Πώς κεφαλαιοποιείς σήμερα μια τεράστια, αναπάντεχη επιτυχία που μπορεί να προκύψει σε μια νύχτα μέσα από ένα viral μουσικό χιτ; Ο κανόνας συνήθως σε οδηγεί σε δισκογραφική (αν είσαι ανεξάρτητος καλλιτέχνης), σε αλλεπάλληλα follow-up singles που προσπαθούν να κοπιάρουν (ή, έστω, να αναπαραγάγουν και να εξαργυρώσουν) την επιτυχία του πρωτότυπου, και συνήθως καταλήγουν να έχουν κύκλο ζωής μερικών εβδομάδων, σε όσο περισσότερα μουσικά live μπορείς να αντέξεις (πανδημίας επιτρεπούσης), σε καταιγισμό συνεντεύξεων ή/και τηλεοπτικών εμφανίσεων, ανάλογα και με το είδος που εκπροσωπείς, σε κάψιμο, τέλος πάντων, δικό σου και δικό μας.
Τίποτε από τα παραπάνω δεν συνέβη με την περίπτωση της Μαρίνας Σάττι, που έσκασε το καλοκαίρι του 2017 σαν κομήτης στο ελληνικό YouTube και με τη «Μάντισσά» της πέτυχε ένα από τα μεγαλύτερα εγχώρια viral videos της σύγχρονης μνήμης. Η Μαρίνα, βέβαια, μόνο χθεσινή δεν ήταν στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Μεγαλωμένη στο Ηράκλειο Κρήτης, με μπαμπά από το Σουδάν, σημαντικές μουσικές σπουδές, που περιλαμβάνουν το αμερικανικό Berklee και μια ιδιοσυγκρασιακή διασκευή του παραδοσιακού «Θα σπάσω κούπες», η νεαρή τραγουδοποιός ήταν ήδη μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική οντότητα, έτοιμη να αποδείξει ότι οι επιρροές από τα ηπειρώτικα, τα δημοτικά και, βέβαια, τον urban ήχο της γενιάς της και το multiethnic DNA της τροφοδοτούν καθοριστικά το ταλέντο της. Έλα όμως που και η «Μάντισσα» τελικά δεν ήταν μόνο το viral του ’17 με τις 50 εκατομμύρια προβολές. Ένα τραγούδι τόσο πιασάρικο, ένας ήχος τόσο φρέσκος, που έβαζε στο μίξερ φολκ και ποπ στοιχεία, με τα ακαταμάχητα vocals της ίδιας, και εκείνο το μονοπλάνο και η χορογραφία σε δρόμους γνώριμους του κέντρου της Αθήνας έδεσαν τον συνδυασμό που έφερε τη Μαρίνα στο στόμα και τις οθόνες όλων με σφοδρότητα που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα μόνο οι εκπρόσωποι της (τ)ραπ έχουν καταφέρει.
Το μόνο που μπορώ να πω προς το παρόν είναι πως το τραγούδι που προορίζεται να γίνει το επόμενο επίσημο single (και θα οπτικοποιηθεί) περιλαμβάνει μια μεγάλη έκπληξη και πρόκειται να γίνει το viral της άνοιξης του ’22 – αλλά και το άλμπουμ συνολικά προβλέπω πως θα είναι κάτι μεγάλο.
Κοντεύουν πέντε χρόνια από τότε κι ακόμα ολοκληρωμένο άλμπουμ από τη Μαρίνα Σάττι δεν έχουμε δει – πράγμα μάλλον πρωτοφανές, τουλάχιστον για τα δεδομένα της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας. Φέτος, όμως, ακούσαμε επιτέλους νέο υλικό, από αυτό που στωικά ετοιμάζει τόσο καιρό και αποτελεί τον προπομπό του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια τον προσεχή Μάρτιο, με τίτλο «YENNA» (γέννα).
«Δεν χρειαζόμουν απλώς να πάρω τον χρόνο μου, αλλά ήθελα να το κάνω όπως επιθυμούσα. Τώρα, για την κεφαλοποίηση, εγώ δεν πιστεύω πολύ σε αυτά. Με αυτή την εποχή, που η πληροφορία ταξιδεύει τόσο γρήγορα, δεν πολυταυτίζομαι. Instagram, εικόνες, ιστορίες ανθρώπων, είναι τόσο πολλά τα δεδομένα, που είναι δύσκολο να μην αποπροσανατολίζεσαι. Εξάλλου, όταν βγήκε η “Μάντισσα”, δεν νομίζω καν πως σκεφτόμουν ότι θα έβγαζα κάποιο άλμπουμ γενικότερα. Απλώς είχα αποφασίσει ότι αν ξαναέκανα κάτι, θα ήταν ολοκληρωμένο, όχι άλλο ένα τραγούδι, “βγαίνω και πυροβολάω”».
Την ώρα της φωτογράφισης, ενόσω προετοιμάζεται με τη στόφα αληθινής σταρ και το χιούμορ απλού κοριτσιού, η Μαρίνα μας βάζει να ακούσουμε τη «YENNA» της, που βέβαια περιλαμβάνει και τα δύο singles που κυκλοφόρησαν μέσα στο ’21, το «Πάλι» και το «Πόνος Κρυφός», ενσωματωμένα οργανικά σε μια μεγαλύτερη εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι κάτι πρωτόγνωρο, για τα δικά μου αυτιά τουλάχιστον. Ελλάδα, Βαλκάνια, πόλη, χωριό, επαρχία, βουνό, θάλασσα, εικόνες και ήχοι τόσο διαφορετικοί κι όμως τόσο δεμένοι και σχετικοί με το σήμερα, με εκείνη τη λοξή διάθεση που έχει κάνει, ας πούμε, την Ισπανίδα Rosalía –η οποία αντίστοιχα μπλέκει το ισπανικό φολκ και το φλαμέγκο με το urban– σταρ παγκόσμιου βεληνεκούς, αλλά στο εντελώς ελληνικό τους, ταυτόχρονα διατηρώντας τον απόλυτα indie pop χαρακτήρα τους.
«Να σου πω τι προσπάθησα να κάνω; Να εξερευνήσω πιο πολύ τη σύνδεση του urban ήχου με το φολκ που είχα ξεκινήσει ήδη να κάνω από τη “Μάντισσα”. Απλώς νομίζω ότι τόλμησα να πάω περισσότερο purely προς τις αναφορές αυτές. Urban; Καθαρό urban. Ποπ; Γνήσιο ποπ. Παραδοσιακό; Τέρμα παραδοσιακό! Νομίζω ότι είναι ένας δίσκος με πολλά χρώματα και παλέτες, με διαφορές έντονες στην αφήγηση, και μ’ αρέσει αυτό, που θα σε πάει σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας και θα σε μεταφέρει από τον τρόπο που γίνεται στο χωριό και στο βουνό στον τρόπο της πόλης». Το μόνο που μπορώ να πω προς το παρόν είναι πως το τραγούδι που προορίζεται να γίνει το επόμενο επίσημο single (και θα οπτικοποιηθεί) περιλαμβάνει μια μεγάλη έκπληξη και πρόκειται να γίνει το viral της άνοιξης του ’22 – αλλά και το άλμπουμ συνολικά προβλέπω πως θα είναι κάτι μεγάλο.
Η Μαρίνα παρατηρεί τις ενθουσιώδεις αντιδράσεις μου και χαίρεται σαν μικρό παιδί. Κάποιος που δεν τη γνωρίζει και διαβάζει αυτό το κείμενο πιθανώς θα αναρωτηθεί: «Μα τι άλλο κάνει τόσο καιρό, πέρα από το να προετοιμάζει αυτό το υλικό;». Πολλά. Η Μαρίνα Σάττι είναι ο ορισμός του πολύπλευρου καλλιτέχνη, έχοντας συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις (όπως εκείνη η εξαιρετική διασκευή του προσωπικά αγαπημένου meta-μιούζικαλ Once στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ), έχοντας γράψει μουσική για την Επίδαυρο και, κυρίως, διευθύνοντας τις 150+ «κόρες» (chóres) της, μια γυναικεία χορωδιακή κοινότητα που διαρκώς μεγαλώνει.
Της λέω πως μέσα από τη δουλειά της και την παρουσία της γενικότερα θεωρώ ότι αποτελεί ένα πολύ υγιές πρότυπο γυναικείας ενδυνάμωσης, προερχόμενο από την ποπ κουλτούρα – πρόσφατα, έκαναν με τις chóres και μια καμπάνια για τον καρκίνο του μαστού. Ουρλιάζει με ένα μείγμα περηφάνειας και συστολής. «Ειδικά φέτος, με όσα έχουν γίνει, το θέμα του women empowerment έχει έρθει πολύ μπροστά, αλλά τόσο οι fonés (σ.σ. ένα πολυφωνικό μουσικό σύνολο), που δημιουργήθηκαν πριν από πέντε χρόνια, όσο και οι chores, που ακολούθησαν, είχαν προηγηθεί ως δράσεις. Το ζητούμενό μου πάντα ήταν να μην είμαστε μόνες μας. Να μην είμαι ούτε κι εγώ μόνη μου, δηλαδή. Από κει ξεκίνησα και μετά κατάλαβα ότι και οι άλλες ένιωθαν έτσι. Να σου πω τι μου αρέσει στις chóres; Πόσο αγαπημένες είμαστε όλες μεταξύ μας και μεταξύ τους. Επειδή υπάρχει αυτός ο κοινός στόχος, που στην προκειμένη είναι η μουσική και τα τραγούδια που μας φέρνουν κοντά, μας ενδιαφέρει η εξέλιξη της καθεμιάς αλλά και της ομάδας, ενώ ο τρόπος που συνδιαλέγονται μεταξύ τους είναι αληθινός. Καμία σχέση με ανταγωνισμό, μοιραζόμαστε ανοιχτά τις ανασφάλειές μας. Ελπίζω ότι έτσι εμπνέονται όλα τα κορίτσια, ώστε να ξεπερνούν τις δυσκολίες, αλλά και για μένα αυτό λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ. Είτε ταξιδεύεις σε όλο τον κόσμο με τη μουσική σου είτε το κάνεις στη γειτονιά σου, με τις φίλες σου, αν το αγαπάς και το πονάς, ο δρόμος είναι ένας. Τα πράγματα δουλεύουν όπως τα φτιάχνουμε εμείς. Είμαι περήφανη που όντως ο τρόπος που δουλεύουμε είναι διαφορετικός και καθεμιά μας νιώθει ότι έχει τη δυνατότητα να διαμορφώσει αυτό το σύνολο κι αυτή την κοινότητα, ότι η φωνή της, η σκέψη της και η στάση της έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τα πράγματα».
Κι αν το 2021 ήταν η χρονιά του δισκογραφικού comeback για τη Μαρίνα –το βίντεο για το «Πόνος Κρυφός» έγινε, μάλιστα, το πρώτο ελληνόφωνο που έκανε πρεμιέρα στο βερολινέζικο «Colors», ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά κανάλια στο YouTube διεθνώς, που έχει φιλοξενήσει ονόματα όπως η Billie Eilish και η Doja Cat και πολλά διαφορετικά μουσικά είδη–, το 2022 θα την απογειώσει. «Συνέχεια μαθαίνω πράγματα, αλλά φέτος έμαθα να εμπιστεύομαι. Ήμουν –δεν είμαι πια, νομίζω– άνθρωπος που είχε συνηθίσει κάπως να τα κάνει όλα, να γράφει, να ερμηνεύει, να κάνει παραγωγή. Τώρα σίγουρα είμαι πιο ανοιχτή στο ρίσκο. Γενικά έχω αυτή την τάση, όταν μου αρέσει κάτι να το κλειδώνω. Μου αρέσει ένα εστιατόριο στην Αθήνα; Πηγαίνω σε αυτό το ένα εστιατόριο, επιλέγω αυτό το ένα πιάτο, κι όταν κάποιος μου πει “δοκίμασε και κάτι άλλο”, θα του απαντήσω “γιατί να δοκιμάσω, αφού αυτό μου αρέσει;”. Φέτος, νομίζω, το έσπασα σε πολλά. Έχω πιστέψει ακόμα πιο πολύ πως τα πράγματα θέλουν χρόνο για να γίνουν, συγκεκριμένη διαδικασία για να ωριμάσουν. Ο προσωπικός δρόμος του καθενός, αν τον βρει και τον χαράξει, δεν μπορεί παρά να τον οδηγήσει στην επιτυχία».
Marina Satti - PONOS KRIFOS
Η Μαρίνα Σάττι μόλις ολοκλήρωσε μια σειρά εμφανίσεων στο εξωτερικό και προγραμματίζει τις επόμενες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για την άνοιξη, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ «YENNA» από τη Walnut Entertainment.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
Χαρούλα Αλεξίου
«Δεν θέλω τίποτε άλλο από το να υπάρχω απλώς»
Ελένη Καραΐνδρου
«Σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο φρόντιζα να επιβάλλομαι με τη δουλειά μου»
Νίκος Σταμπολίδης
«Χωρίς την επιστημονική λεπτομέρεια δεν μπορείς να πας πουθενά»
Ευριπίδης Λασκαρίδης
«Η ρευστότητα του φύλου των χαρακτήρων μου συμβαίνει χωρίς να τη σκέφτομαι»
Γιάννης Νιάρρος
«Αναγνωρίζω τον ανταγωνισμό του ανδρικού φύλου, του άντρα κόκορα»
Σοφία Κόκκαλη
«Μου αρέσει η ισορροπία μεταξύ σινεμά και θεάτρου, δεν θα ήθελα να αλλάξει ποτέ»
Μιχαήλ Μαρμαρινός
«Δεν με ενδιαφέρει το θέατρο ακριβώς, με συναρπάζει η θεατρικότητα των πραγμάτων»
Μαρίνα Σάττι
«Με αυτή την εποχή, που η πληροφορία ταξιδεύει τόσο γρήγορα, δεν πολυταυτίζομαι»
Λουκία Αλαβάνου
«Προτιμώ να κάνω λιγότερα έργα, θέλω να με αγγίζει βαθιά το κάθε θέμα»
