ΚΑΤΙ ΤΑ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ» ΤΟΥ, κάτι ο «κεντρώος» ασπασμός της θεωρίας των δύο άκρων (όταν ‘εξίσωσε’ την ακροδεξιά με την Antifa), δεν είναι και το πιο αναπάντεχο πράγμα στον κόσμο η προθυμία του ΝΙκ Κέιβ να παρευρεθεί στην αυριανή στέψη του Καρόλου ως επίλεκτο μέλος της αντιπροσωπείας των πάσης φύσεως επιφανών Αυστραλών που προσκλήθηκαν από το παλάτι σε μια τελετή που έχει να συμβεί εβδομήντα χρόνια στο ΗΒ ασχέτως αν δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι το 2023 θα έπρεπε λογικά να έχουν τελειώσει αυτά τα πράγματα.
Όχι ο αγαπητός μας Νικ πάντως, και εξηγεί γιατί, απαντώντας στα αμείλικτα ερωτήματα που του έθεσαν στο γνωστό «οπαδικό» φόρουμ/site Τhe Red Hand Files, σοκαρισμένοι θαυμαστές του μόλις πληροφορήθηκαν την είδηση: Γιατί γαμώτο μου πας σ’ αυτό το πράγμα; Είσαι μοναρχικός; Στην στέψη του Καρόλου; Μα σοβαρά τώρα;
«Δεν είμαι μοναρχικός, ούτε βασιλικός – ούτε και ένθερμος δημοκρατικός [*republican, δηλαδή αντιμοναρχικός εν προκειμένω] πάντως», απαντά. «Δεν είμαι επίσης τόσο θεαματικά αδιάφορος για τον κόσμο και τον τρόπο που λειτουργεί, τόσο ιδεολογικά αιχμάλωτος, τόσο παθολογικά γκρινιάρης, ώστε να αρνηθώ μια πρόσκληση σε κάτι που πιθανότατα θα είναι το πιο σημαντικό ιστορικό γεγονός της εποχής μας για το Ηνωμένο Βασίλειο. Και όχι απλώς το πιο σημαντικό, αλλά το πιο παράξενο, το πιο αλλόκοτο».
«Με όλο το σεβασμό προς τον νεαρό Nick Cave, ο νεαρός Nick Cave ήταν νεαρός και, όπως πολλοί νέοι άνθρωποι, ως επί το πλείστον αλλόφρων, οπότε είμαι λίγο επιφυλακτικός όταν τον χρησιμοποιώ ως μέτρο σύγκρισης για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνω. Ήταν χαριτωμένος όμως, αυτό του το αναγνωρίζω. Ανισόρροπος, αλλά χαριτωμένος».
Μέχρι εδώ ΟΚ, ας πούμε. Σεβαστή αλλά και απαραίτητη για έναν αφηγητή η επιθυμία για παρατήρηση εξαιρετικών γεγονότων. Ακολούθως όμως το πράγμα γίνεται κάπως περίεργο, καθώς εξομολογείται μια «ανεξήγητη συναισθηματική σύνδεση» με τον θεσμό γενικά και με την συχωρεμένη την Ελισάβετ ειδικότερα, την οποία είχε συναντήσει σε μια εκδήλωση κάποτε και του είχε φανεί «σχεδόν εξωγήινη» αλλά και «η πιο χαρισματική γυναίκα» που είχε δει ποτέ:
«Ίσως έφταιγε ο φωτισμός, αλλά πραγματικά έλαμπε. Αργότερα, καθώς μιλούσα στη μητέρα μου – η οποία είχε την ίδια ηλικία με τη Βασίλισσα και, όπως και η Βασίλισσα, πέθανε στα ενενήντα της – για εκείνη τη μέρα, είδα τα γέρικα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. Όταν παρακολούθησα την κηδεία της Βασίλισσας στην τηλεόραση πέρυσι, διαπίστωσα, προς μεγάλη μου κατάπληξη, ότι έκλαιγα κι εγώ καθώς το φέρετρο απογυμνωνόταν από το στέμμα, τη σφαίρα και το σκήπτρο και βυθιζόταν στην κρύπτη του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου. Αυτό που προσπαθώ να πω μάλλον είναι ότι, πέρα από τις ατελείωτες αλλά αναγκαίες συζητήσεις για την κατάργηση της μοναρχίας, διατηρώ μια ανεξήγητη συναισθηματική σύνδεση με τα μέλη της βασιλικής οικογένειας – την παραδοξότητά τους, τη βαθιά εκκεντρική φύση της όλης υπόθεσης που τόσο τέλεια αντανακλά τη μοναδική παραδοξότητα της ίδιας της Βρετανίας. Με ελκύουν αυτού του είδους τα πράγματα, αυτό είναι όλο – με ελκύει το παράξενο, το αλλόκοτο, το υπνωτικά θεαματικό, αυτό που εμπνέει δέος».
Α, οι καλλιτέχνες. Γι’ αυτούς είναι η ζωή. Δεν μας τα λες καλά Νικολάκη.
Νομίζω όμως ότι η πιο ενδιαφέρουσα απάντηση είχε να κάνει με το εξής αιώνιο και πανανθρώπινο ερώτημα: Τι θα σκεφτόταν άραγε γι’ αυτό ο νεαρός Νικ Κέιβ;
«Λοιπόν, με όλο το σεβασμό προς τον νεαρό Nick Cave, ο νεαρός Nick Cave ήταν νεαρός και, όπως πολλοί νέοι άνθρωποι, ως επί το πλείστον αλλόφρων, οπότε είμαι λίγο επιφυλακτικός όταν τον χρησιμοποιώ ως μέτρο σύγκρισης για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνω. Ήταν χαριτωμένος όμως, αυτό του το αναγνωρίζω. Ανισόρροπος, αλλά χαριτωμένος».
Πες τα χρυσόστομε. Δεν πιστεύω (ίσα-ίσα) ότι μεγαλώνοντας δικαιολογείται κανείς να υποχωρεί σε συντηρητικές ή να ξεπέφτει σε αντιδραστικές θέσεις, κάποιος όμως, έστω και ξένος, έπρεπε επιτέλους να ξορκίσει εκείνο το «Αχ, πού 'σαι, νιότη, πού δειχνες πως θα γινόμουν άλλος» του Βάρναλη που τόσο αδίκως μας έχει ταλαιπωρήσει.
