ο ορισμός της θετικής ψήφου επιδοκιμασίας, αλλά για πολλούς ήταν μια ψήφος «από ανάγκη», η οποία δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη σε κάθε περίπτωση, ειδικά όταν έχει εκλείψει ο φόβος της επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ήταν εκείνος που ενδυνάμωσε τόσο τη ΝΔ.
Τώρα η Νέα Δημοκρατία έχει να αντιμετωπίσει τη δεξιά δυσαρέσκεια που προκάλεσε γενικά η κεντρώα στροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και ειδικά ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, καθώς και η διαχείριση του μεταναστευτικού, των ελληνοτουρκικών και των εθνικών θεμάτων. Ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, δεν γεμίζει το μάτι των δεξιών ψηφοφόρων, ο Δημήτρης Καιρίδης δεν είναι σε αυτούς ιδιάιτερα δημοφιλής και η εξέλιξη της υπόθεσης Μπελέρη θεωρήθηκε περίπου ως «εθνική ήττα» από αυτό το κοινό.
Αλλά και οι κεντρώοι που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία δεν επιδοκιμάζουν τη διαχείριση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών και το θέμα των διαρροών των ηλεκτρονικών διευθύνσεων των αποδήμων είναι άλλο ένα επιβαρυντικό συμβάν που έχει αφήσει σκιές.
Δεν είναι λοιπόν μόνο κάποιοι λίγοι δεξιοί ψηφοφόροι, όπως νόμιζαν, οι οποίοι «και να διαμαρτυρηθούν στις ευρωεκλογές, η ΝΔ δεν θα χάσει παρά ελάχιστα». Η χαλαρή ψήφος των ευρωεκλογών –στις οποίες δεν κρίνεται η διακυβέρνηση της χώρας– προσφέρεται για κάθε είδους διαμαρτυρία απέναντι στην κυβέρνηση, που δεν έκανε και πολλά για να αντικρούσει την κατηγορία που της προσάπτει η αντιπολίτευση για την «αλαζονεία του 41%». Συμπεριφορές σαν εκείνη του προέδρου της Εξεταστικής Επιτροπής για τα Τέμπη μάλλον στην κατεύθυνση της επιβεβαίωσης κινήθηκαν.
Από εκεί που το Μαξίμου είχε στον σχεδιασμό του, πηγαίνοντας προς τις ευρωεκλογές, να συγκρατήσει την απώλεια των δεξιών ψηφοφόρων του (την οποία κατέδειξε και η δημοσκοπική άνοδος της Νίκης και της Λύσης) ώστε να μη χάσει πολλούς, τώρα διαπιστώνει ότι υπάρχει κίνδυνος ευρύτερων απωλειών. Κι από εκεί που ο πήχης είχε μπει ήδη χαμηλά, στο 33% που έλαβε η ΝΔ στις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2019, τώρα φοβούνται μην πέσουν κάτω από το 30%. Σε αυτή την περίπτωση θα είναι μια ήττα για τη ΝΔ, ακόμα και αν η πρωτιά της δεν θα αμφισβητείται.
Το πλάνο του πρωθυπουργού από εδώ και πέρα, μέχρι τον Ιούνιο που είναι οι ευρωεκλογές, είναι να στραφεί η προσοχή στη βόρεια Ελλάδα (όπου σημειώνουν απώλειες προς τα δεξιά) και στη συσπείρωση των παραδοσιακών ψηφοφόρων, που σήμερα είναι απογοητευμένοι. Η πρόσφατη ομιλία του στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας είχε αυτήν τη στόχευση, όπως και ο πυρσός, το παλιό έμβλημα του κόμματος, που εμφανίστηκε στο επετειακό σήμα για τα 50 χρόνια.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέφερε στο προσκήνιο τον «μπαμπούλα» του ΣΥΡΙΖΑ, έθεσε ως δίλημμα των ευρωεκλογών ποιους επιθυμούν οι Έλληνες ψηφοφόροι να τους εκπροσωπούν στην Ευρώπη, «ποιος θα διεκδικήσει πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντα της πατρίδας στα δύσκολα μέτωπα των Βρυξελλών» και ποιος «θα δυναμώσει την εθνική φωνή έξω από τα σύνορά μας». Δεν παρέλειψε να κατηγορήσει τους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι διασύρουν τη χώρα διεθνώς και ζητούν «μέχρι και τη διακοπή της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης προς την Ελλάδα» – και αυτό φάνηκε ότι θα το επικαλείται διαρκώς στο εξής. Αυτά έχουν απήχηση στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ και ως έναν βαθμό και στους αντι-ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρους, αλλά οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι της δεν κατευθύνονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν για διαμαρτυρία.
Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη δεν έκρυψε ότι φοβάται την έκφραση μιας «τυφλής διαμαρτυρίας», γι' αυτό επιτέθηκε στα κόμματα που είναι στα δεξιά της ΝΔ και τα οποία φαίνεται πως υποδέχονται κάποιους διαμαρτυρόμενους ψηφοφόρους. Τα περί «ψευτοπατριωτισμού που αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα» και ότι η ψήφος διαμαρτυρίας «θα γυρίσει μπούμερανγκ στους πολίτες που θα ψηφίσουν κόμματα τα οποία κρύβουν τον αντιευρωπαϊσμό τους κάτω από δήθεν πατριωτικά συνθήματα» δεν ειπώθηκαν, φυσικά, τυχαία.
Στην κυβέρνηση και το επιτελείο του πρωθυπουργού διαπιστώνουν τώρα ότι υπάρχει μια αυξανόμενη δυσαρέσκεια και γι' αυτό θα προσπαθήσουν να την περιορίσουν. Η αντίδραση στην υπόθεση διαρροής των e-mail ψηφοφόρων και η θυσία της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου (την οποία το Μέγαρο Μαξίμου θεωρούσε την πιο δραστήρια ευρωβουλευτή) καταδεικνύουν την αντίληψη που υπάρχει, ότι από εδώ και πέρα δεν θα έχουν περιθώριο για άλλα πλήγματα. Παρομοίως, ενδεικτική της ανησυχίας για τις ευρωεκλογές ήταν και η συζήτηση περί υποψηφιότητας του Φαήλου Κρανιδιώτη με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ, κάτι όμως που δεν προχώρησε και η αναζήτηση ισχυρής υποψηφιότητας με «πατριωτικά» χαρακτηριστικά που θα συγκρατήσει τις δεξιές απώλειες, χωρίς να ενοχλήσει το κέντρο, συνεχίζεται.
