ΔEN EIMAI ΣΙΓΟΥΡΟΣ, αλλά στατιστικά οι πιθανότητες να το έχω ξαναγράψει κάπου κάποτε είναι σημαντικές επειδή το πετυχαίνω συχνά και μου γυρίζει το μάτι κάθε φορά που βλέπω στα μέσα –έγκυρα και μη– να γίνεται λόγος για τη ροκ, αντί για το ροκ, όπως μια ζωή μάθαμε να λέμε σ’ αυτή την χώρα.
Εδώ και χρόνια όμως περνάνε κάθε τόσο (κάθε μέρα σχεδόν, λόγω της υπερδιασποράς των μέσων στο διαδίκτυο) από μπροστά μας επικεφαλίδες οι οποίες αναφέρονται στον τάδε θρύλο (ή μύθο ή πρίγκιπα ή τροβαδούρο ή ιέρεια) της ροκ.
Προχθές είδα να καυτηριάζει αυτήν την εξαιρετικά δυσάρεστη και εκνευριστική εξέλιξη σε ανάρτησή του και ο φίλος στο Facebook και συνεργάτης εδώ στην LiFO, Φώντας Τρούσας, και με κύκλωσαν ξανά τα δαιμόνια.
Ανάθεμα τα γένη. Λες και «το ροκ» ως ουδέτερο συνιστά κάποιου είδους ύποπτη και αγοραία ορολογία.
Είναι αυτοί οι ασήμαντοι ίσως για κάποιους, αφόρητοι όμως για άλλους, «επιδιορθωτικοί» ευπρεπισμοί που παραδοσιακά κατοχυρώνονται με το ζόρι, συνήθως από επιφανή εκδοτικά συγκροτήματα που αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν τον τρόπο με τον οποίο μιλάει και συνεννοείται ο κόσμος: «Να τα ξεχάσετε αυτά τα λούμπεν που ξέρατε αστοιχείωτοι, εμείς θα σας υποδείξουμε το σωστό. Αφού πρόκειται για είδος μουσικής και η μουσική είναι γένος θηλυκού, πρέπει να μάθετε να λέτε και να γράφετε "η ροκ"».
Ανάθεμα τα γένη. Λες και «το ροκ» ως ουδέτερο συνιστά κάποιου είδους ύποπτη και αγοραία ορολογία. Ουδείς όμως από το πλήθος των μουσικόφιλων –εγγράμματοι άνθρωποι ως επί το πλείστον– σε τούτη τη χώρα θα έλεγε ποτέ κάτι που κλoτσάει τόσο έντονα την γλώσσα (και συγχρόνως προδίδει ευσεβισμό, ξενερωσιά και ασχετοσύνη) όσο «η ροκ».
Ακόμα και άσχετοι με το θέμα όμως, πάντα για «το ροκ» έλεγαν, ή για το «σκληρό ροκ» (και όχι για τη «σκληρή ροκ»), φράση που έχει κατά κόρον χρησιμοποιηθεί μεταφορικά από πολιτικούς και παραπολιτικούς συντάκτες για να υποδηλώσει έντονες εσωκομματικές τριβές ή παρασκηνιακές διαβουλεύσεις.
Έχουμε και λέμε λοιπόν: στα καθ’ ημάς είναι η κλασική μουσική (δύο λέξεις), η ποπ (μουσική αλλά και κουλτούρα), το ροκ, το πανκ, το μέταλ, η τζαζ, η φολκ, η κάντρι, η ψυχεδέλεια, τα μπλουζ, το παραδοσιακό, το ρεμπέτικο και το λαϊκό (τραγούδι). Άντε και το λεγόμενο «έντεχνο» (είδος ή πράγμα). Αυτό είναι το πρέπον, το ορθό και το δόκιμο.
Δυστυχώς όμως, υποτιμούμε πάντα την ισχύ της εκδίκησης του σπασίκλα και είναι βέβαιο ότι ακόμα κι αυτή την ώρα κάπου στα ελληνικά μέσα εμφανίζεται μια επικεφαλίδα που αναφέρεται σε κάποιον ή κάποιαν επιφανή εκπρόσωπο της ροκ, αυτής της τόσο εξωτικής στη χώρα μας οντότητας.
