ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ που έχει γίνει διάσημη – τόσο διάσημη που δεν μπορώ να βρω αν είναι από διαμαρτυρία στην Πολωνία το 2016 ή στην Αμερική το 2017. Στο φόντο βλέπεις διαδηλωτές που ετοιμάζονται για πορεία σε ένα πάρκο, ενώ μια ηλικιωμένη κυρία με άσπρα μαλλιά ποζάρει στον φακό με ένα πλακάτ που λέει «Ι can’t believe I still have to protest this fucking shit».
Αυτό το σλόγκαν, που μετά έγινε τίτλος βιβλίου, αφίσα και κούπα, θυμήθηκα όταν συνειδητοποίησα πως το δικαίωμα στην έκτρωση ήρθε ξανά στην επικαιρότητα εξαιτίας των τοποθετήσεων του Νίκου Αναδιώτη στην Ευρωβουλή (πόσο λάθος μοιάζει αυτή η πρόταση) και των δηλώσεων του Άρη Σερβετάλη στο θέμα των αμβλώσεων («Είναι προτιμότερο για μένα να πάρει κάποιος την ευθύνη, να το κυοφορήσει και μετά ας το πετάξει, ας το δώσει σε ένα ορφανοτροφείο»). Και γράφω «ξανά», γιατί αυτού του είδους οι τοποθετήσεις και η προσπάθεια να ανοίξει ξανά το θέμα των αμβλώσεων δεν είναι, δυστυχώς, κάτι καινούργιο.
Το τραγικό είναι πως ανακινείται το θέμα σε μια χώρα χωρίς κοινωνική ή οικογενειακή πολιτική, με μηδέν κίνητρα ή ελαφρύνσεις για νέους γονείς, όπου η φροντίδα των παιδιών πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στις γυναίκες.
Τα τελευταία έξι χρόνια έχουν συμβεί διάφορα, πιθανόν ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα. Το καλοκαίρι του 2019 η Ιερά Σύνοδος καθιέρωσε την Ημέρα του αγέννητου παιδιού, θέλοντας να δηλώσει την αντίθεσή της στις αμβλώσεις. Τον Ιανουάριο του 2020 το μετρό γέμισε με αφίσες του Πανελλήνιου Συνδέσμου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού που έδειχναν έμβρυα τα οποία φώναζαν «Αφήστε με να ζήσω». Τον Ιούνιο του 2021 προκλήθηκε σάλος με τη διοργάνωση του 1ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Γονιμότητας και Αναπαραγωγικής Αυτονομίας με τη συμμετοχή γιατρών, πολιτικών και ιερέων. Τον Φεβρουάριο του 2022 ξέσπασε σκάνδαλο με τα «εκπαιδευτικά» βίντεο της Εταιρείας Προγεννητικής Αγωγής (!) που προορίζονταν για γυμνάσια της χώρας. Στα βίντεο πρωταγωνιστούσαν διάφοροι «καθημερινοί» άνθρωποι που εξηγούσαν πως η «σύλληψη ξεκινά τη στιγμή που η μητέρα σκέφτεται να κάνει ένα παιδί» και πως αν «σκέφτεται θηλυπρεπείς σκέψεις, το παιδί θα βγει θηλυπρεπές».
Όχι, δεν ήταν αθώα η τοποθέτηση του Αναδιώτη στην Ευρωβουλή με πρόφαση το πολύ βολικό δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας. Σύμφωνα με τον κ. Αναδιώτη, αν απαγορεύσουμε τις αμβλώσεις, και οι γυναίκες τις κάνουν παράνομα, όπως γινόταν προτού νομιμοποιηθούν, θα εκτιναχθεί ο αριθμός των γεννήσεων. Ούτε και η ερώτηση των δημοσιογράφων στον Άρη Σερβετάλη ήταν αθώα. Προφανώς και ήθελαν δηλώσεις από έναν άνθρωπο που είναι φανατικός χριστιανός, για να λάβουν μια απάντηση που θα τους έδινε νούμερα. (Την επόμενη ακριβώς μέρα ρωτήθηκε η Θεοφανία Παπαθωμά, αναμένουμε, φαντάζομαι, και δηλώσεις Αγιορειτών μοναχών για να πέσουμε από τα σύννεφα).
Λαμβάνοντας υπ’ οψιν όλα τα παραπάνω και, φυσικά, το διεθνές τοπίο, τον περιορισμό των αμβλώσεων στην Αμερική, την απαγόρευσή τους ακόμα και για ιατρικούς λόγους στην Πολωνία, την άνοδο της ακροδεξιάς παγκοσμίως, μπορεί κανείς να αποκλείσει στ’ αλήθεια το ενδεχόμενο σύντομα να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με ένα εγχώριο κίνημα κατά των αμβλώσεων;
Το τραγικό είναι πως ανακινείται το θέμα σε μια χώρα χωρίς κοινωνική ή οικογενειακή πολιτική, με μηδέν κίνητρα ή ελαφρύνσεις για νέους γονείς, όπου η φροντίδα των παιδιών πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στις γυναίκες. Ακόμα χειρότερα, η Ελλάδα δεν έχει καν υποχρεωτικό μάθημα σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία – αφήνουμε τα παιδιά να μαθαίνουν για το σεξ από το ίντερνετ.
Αλλά, όπως έχουμε ξαναγράψει, τα αγέννητα παιδιά είναι βολικά. Δεν διαμαρτύρονται, δεν ζητάνε, το να τα στηρίξεις δεν απαιτεί τίποτα. Και μετά, μόλις γεννηθούν, θα τα φροντίσει η μάνα τους. Ή και όχι.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
