ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΣΗ το γεγονός ότι η «αναβίωση» της «Φόνισσας» του Παπαδιαμάντη μέσα από την πρόσφατη επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του έργου, συντελέστηκε συγχρόνως σχεδόν με την ανάδειξη των υποθέσεων Πισπιρίγκου και Μουρτζούκου που μονοπώλησαν (back to back) το –νοσηρό– ενδιαφέρον του κοινού τα τελευταία χρόνια. Μια ταινία και δύο τηλεοπτικά σίριαλ, θα μπορούσαμε να πούμε, πικρόχολα. Με τη διαφορά βέβαια ότι το αριστούργημα του Παπαδιαμάντη, παρ’ όλη την διαρκή όσο και τρομακτική ισχύ του μηνύματός του, αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, η οποία όπως ξέρουμε ωχριά μπροστά στην αλλόκοτη (και χωρίς αρχή, μέση και τέλος) υφή της πραγματικότητας. Επίσης, η Φραγκογιαννού ήταν παιδοκτόνος (ή βρεφοκτόνος), όχι όμως με τα παιδιά της, αλλά με τα εγγόνια της – που είναι ό,τι πιο σπάνιο μπορεί να συναντήσει κανείς στην μιαρή αρένα της ενδοοικογενειακής εγκληματικότητας. Και τα κίνητρά της ήταν αρκετά σαφή:
«Όταν ήτο παιδίσκη, υπηρέτει τους γονείς της. Όταν υπανδρεύθη, έγινε σκλάβα του συζύγου της – και όμως, ως εκ του χαρακτήρος της και της αδυναμίας εκείνου, ήτο συγχρόνως και κηδεμών αυτού· όταν απέκτησε τέκνα, έγινε δούλα των τέκνων της· όταν τα τέκνα της απέκτησαν τέκνα, έγινε πάλιν δουλεύτρια των εγγόνων της…». Η Φραγκογιαννού συνειδητοποιούσε «ποίους κόπους επροξένει εις τους άλλους» το βρέφος αλλά και «πόσα βάσανα έμελλε να υποφέρη».
Τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο – όλα βυθίζονται σ’ ένα τέλμα βαθιάς κι ανείπωτης παθολογίας – σε ό,τι αφορά τις δύο σύγχρονες «Μήδειες», παρά τις ατέλειωτες ώρες (μέρες, μήνες) που η περίπτωσή τους απασχόλησε ως ένα διαρκές freak show, τα κατάπτυστα «καθημερινάδικα» της ελληνικής τηλεόρασης.
Αντιθέτως, τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο – όλα βυθίζονται σ’ ένα τέλμα βαθιάς κι ανείπωτης παθολογίας – σε ό,τι αφορά τις δύο σύγχρονες «Μήδειες», παρά τις ατέλειωτες ώρες (μέρες, μήνες) που η περίπτωσή τους απασχόλησε ως ένα διαρκές freak show, τα κατάπτυστα «καθημερινάδικα» της ελληνικής τηλεόρασης.
Υπάρχουν όμως και αποσπάσματα που μοιάζουν να αντικατοπτρίζουν με ανατριχιαστικό τρόπο τις δύο υποθέσεις (και τη «μέθοδο» της δολοφονίας) μετά την ομολογία της Ειρήνης Μπουρτζούκου. Όπως αυτό:
«Της Φραγκογιαννούς άρχισε πράγματι "να ψηλώνει ο νους της". Είχε παραλογίσει επιτέλους. Επόμενον ήτο, διότι είχεν εξαρθή εις ανώτερα ζητήματα. Έκλινεν επί του λίκνου. Έχωσε τούς δύο μακρούς, σκληρούς δακτύλους μέσα εις το στόμα τού μικρού, δια να το σκάση. Ήξευρεν ότι δεν ήτο τόσον σηνήθεια να σκάζουν τα πολύ μικρά παιδιά. Άλλ’ είχε παραλογίσει πλέον. Δεν ενόει καλά τι έκαμνε, και δεν ωμολόγει εις εαυτήν τι ήθελε να κάμη. Και παρέτεινε το σκάσιμον επί μακρόν. Αυτό ήτον όλον. Είχε ‘ψηλώσει’ ο νους της !».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι γρήγορα θα βρεθεί κάποια τραγική αντικαταστάτρια της βαριά διαταραγμένης παιδοκτόνου από εκείνους την περιέφεραν για πάνω από έναν χρόνο στα κανάλια, σε εκπομπές που δεν στέκονται ούτε ως ενημέρωση, ούτε ως ψυχαγωγία, ούτε καν ως trash, αλλά ένα μόνο ως ένα νοσηρό και καταναγκαστικό υβρίδιο λαϊκού δικαστηρίου και περιοδεύοντος θιάσου με την συνδρομή ενός, ακόμα πιο εξοργιστικού, συρφετού από πάσης φύσεως ειδικούς της συμφοράς.
