ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ένα ρεπορτάζ του ανεξάρτητου-«ερασιτεχνικού» αμερικανικού Channel 5, το οποίο περιλαμβάνει έξι συνεντεύξεις με τους διαδηλωτές στις συγκεντρώσεις του Τελ Αβίβ.¹ Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στα μέσα του Σεπτέμβρη, λίγες ώρες μετά την απόφαση των συνδικάτων να κηρύξουν γενική απεργία. Η απεργία, που απαιτούσε τη σύναψη εκεχειρίας και συμφωνία ανταλλαγής ομήρων, κρίθηκε ως «παράνομη» από το εργατικό δικαστήριο του Ισραήλ, αλλά οι διαδηλώσεις συνέχισαν σε ολόκληρη τη χώρα.² Τα λόγια των διαδηλωτών του Τελ Αβίβ παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Η πρώτη συνεντευξιαζόμενη του ρεπορτάζ λέει πως ο πόλεμος έχει ως μοναδικό σκοπό «την [πολιτική] επιβίωση του πρωθυπουργού [και το] να τον σώσει απ’ τα δικαστήρια». Συνεχίζει λέγοντας ότι «αυτός ο πόλεμος είναι χαμένος από την πρώτη κιόλας μέρα» και καταλήγει πως το Ισραήλ πρέπει να συνάψει εκεχειρία για να σώσει τους ομήρους αν θέλει να είναι «μια χώρα στην οποία η ζωή –και όχι ο θάνατος– είναι ιερή».
«Μισώ αυτά τα αυτοκόλλητα που λένε “στο τέλος, θα νικήσουμε”. Δεν θα νικήσουμε. Χάσαμε αυτόν τον πόλεμο πριν από πολύ καιρό. Δεν ξέρω πού πηγαίνει η χώρα».
Η δεύτερη συνεντευξιαζόμενη, η Noa, είναι η ξαδέλφη του Ισραηλοαμερικανού Edan Alexander, ο οποίος απήχθη απ’ τη Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. «Αναρωτιέμαι αν ο Edan ζει ή αν έχει πεθάνει», λέει η Noa. «Κι αν πέθανε, με ποιον τρόπο πέθανε; Δεν είμαι σιωνίστρια, αν και μεγάλωσα σε μια πολύ σιωνιστική οικογένεια. Η μάνα μου λέει πως οι γονείς της θα γύριζαν στον τάφο τους αν έβλεπαν πώς έχει καταντήσει το Ισραήλ […] Η κυβέρνηση δεν νοιάζεται για κανέναν […] Μισώ αυτά τα αυτοκόλλητα που λένε “στο τέλος, θα νικήσουμε”. Δεν θα νικήσουμε. Χάσαμε αυτόν τον πόλεμο πριν από πολύ καιρό. Δεν ξέρω πού πηγαίνει η χώρα. Πονάει η καρδιά μου για την οικογένειά μου, που αγαπάει το Ισραήλ […] Όσον αφορά τον κόσμο, τον κόσμο γενικότερα, νιώθω ότι βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους».
Πρέπει να τονίσουμε ότι οι συνεντευξιαζόμενοι δεν είναι σκληροί επικριτές του Ισραήλ. Ούτε ένας δεν αναφέρει την καταπίεση των Παλαιστινίων ή τη λέξη «γενοκτονία». Για κάποιους φαίνεται πως το απαρτχάιντ που επιβάλλει το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους είναι δίκαιο ή φυσικό. Άλλοι μιλούν «ως στρατιώτες» ή «ως πατριώτες». Παρ’ όλα αυτά, τα λόγια τους ενισχύουν την ιδέα ότι το κύριο μέλημα του Ισραήλ είναι να συνεχίσει, πάση θυσία, τον πόλεμο, χωρίς να νοιάζεται για τον θάνατο των (δεκάδων χιλιάδων) ξένων και (εκατοντάδων) Ισραηλινών αμάχων.
Ο Lior, ένας πενηντάρης που πιστεύει πως, κατ’ ουσίαν, «ο πόλεμος [κατά της Χαμάς] είναι δίκαιος», λέει: «Ήρθα να διαδηλώσω ενάντια στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ζήτημα των ομήρων, και ενάντια στην κυβέρνηση την ίδια. Θέλω να γίνουν εκλογές […] Έχουμε μια πολύ κακή και επικίνδυνη κυβέρνηση που οδηγεί το Ισραήλ στη σταδιακή καταστροφή του […] Ο πόλεμος είναι, κατ’ ουσίαν, δίκαιος, αλλά ο τρόπος που η κυβέρνηση τον έχει διαχειριστεί είναι απαίσιος και θεωρώ πως πρέπει να τον σταματήσουμε το συντομότερο δυνατό. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι μια συμφωνία ανταλλαγής ομήρων […] Πρέπει να δεχτούμε την πρόταση της Αμερικής και της Σαουδικής Αραβίας […] Ο Νετανιάχου είναι ένα ανήθικο, ανάξιο άτομο που δεν θα έπρεπε να κυβερνά […] Άλλα κομμάτια της κυβέρνησης συνεργασίας έχουν παράλογες θρησκευτικές πεποιθήσεις [και πιστεύουν πως πρέπει] να εκκαθαρίσουμε τη γη απ’ τους απίστους».
Την ώρα που μιλάει ο Lior, ένα μηχανάκι περνάει από πίσω του και ο οδηγός τού φωνάζει: «Ναζί, αριστερέ!».
Το πιο τρομακτικό δεν είναι τόσο η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού από τους υποστηρικτές του Νετανιάχου, οι οποίοι, όπως λέει ο Lior, έχουν επηρεαστεί από τη «μηχανή προπαγάνδας [της κυβέρνησης]»∙ το πιο τρομακτικό είναι οι λεγόμενοι «φιλελεύθεροι» του δυτικού κόσμου, οι οποίοι πανηγυρίζουν όταν βλέπουν βομβαρδισμούς στη Γάζα ή στον Λίβανο, απορρίπτουν τις εκκλήσεις για εκεχειρία και γελούν με τον ακρωτηριασμό των μελών της Χεζμπολά (αλλά και των αμάχων που έτυχε να βρίσκονται κοντά τους) με τρόπο μισαναπηρικό και αιμοδιψή. Η πολιτική τους αποδυνάμωση θα έπρεπε να είναι το κύριο μέλημά μας.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να προσφέρουμε αυτόματα τη στήριξή μας στους εχθρούς του Ισραήλ και να ζητωκραυγάζουμε στο πλευρό της Χαμάς, της Χεζμπολά και του Ιράν. Αυτές οι κρατικές ή κρατικόμορφες οντότητες έχουν τις δικές τους μορφές καταπίεσης, διαφθοράς και κτηνωδίας – αυτό είναι κάτι που έχει ξεκαθαριστεί απ’ την αρχή. Η αλληλεγγύη στους λαούς της Παλαιστίνης και του Λιβάνου και η αντιπαράθεση με το απαρτχάιντ του Ισραήλ δεν απαιτεί την άκριτη υποστήριξη όλων όσοι το πολεμάνε.
[1] Channel 5 with Andrew Callaghan, «Tel Aviv Protests (Israel)», 28/09/2024.
[2] Assaf S. Bondy, Erez Maggor και Jonathan Preminger, «Understanding the Politics of Israel’s General Strike», Jacobin, 11/09/2024.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
