Θεσσαλονίκη, κοιτίδα ενός εγχώριου εναλλακτικού ήθους

Μπάμπης Αργυρίου Facebook Twitter
Μια ευγενής και διακριτική μορφή, σύμφωνα με πάσα μαρτυρία, προτιμούσε να χρησιμοποιεί τον όρο «ανεκτίμητος» αντί για το «υποτιμημένος» και πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για τον ίδιον. 
0

ΝA ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΚΙ ΕΓΩ από εδώ έναν πενιχρό –σε σχέση με την σημασία του εκλιπόντος στη διάδοση της «εναλλακτικής» ροκ κουλτούρας και αισθητικής στην ταλαίπωρη και πολιτισμικά ξενοφοβική τούτη χώρα– φόρο τιμής στον Μπάμπη Αργυρίου που, όπως πληροφορηθήκαμε χθες, μας αποχαιρέτησε αποτελειωμένος από Covid καθώς νοσούσε από σοβαρό υποκείμενο νόσημα εδώ και χρόνια. 

Δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά, μόνο εμμέσως, από τα σπαράγματα της τόσο «κομβικής» δραστηριότητάς του στα μουσικά πράγματα μέσα στις δεκαετίες, από τα μέσα των ‘80s και μετά: το περιοδικό Rollin Under και το ομώνυμο δισκάδικο στη Θεσσαλονίκη (που είχα επισκεφτεί καναδυό φορές στα ‘90s), τη Lazy Dog, ίσως την πιο ασυμβίβαστα εκλεκτική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία που εμφανίστηκε στον εγχώριο εναλλακτικό μικρόκοσμο, την πλατφόρμα του Mic.gr (όπου πριν από μερικά χρόνια είχα την τιμή να κληθώ να συνεισφέρω ένα mixtape το οποίο είχα ονομάσει «down and out in the '90s»), τα κείμενά του, τα γεμάτο από ευαισθησία και ιδιοσυγκρασιακό πνεύμα βιβλία του, με τίτλους παιγνιωδώς εμπνευσμένους από τους καημούς, τις ψευδαισθήσεις, το πρωτόκολλο και τους ευσεβείς πόθους των απανταχού ψαγμένων μουσικόφιλων: «Έχω όλους τους δίσκους τους», «Προτιμώ τα παλιά τους», «Άλμπουμ διασκευών»...   

Η διαδρομή του μας υπενθυμίζει ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 η κοιτίδα ενός εγχώριου εναλλακτικού ήθους που εστίαζε στην ουσία των πραγμάτων και έβαζε τα γυαλιά στην πλαδαρή αυταρέσκεια της αθηναϊκής indie νομενκλατούρας.

Μια ευγενής και διακριτική μορφή, σύμφωνα με πάσα μαρτυρία, προτιμούσε να χρησιμοποιεί τον όρο «ανεκτίμητος» αντί για το «υποτιμημένος» και πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για τον ίδιον. Γράφει αυτός ο αιώνιος «late bloomer» (αγαπούσε ιδιαίτερα τον όρο και όσους ξεκίνησαν αργά αλλά όχι πολύ αργά) στο πρώτο κεφάλαιο του «Προτιμώ τα παλιά τους», που έχει τίτλο «Ένα τ’ αριστερό»:

... Αν και τελείωσα τη σχολή σκηνοθεσίας μερικά χρόνια πριν τριανταρίσω, άφησα τα επόμενα να κυλήσουν ανεκμετάλλευτα. Με απορροφούσαν οι δουλειές και οι έρωτες όταν τους είχα, η αναζήτησή τους όταν έμενα άνεργος ή μπάκουρος, με καθυστερούσε η αναζήτηση της φοβερής ιδέας, τα χρήματα που δεν διέθετα. Πολλές φορές θέλεις να ασχοληθείς αλλά νιώθεις σαν ιστιοφόρο σε νηνεμία και το αναβάλεις μέχρι ν’ ανέβουν τα μποφόρ. Πιστεύεις ότι έχεις ολόκληρη τη ζωή μπροστά σου, και λες, ας περάσει κι αυτό το καλοκαίρι, ας απολαύσω λίγο την τεμπελιά, ας χαρώ απρόσκοπτα αυτό το μεγάλο έρωτα, ας ξεχάσω πρώτα τον πόνο του χωρισμού, ας προετοιμαστώ καλά πριν βάλω μπροστά, και μια μέρα μαθαίνεις ότι πέθανε ο αδερφός σου και το παίρνεις απόφαση ότι δεν είσαι πια ο μικρός που μπορεί να κωλοβαράει επ’ άπειρον στη σκιά του...

Rollin Under Facebook Twitter
Το δισκάδικο Rollin Under στη Σωκράτους στη Θεσσαλονίκη. Πηγή: babisargyriou

Εκτός των άλλων, η διαδρομή του μας υπενθυμίζει ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 η κοιτίδα ενός εγχώριου εναλλακτικού ήθους που εστίαζε στην ουσία των πραγμάτων και έβαζε τα γυαλιά στην πλαδαρή αυταρέσκεια της αθηναϊκής indie νομενκλατούρας.

Στην προσωπική του ιστοσελίδα υπάρχει μπόλικο υλικό για όποιον και όποια επιθυμεί να εντρυφήσει περισσότερο στην πορεία μιας ξεχωριστής –και διακριτικά ασυμβίβαστης, χωρίς τις συνήθεις ναρκισσιστικές τυμπανοκρουσίες– προσωπικότητας στη μυστική ιστορία της ελληνικής αλτερνατίβας....

Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο στη δημιουργία άυλων σελίδων με κείμενα που δεν είναι δικά μου, επειδή με ευχαριστεί και παραδόξως με ξεκουράζει η διαδικασία, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της συγγραφής των βιβλίων. Δυστυχώς, βρίσκω πολύ βαρετή και ψυχοφθόρα την προώθηση και τη διαφήμιση αυτών που κάνω. Δεν μπορώ να παίρνω τηλέφωνα σε δημοσιογράφους παρακαλώντας να γράψουν κάτι για το νέο μου εγχείρημα, να ζητάω από μουσικούς να αναρτήσουν στα κοινωνικά δίκτυα μια κριτική μας για δίσκο ή συναυλία τους, δεν μου αρέσει να βάζω pop-up τα οποία σε «υποχρεώνουν» να κάνεις like… Προτιμώ να ρίχνω μπουκάλια με μηνύματα και ν’ αφήνω την τύχη να τα μεταφέρει. Εντάξει, έχει φρακάρει ο Θερμαϊκός, αλλά υπήρξαν και πολλά που έφτασαν πολύ μακριά από τη Θεσσαλονίκη και χαροποίησαν τους παραλήπτες τους...

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο επαναστάτης του ΝΒΑ που καλούσε τον κόσμο να εναντιωθεί στην αμερικανική κυβέρνηση 

Daily / Ο επαναστάτης του ΝΒΑ που καλούσε τον κόσμο να εναντιωθεί στην αμερικανική κυβέρνηση

Ο Μπιλ Γουόλτον που πέθανε χθες στα 71 του και χαρακτήριζε ο ίδιος τον εαυτό του ως τον «πιο τυχερό τύπο στον κόσμο» ενσάρκωσε στα ‘70s τον χίπικο αλλά και τον μαρξιστικό ιδεαλισμό όσο ελάχιστες διασημότητες, όχι μόνο στον χώρο του επαγγελματικού πρωταθλητισμού αλλά οπουδήποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Κι εμείς που νομίζαμε κάποτε ότι οι θρησκείες είχαν τελειώσει

Daily / Κι εμείς που νομίζαμε κάποτε ότι οι θρησκείες είχαν τελειώσει

Μια ματιά στην διαρκώς εύφλεκτη διεθνή επικαιρότητα είναι αρκετή για να πείσει οποιονδήποτε ότι η θρησκευτική αντιπαράθεση, είτε ως αιτία είτε ως πρόσχημα κλιμάκωσης συγκρούσεων, μοιάζει πιο ισχυρή από ποτέ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Daily / Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Στις 3 Ιουνίου συμπληρώνεται ένας αιώνας από τον θάνατο του μεγάλου συγγραφέα και μια νέα γερμανική σειρά μυθοπλασίας με θέμα το πέρασμά του από τον μάταιο και παράξενο τούτο κόσμο λειτουργεί ως «επετειακή» προβολή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Άλις Μανρό και το υστερόγραφο μιας σχέσης

Απώλειες / Η Άλις Μανρό και το υστερόγραφο μιας σχέσης

Η απώλεια της σπουδαίας Καναδής διηγηματογράφου έφερε στη μυαλό μια αριστουργηματική ταινία που είχε βασιστεί σε διήγημά της, με θέμα το λυκόφως της άνοιας και πρωταγωνίστρια την Τζούλι Κρίστι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Και οι Bon Jovi έχουν ψυχή

Daily / Και οι Bon Jovi έχουν ψυχή

Πέρα από το νοσταλγικό χρονικό της μετεωρικής ανόδου του συγκροτήματος στα ασυνάρτητα ‘80s, το ντοκιμαντέρ «Thank You, Goodnight: The Bon Jovi Story» εστιάζει δραματικά στον αγώνα του Τζον Μπον Τζόβι να διατηρήσει κάτι από τη νεανική φωνή του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Conan O’Brien Must Go: Ταξίδι στην άκρη του γέλιου

Daily / Conan O’Brien Must Go: Ταξίδι στην άκρη του γέλιου

Η σειρά των σπαρταριστών περιηγήσεων ανά τον πλανήτη του διάσημου κωμικού, νυν podcaster και πρώην βασιλιά των νυχτερινών talk show, ξεφεύγει με ξεκαρδιστικό τρόπο από τα αβάσταχτα κλισέ των ταξιδιωτικών ντοκιμαντέρ.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία  στη μνήμη

Daily / The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία στη μνήμη

Σατιρικό δράμα και περιπέτεια κατασκοπίας συγχρόνως, η νέα φιλόδοξη σειρά του HBO διαθέτει, ανάμεσα στα άλλα σημαντικά της ατού, τον Παρκ Τσαν-γουκ στη σκηνοθεσία και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ σε τέσσερις διαφορετικούς ρόλους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Daily / Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Ο νεαρός, πολυσχιδής και εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης που πολλοί πρωτογνώρισαν στο Poor Things, λέει τα πράγματα με το όνομα τους στο “More Feelings”, το δεύτερο stand up comedy special που γύρισε για λογαριασμό του ΗΒΟ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ